Оталарни бекорга “давлатим” демаймиз. Улар бор экан, ҳаётда ўз ўрнимизни топамиз. Оталар биз яхши ўқишимиз учун қўлларидан нима келса, қилади. Ўз оёқ кийимлари йиртилиб қолса ямаб кияр, лекин бизга янгисини олиб беради. Ишлари юришмай сал пул топишлари камайиб қолса, сиқилади, лекин буни бизга билдирмайди.

Болалигимизда-чи! Биз ёш бола бўлиб, “уни олиб беринг, буни олиб беринг”, десак, кўнглимизга қарашади. Тирноқларимиз, сочларимизни олиб қўядилар.

Ҳалқимизда “Ота рози – Худо рози”, деган мақол бор. Ҳаёт бўлган оталаримизни қадрлайлик, ўтиб кетган бўлсалар, Аллоҳ раҳмат қилсин. Бир гап – улар ҳатто ўтган бўлсалар ҳам бизнинг давлатларимиз экан.  

Эй умрим жавҳари, давлатим отам,

Диллари қуёшдир, меҳрибон отам,

Сизга издошдирман то умрим қадар,

Бошимда доимий соябон отам.

Бу дунё синовли ёлғончи гўё,

Ўтгайдур умрлар мисоли дарё,

Дўст деган улфатим бўлса-да аммо,

Бўлолмас сиз каби қадрдон, отам.

Акбаршоҳ РАСУЛОВ