Айтдиларки, бизнинг замонамизда талабаларга ўзларининг устозларидан бошқа бирор кишини ранги ва асари ўрнашмас эди. Талабаларнинг ўз устозларига ҳос ақидалари, муҳаббатлари ва устозларини эса уларга ҳос шавқати бўлар эди. Энди мижозлар, мазоқлар, табиатлар ўзгариб кетди. Талаба ва устозларда шу алоқалар қолмади. Шунинг учун, илмий завқ, илмий ранг ҳам уларда пайдо бўлмаяпти. Бирор рангда улар пухта эмас. Мукаммал кимнидир, аниқ бир ранг йўқ шогирдларда. Илмий истеъдодлар ҳам, амалий тарбия ҳам ҳаммаси заиф, қувватсиз. Шу боис, мадрасаларда талабаларни амалий тарбияси ва устозларда эса, ҳизмат деган бир жазабани ҳосил қилиш керак.
Ҳизмат қилишимиз керак деган нарса бўлиши керак, талабаларда эса, амалий тарбия бўлиши керак. Шунақанги бир йўлларни ихтиёр қилишга жуда ҳам зарурат борки, талаба ва устозларда ўзаро алоқа, муносабат пайдо бўлсин. Истеъдоддаги камликни мукаммал қилишлик учун айтдиларки, мени наздимда бу вақтда жуда ҳам зарурийки, бизни мадрасаларимизда “Тафсири Жалолайн"дан олдин Қуръони Мажиднинг таржимасини дарс қилиб ўқитиш керак. Ҳали араб тилини бошламасдан олдин, ўзининг тилида Қуръонни мукаммал таржимасини талабалар билиши керак.
Айтдиларки, алҳамдулиллаҳ мени ҳамма устозларимга муҳаббатим, ақидам бор. Ҳусусан, Ҳазрат Мавлоно Муҳаммад Ёқуб Нонутувийга қалбимда ҳос муҳаббатим бор. Ўша замонда Ҳазрати Гангуҳий раҳматуллоҳи алайҳни ҳузурларида Гангуҳда “Давраи ҳадис” бўлар эди. Олтита саҳиҳ китобни дарсини Ҳазрати Гангуҳий раҳматуллоҳи алайҳни ўзлари ўқитар эдилар. Девбандни аксар талабалари давраи ҳадисдан олдинги китобларни Девбандда ўқишиб, давраи ҳадис учун Гангуҳга боришар эди. Девбандда кам қолишар эди. Лекин мен Ҳазрати Мавлоно Муҳаммад Ёқуб Нонутувийга кучли муҳаббатим бор эди. Менга бевафолик бўлиб кўринганки, мен давраи ҳадис учун у кишини ташлаб бошқа жойга кетишим, менга ёқмаган. Аллоҳ таолога шукрки, ҳадисда бошқа шерикларимдан кам қилмади.
Ёрқинжон Фозил раҳимаҳуллоҳ
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Кўпчилик хўл меванинг энг чиройли ва пишган бўлагини танлайди. Аммо отам (Аллоҳ раҳматига олсин) бошқача йўл тутар эдилар.
Отам жорий қилган оилавий анъаналарнинг энг гўзалларидан бири — ҳар куни кечки овқатни бутун оила даврасида қилиш эди. У киши кун давомида ҳар ким ўз иши билан банд бўлса ҳам, ҳеч бўлмаганда кечки таом пайтида ҳаммамиз бир дастурхон атрофида йиғилиб, бир-биримизнинг ҳолимиздан хабар олишимизни истар эдилар.
Таомдан олдин мева қўйилганда эса, отам ҳар сафар бир хил ишни қилардилар. У киши доимо доғ тушган мевани танлар эдилар. Меванинг уринган қисмини кесиб ташлар, қолган қисмини эса истеъмол қилардилар.
Болалигимдан бошлаб, отам вафот этгунларига қадар бу ҳолатни минглаб марта кўрганман. Ўша оддий одат менга сўзсиз, насиҳатсиз жуда катта сабоқ берди. Бу – неъматнинг қадрига етиш.
Ахир дастурхонимизга келган ҳар бир мева ортида қанча меҳнат ётади: деҳқон ер ҳайдайди, уруғ қадайди, сув беради, парвариш қилади, ҳосилни йиғади, одамлар уни ташийди ва ниҳоят у бизнинг дастурхонимизга етиб келади.
Бугунги кунда дунёда озиқ-овқатнинг катта қисми исроф қилинмоқда.
Отам менга бирор нуқсонли нарсани бутунлай ташлаб юбормасликни, агар бир қисми бузилган бўлса, фақат ўша қисмини олиб ташлаб, қолганини истеъмол қилишни ўргатганлар.
Отамнинг яна бир одатлари бор эди. Ҳар сафар овқатдан кейин: “Алҳамдулиллаҳ. Аллоҳга шукр. Аллоҳ барака берсин”, дер эдилар.
Отам мевани ер эдилар, мен эса неъматнинг қадрига етишни ўрганар эдим. Отам дунёдан ўтганларидан кейин бу оддий одатларнинг асл қадрини янада чуқурроқ англадим.
Аллоҳ барча ўтган ота-оналаримизни Ўз раҳматига олсин, ҳаётдагиларининг умрларини узоқ, ризқларини баракали қилсин.
Даврон НУРМУҲАММАД
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа