Баъзи ота-оналарнинг ҳоллари қизиқ. Ўғиллари 13 ёшга тўлганида телефон бериб қўйишади-да, сўнгра ўғлиларининг ўзгариб қолгани, хулқи ёмонлашгани ва ўзини тутишлари ғарбона бўлиб бораётганидан шикоят қилишади.
Боланинг телефонида эса гуноҳу маъсиятдан иборат бўлган фаҳш каналлар, аҳлоқсиз қўшиқ ва рақслар...
Хўш, энди ундан нимани кутяпсизлар?
Унутмангки, “У Кунда на молу давлат ва на бола-чақа фойда бермас...” чоғда Аллоҳ сизлардан улар ҳақида сўрайди (Шуаро сураси, 88-оят).
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
«Роббингиз, Унинг Ўзигагина ибодат қилишингизни ҳамда ота-онага яхшилик қилишни амр этди. (Эй инсон!) Агар уларнинг бири ёки ҳар иккиси ҳузурингда кексалик ёшига етсалар, уларга "уф!.." дема ва уларни жеркима! Уларга (доимо) ёқимли сўз айт! Уларга, меҳрибонлик билан, хорлик қанотини паст тут» (Исро сураси, 23-24-оятлар).