Шогирд устози билан суҳбат қилиб ўтирган эди. Шогирд устозидан сўради:
– Устоз, дунёдан ўтганингиздан кейин одамлар сизни қандай хотирлашини хоҳлар эдингиз?
Устоз бир муддат сукут сақлаб, сўнг саволга жавоб берди:
– Бизни одамлар қай тариқа эслашлари муҳим эмас. Балки қабрда ва Аллоҳнинг ҳузурида қандай кутиб олинишимиз муҳим. Дейлик, орадан бир аср ўтиб, болаларимиз, балки набираларимиз ҳам оламдан ўтиб кетар. Биз ҳозир қийналиб, умримизни, топган маблағимизни сарфлаб қурдирган уйларимиз бузилиб кетар ё уларда бошқалар яшар. Шунинг учун ўлгач, бизни ким нима деб эслашига эмас, абадий сафарга ҳозирлик кўришимиз керак.
Ҳа, азизлар! Бу дунёда яшар эканмиз, ким учун яхши ота-она, ким учун яхши умр йўлдош, ким учун яхши фарзанд бўлишга ҳаракат қиламиз. Жамиятда эса ўзимиздан яхши ном қолдиришга уринамиз. Лекин бу ишлар замирида Аллоҳ таолонинг амир ва қайтариқларига амал қилиш ётганини баъзан унутиб қўямиз. Елиб-югуришларимиз фақат одамлар учунгина бўлиб қолади.
Аслида мўмин одам ҳар бир амалини холис Аллоҳ учун қилиб, имкон қадар бошқалардан яшириши лозим. Акс ҳолда қилган амалининг савобидан маҳрум бўлади. Энг ёмони баъзилар мана шундай ножоиз ишни қилиб, камига суратга ҳам олдириб тарқатмоқда.
Тустарий раҳимаҳуллоҳдан сўрашди: “Нафсга энг оғир нарса нима?”. Айтдики: “Ихлос – нафсга энг оғир нарса. Чунки ихлосда нафс учун насиба бўлмайди”. Ихлоснинг аломати шуки, амал қилувчига унинг амалидан одамлар хабардор бўлдими-йўқми – унга фарқи бўлмайди.
Энди ўзимизни бир тафтиш қилайлик-чи, кунлик ишларимиз, амалларимиз шу мезонга мос келармикан?..
Акбаршоҳ Расулов
Ҳар бир мамлакатнинг байроғи, герби ва мадҳияси унинг мустақиллиги ҳамда халқаро майдондаги обрў-эътиборини кўрсатувчи муқаддас тимсоллардир. Шу маънода, бизнинг бош гербимиз ҳам халқимизнинг бой ўтмиши, меҳнатсеварлиги, тинчликсевар табиати ва ёруғ келажакка бўлган қатъий ишончини ўзида мужассам этган. Ушбу давлат рамзлари халқнинг ўтмиши, бугуни ва эртасини боғловчи маънавий кўприк ва куч бўлгани сабабли, уларнинг туб моҳиятини ёш авлодга чуқур тушунтириш ватанпарварлик тарбиясининг асосий вазифаларидан ҳисобланади.
1992 йил 2 июль куни «Ўзбекистон Республикаси Давлат герби тўғрисида»ги Қонун қабул қилиниб, мустақил юртимизнинг рамзларидан бири тасдиқланган эди. Бу тарихий қадам миллий давлатчилик анъаналаримизни тиклаш ҳамда халқимизнинг олий орзу-истакларини қонуний мустаҳкамлашда муҳим пойдевор бўлди. Шу боис, ҳар йили 2 июль санаси юртимизда шунчаки тарихий кун сифатида эмас, балки миллий ғурур ва Ватанга бўлган чексиз садоқатни ҳис этиш байрами ўлароқ кенг нишонланади. Мазкур қутлуғ айём ҳар бир юртдошимизни давлат рамзларини қадрлашга ва жонажон Ўзбекистонимиз равнақи учун дахлдорлик туйғуси билан яшашга чорлайди.
Бугун Янги Ўзбекистонда инсон қадрини улуғлаш ва кучли фуқаролик жамиятини қуриш йўлида кенг кўламли ислоҳотлар амалга оширилмоқда. Мана шундай тарихий янгиланишлар даврида давлат рамзлари халқимизни умумий ва эзгу мақсадлар атрофида жипслаштирувчи асосий маънавий суянчга айланди. Мустақиллигимиз, бирлигимиз ва юрт тараққиётининг рамзи бўлган давлат герби қалбларимизда юксак фахр ва ифтихор туйғусини уйғотаверади.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Матбуот хизмати