1991 йилдан буён фаолият юритаётган Жинна илмий-тажриба станцияси Антарктика қитъасидаги илк намозгоҳ сифатида расман тасдиқланган маскан ҳисобланади. Станция Покистоннинг илмий базаcи бўлиб, мамлакатнинг қутб минтақасини тадқиқ этишга қаратилган саъй-ҳаракатлар доирасида ташкил этилган.
Шарқий Антарктика ҳудудида жойлашган мазкур станция 1991 йилда ташкил этилган бўлиб, илмий ва логистик марказ сифатида хизмат қилиб келмоқда. Станция Покистоннинг Океанография миллий институти томонидан бошқарилади ва музшунослик, денгиз биологияси ҳамда иқлимшунослик бўйича тадқиқотлар олиб борилади.
Станция фаолияти бошланган илк кунларданоқ Антарктикадаги мусулмон мутахассислар ўзларининг ибодатларини бажариб келмоқдалар. Қаттиқ совуқ, ойлаб давом этувчи тунда ҳам улар намозларини мунтазам адо этиб келишган. Илгари вақтинчалик экспедицияларда ҳам айрим одамлар Антарктикадада намоз ўқиган бўлиши мумкин, лекин илк жамоавий намозлар айнан Жинна станцияси доимий фаолият бошлаши билан йўлга қўйилган.
Станциянинг асосий яшаш жойи ичида кичик намозгоҳ ташкил этилган бўлиб, Антарктика минтақасига мос ҳисоб-китоблар асосида қибла йўналиши аниқлигида қурилган.
Антарктика шартномаси бандларида барча тадқиқот станцияларида диний эркинлик ва ибодат ҳуқуқини таъминлаш ва ҳурмат қилиш қайд этилган. Покистон ҳукумати маълумотларига кўра, Жинна Антарктика станцияси ҳозир ҳам фаолият юритмоқда, илмий изланишлар билан бирга мутахассисларнинг диний эҳтиёжлар учун ҳам шароит яратилган.
Мазкур станция Покистон Республикасининг асосчиси — Муҳаммад Али Жинна номи билан аталган.
Тошкент ислом институти катта ўқитувчиси
Пўлатхон Каттаев тайёрлади
Гуноҳга сабаб бўлмаса, отаонанинг буюрганларини албатта бажариш; ота-онага мулойим сўзлаш; уйга кирганларида, ҳурматлари учун ўрнидан туриш; ҳар тонг салом бериш, уйқудан олдин хайрли тун тилаш; мол-мулкларини сақлаш; сўраган нарсаларини бериш; улардан маслаҳат сўраш; ота-она ҳақига дуо ва истиғфор айтиш; улар меҳмон кутишса, ёнларида мунтазир бўлиб туриш; уларнинг айтишларини кутмай, уларни хурсанд қиладиган ишларни бажариш; уларнинг ҳузурларида овозни баланд кўтармаслик; гапларини бўлмаслик; изн беришмаган жойга бормаслик; ухлаётганларида безовта қилмаслик; аҳли аёли, фарзандларини улардан устун қўймаслик; ота-она хатога йўл қўйсалар, билмасликка олиш, дарҳол кечириб, унутиш; кулгили гап бўлса ҳам, уларнинг ҳузурларида ўзини тутиш; улар яхши кўрадиган таомни илиниш; улардан олдин таомга қўл чўзмаслик; уларнинг олдиларида чўзилиб ётмаслик, оёқ узатмаслик; уйга улардан олдин кирмаслик, олдиларига тушиб юрмаслик; чақирганларида тезлик билан жавоб бериш; уларнинг ҳаётликларида ҳам, вафот этганларидан кейин ҳам дўстларини ҳурмат қилиш; ота-онасининг ҳурматини қилмайдиганлар билан дўстлашмаслик; уларнинг ҳақларига дуо қилиш; вафотларидан кейин Аллоҳнинг қуйидаги каломини кўп айтиш: «Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек, Сен ҳам уларга раҳм қилгин!» (Исро сураси, 24-оят).
Иброҳимжон ИНОМОВ тайёрлади.
“Ислом нури” газетасининг 2026 йил 10-сонидан
http://hidoyatuz.taplink.ws