Сайт тест ҳолатида ишламоқда!
29 Август, 2026   |   16 Рабиъул аввал, 1448

Тошкент шаҳри
Бомдод
04:22
Қуёш
05:46
Пешин
12:24
Аср
17:05
Шом
19:05
Хуфтон
20:25
Bismillah
29 Август, 2026, 16 Рабиъул аввал, 1448

СУКУТ сақлашнинг 702 та энг муҳим ФОЙДАСИ (2-қисм)

07.01.2026   15949   62 min.
СУКУТ сақлашнинг 702 та энг муҳим ФОЙДАСИ (2-қисм)

СУКУТ сақлашнинг

702 та энг муҳим ФОЙДАСИ (фақат АСОСИЙЛАРИ)

(5 қисмдан иборат)

ни

УЛУҒ УСТОЗ УЛАМОЛАРИМИЗ баён қилиб берганлар:

(2-қисм)

ДОНО ХАЛҚИМИЗ МАҚОЛЛАРИ:

 

Ü Тилни тийган бой бўлар.

 

Ü Катта тишласанг ҳам, катта гапирма!

 

Ü Сўз кўрки — мақол.

 

Ü Етти ўйлаб, бир кес.

 

Ü Олдин ўйла, кейин сўйла.

 

Ü Дунёни ел бузар,
Одамни — сўз.

 

Ü Айтдим — тутилдим,

Айтмадим — қутулдим.

 

Ü Гапирганинг — кумуш,

Гапирмаганинг — олтин.

 

Ü Тил суяксиз бўлса ҳам, суякни янчий олар.

 

Ü Ёмон тил ё жонга урар,
Ё — имонга.

 

Ü Сукут сўздан афзал.

 

Ü Кўп гап — эшакка юк.

 

Ü Ариқни сув безар,
Одамни — сўз.

 

Ü Ёмон сўз эгасига қайтар.

 

Ü Айтар сўзни айт,
Айтмас сўздан қайт.

 

Ü Айтилган сўз — отилган ўқ.

 

Ü Гапнинг ози яхши,
Қизнинг — нози.

 

Ü Гапнинг қисқаси — яхши,
Қисқасидан ҳиссаси — яхши.

 

Ü Сукут — гул.

 

Ü Анжом — уй зийнати,
Сўз — инсон зийнати.

 

Ü Аччиқ савол бериб,
Ширин жавоб кутма.

 

Ü Яхши сўз кулдирар,
Ёмон сўз ўлдирар.

 

Ü Суйдирган ҳам тил,
Куйдирган ҳам тил.

 

Ü Аччиқ тил — заҳри илон,
Чучук тилга — жон қурбон.

 

Ü Ўзига боқма, сўзига боқ.

 

Ü «Баракалла»га қуйи меҳнат қилиб ўлар.

 

Ü Бир таваккал бузади,
Минг қайғунинг қалъасин.

Бир ширин сўз битказар,
Минг кўнгилнинг ярасин.

 

Ü Бир яхши гап эсдан чиқмас,
Бир — ёмон гап.

 

Ü Бировнинг ўзи ғар,
Бировнинг
сўзи ғар.

 

Ü Буғдой нонинг бўлмасин,
Буғдой сўзинг бўлсин.

 

Ü Гапда ғийбат ёмон,
Дардда — қу
ёнчиқ.

 

Ü Гапдан гап чиқар,
Чўпдан — хас.

 

Ü Гапи гапга ўхшамас,
Оғзи гапдан бўшамас.

 

Ü Гапи сассиқнинг ўзи сассиқ.

 

Ü Гапи тўмтоқнинг ўзи тўмтоқ.

 

Ü Гапи тўнгнинг ўзи тўнг.

 

Ü Гапнинг ёмони пичир.

 

Ü Гўшт-ёғ берма, яхши тил бер.

 

Ü Доннинг аччиғи яхши,
Сўзнинг — ширини.

 

Ü Дуо билан эл кўкарар,
Ёмғир билан ер кўкарар.

 

Ü Дуо олган кўкарар,
Туҳмат олган оқарар.

 

Ü Дуо олган омондир,
Қарғиш олган ёмондир.

 

Ü Ёмон гап — бош қозиғи,
Яхши гап — жон озиғи.

 

Ü Ёмон гап ер тагида уч йил ётар.

 

Ü Ёмон гап тарсакидан ёмон.

 

Ü Ёмон гапнинг оёғи олти.

 

Ü Ёмон сўз бўлмаса,
Яхши сўз бўлмайди.

 

Ü Ёмон сўзлаб совутма,
Жон оғритиб овутма.

 

Ü Ёмон сўзнинг қаноти бор.

 

Ü Ёмоннинг тили бор,
Яхшининг — дили.

 

Ü Ёмоннинг юзи қурсин,
Гапирган сўзи қурсин.

 

Ü Ёмоннинг яхши сўзидан,
Яхшининг ёмон сўзи яхши.

 

Ü Жиғли қарғиш жиғини топар,
Жи
ғсиз қарғиш — ўзини.

 

Ü Заҳар тил суякни ёрар.

 

Ü Илиқ сўз — шакар,
Совуқ сўз — заҳар.

 

Ü Иссиқ кийим танни илитар,
Иссиқ сўз жонни илитар.

 

Ü Кишининг ўзи етмаган ерга сўзи етар.

 

Ü Куч эгмаганни сўз эгар.

 

Ü Кўздан кўзинг тойса,
Сўздан кўнглинг тояр.

 

Ü Кўнгилни қўл билан овламасанг,
Тил билан овла.

 

Ü Кўнгилсиз гапнинг кечиккани яхши.

 

Ü Мазали сўзга қулоқ чарчамас.

 

Ü Маъқул сўзга қорув йўқ.

 

Ü Минг чечанни бир эзма енгар.

 

Ü Муздан сув томар,
Сўзамолдан — бол.

 

Ü Овни — озиқ билан,
Одамни — сўз билан.

 

Ü Овқатни туз мазали қилар,
Одамни — сўз.

 

Ü Одам гап билан,
Ҳайвон ўт билан.

 

Ü Одам сўзи билан синалар,
Ош — тузи билан.

 

Ü Одам — сўзлашгунча,
Йилқи — кишнашгунча.

 

Ü Одам сўзлашиб танишар,
Ҳайвон — ҳидлашиб.

 

Ü Одам сўзлашар,
Ҳайвон ялашар.

 

Ü Олим сўзи оз,
Оз бўлса ҳам соз.

 

Ü Орқадаги гап — оғилдаги тезак.

 

Ü Очиқ тил ош едирар,
Аччиқ тил тош едирар.

 

Ü Оқ дегани — олқиш,
Қора дегани — қарғиш.

 

Ü Оғизга келган сўз арзон,
Овулга келган бўз арзон.

 

Ü Оғиздан чиққан сўз қайтмас.

 

Ü Оғриган жойга қўл югурар,
Оғритар сўзга тил югурар.

 

Ü Пичир-пичирдан ўт чиқар.

 

Ü Пулинг бўлмаса, бўлмасин,
Ширин сўзинг бўлсин.

 

Ü Сабр қилган мой ошар,
Олқиш олган кўп яшар.

 

Ü Сен ҳам — бир оғиздан,
Сиз — ҳам.

 

Ü Совуқ гап юракни музлатар.

 

Ü Сув ўз йўлини топар,
Сўз — ўз эгасини.

 

Ü Суяксиз тил суяк синдирар.

 

Ü Сўз — бир, сайқал — қирқ.

 

Ü Сўз калтада,
Ун халтада.

 

Ü Сўз найзадан ўткир.

 

Ü Сўз оёқдан илгари борар.

 

Ü Сўз ожизи бўлгунча,
Кўз ожизи бўл.

 

Ü Сўз суякдан ўтар,
Таёқ — этдан.

 

Ü Сўз чумчуқ эмас,
Оғиздан чиқса, тутиб бўлмас.

 

Ü Сўз эмгак бўлар,
Бўз — кўйлак.

 

Ü Сўзда қанқув ёмон,
Дардда — санчув.

 

Ü Сўздан сўзнинг фарқи бор,
Ўттиз икки нархи бор.

 

Ü Сўздан сўз чиқар,
Сўзламасанг на чиқар.

 

Ü Сўзи нодурустнинг ўзи нодуруст.

 

Ü Сўзлагандан сўзламаган яхшироқ,
Сўзлаб эдим, бошимга тегди таёқ.

 

Ü Сўзни бир эзмадан сўра,
Бир — кезмадан.

 

Ü Сўзни сўз очар.

 

Ü Сўзнинг бойлиги — одамнинг чиройлиги.

 

Ü Сўзнинг ёмони — санчиқ,
Дарднинг ёмони — қуёнчиқ.

 

Ü Сўзнинг онаси — қулоқ,
Сувнинг онаси — булоқ.

 

Ü Таёғи йўғон бирни урар,
Сўзи йўғон мингни урар.

 

Ü Танбаллик — кулфат,
Маҳмаданалик — офат.

 

Ü Таом лаззати ўзида.
Одам лаззати — сўзида.

 

Ü Тил — ақл безаги.

 

Ü Тил — ақл тарозуси.

 

Ü Тил — ақл ўлчови.

 

Ü Тил бор, бол келтирар,
Тил бор, бало келтирар.

 

Ü Тил — дил калити.

 

Ü Тил — дил таржимони.

 

Ü Тил — дил жарчиси.

 

Ü Тил тиғи қилич тиғидан ўткир.

 

Ü Тил югуриги — бошга,
Оёқ югуриги — ошга.

 

Ü Тил яхшиси бор этар,
Тил ёмони хор этар.

 

Ü Тил тиғдан ўткир.

 

Ü Тилга ихтиёрсиз — элга эътиборсиз.

 

Ü Тилга эътибор — элга эътибор.

 

Ü Тилга эҳтиёт — элга эҳтиёт.

 

Ü Тили нопок — ўзи нопок.

 

Ü Тили шириннинг дўсти кўп.

 

Ü Тилни боғла дил билан,
Дилни боғла тил билан.

 

Ü Тиғ жароҳати битар,
Тил жароҳати битмас.

 

Ü Тоза сувни ер олар,
Яхши сўзни эл олар.

 

Ü Тузсиз ошнинг эпи осон,
Тузсиз гапнинг эпи қийин.

 

Ü Тўқсон оғиз сўзнинг тўқсонта тугуни бор.

 

Ü Узун тил — бошга тўқмоқ,
Бўйинга — сиртмоқ.

 

Ü Узун тил — умр заволи.

 

Ü Узун тилим — узгин тилим,
Қисқа тилим — тизгин тилим.

 

Ü Фил кўтармаганни тил кўтарар.

 

Ü Хабар — шамолдан тез.

 

Ü Хотин сўзини қондирар,
Эр уруғидан тондирар.

 

Ü Хушхабарнинг минг қаноти бор.

 

Ü Чин сўз — мўътабар,
Яхши сўз — мухтасар.

 

Ü Шакар ҳам тилда,
Заҳар ҳам тилда.

 

Ü Ширин сўз шакардан ширин.

 

Ü Ширин сўз ўликни ҳам тирилтирар.

 

Ü Ширин сўз — қаймоқли айрон,
Аччиқ сўз — бўйнига арқон.

 

Ü Ширин-ширин сўзласанг,
Илон инидан чиқар.

Аччиқ-аччиқ сўзласанг,
Мусулмон динидан чиқар.

 

Ü Ширин юзингдан ширин сўзинг аъло.

 

Ü Эгасиз қарғиш эгасини топар.

 

Ü Эл бор ерда сўз бор.

 

Ü Эл қўшиқ билан тирик.

 

Ü Эл ғазнаси — эски сўз.

 

Ü Элдаги гап — дилдаги гап.

 

Ü Элли(к) гапдан белли гап яхши.

 

Ü Элни севсанг, элча гапир.

 

Ü Эр бойлиги — йўлда,
Сўз бойлиги — тилда.

 

Ü Эр — лафзидан,
Қўй — бўғзидан.

 

Ü Эр сўзи — эл сўзи.

 

Ü Этиги ёмон тўр булғар,
Оғзи ёмон — эл.

 

Ü Юз юздан ширин,
Сўз сўздан ширин.

 

Ü Яхши гап билан илон инидан чиқар,
Ёмон гап билан пичоқ қинидан чиқар.

 

Ü Яхши гапга қулоқ сол,
Ёмон гапга улоқ сол.

 

Ü Яхши гапнинг ҳам қулоғи бор,
Ёмон гапнинг — ҳам.

 

Ü Яхши нақл — томири ақл.

 

Ü Яхши ош бергунча, яхши сўз бер.

 

Ü Яхши оғизга — ош,
Ёмон оғизга — тош.

 

Ü Яхши сўз болдан ширин.

 

Ü Яхши сўз бўлдиради,
Ёмон сўз куйдиради.

 

Ü Яхши сўз ийдирар,
Ёмон сўз бездирар.

 

Ü Яхши сўз — кўнгил подшоси.

 

Ü Яхши сўз суюнтирар,
Ёмон сўз куюнтирар.

 

Ü Яхши сўз — юрак ёғи,
Ёмон сўз — юрак доғи.

 

Ü Яхши сўз — юракка малҳам,
Ёмон сўз — юракка ғам.

 

Ü Яхши сўзга учар қушлар эл бўлар,
Ёмон сўзга пашша кучи фил бўлар.

 

Ü Яхши сўздан — вафо,
Ёмон сўздан — вабо.

 

Ü Яхши сўздан мой эрийди,
Ёмон сўздан сой қурийди.

 

Ü Яхши сўзнинг мазасини билмаган,
Ёмон сўзнинг иззасини билмас.

 

Ü Яхшининг сўзи — олтин,
Ёмоннинг сўзи — болта.

 

Ü Яхшининг сўзи тошни эритар,
Ёмоннинг сўзи бошни чиритар.

 

Ü Яхшининг сўзи — қаймоқ,
Ёмоннинг сўзи — тўқмоқ.

 

Ü Яхши-яхши деса,
Кунда тариқдай яхшилик қўшилар эмиш.

Ёмон-ёмон деса,
Кунда тариқдай ёмонлик қўшилар эмиш.

 

Ü Ўз ақлинг ақлдир,
Элнинг ақли нақлдир.

 

Ü Ўзи совуқнинг — сўзи совуқ.

 

Ü Ўн оғиз сўз минг оғиз бўлар.

 

Ü Ўтарчининг наштари енг ичида,
Заҳар хотин наштари тил учида.

 

Ü Ўттиз тишдан чиққан сўз,
Ўттиз уруққа тарқалар.

 

Ü Ўқ бирни ўлдирар,
Сўз — мингни.

 

Ü Қарғишнинг икки учи бўлар.

 

Ü Қаттиқ гап қариндошга ҳам ёқмас.

 

Ü Қизил тилим бўлмаса,
Қишлар эдим элимда.

Яшил тилим бўлмаса,
Яйрар эдим элимда.

 

Ü Қизил тилим тиёлмадим,
Қизимникига боролмадим.

 

Ü Қуруқ сўз бош оғритар,
Ёриқ қошиқ оғиз йиртар.

 

Ü Қўйнинг қиммати — юнгида,
Одамнинг қиммати — сўзида.

 

Ü Севдирган ҳам тил,
Бездирган ҳам тил.

 

Ü Сел ариқни бузар,
Ёмон сўз — дилни.

 

Ü Қулоқдан кирган совуқ сўз
Кўнгилга бориб муз бўлар.

 

Ü Қўтир қўлдан юқар,
Бало — тилдан.

 

Ü Дўст орттираман десанг,
Ширин суҳбат қил!

Душман орттираман десанг,
Чақиртикан бўл!

 

Ü Ҳар ким ўз тили билан тирик.

 

Ü Яхшига қилсанг яхшилик –

Ҳам айтади, ҳам қайтади.

Ёмонга қилсанг яхшилик –

На айтади, на қайтади.

 

Ü Яхши сўз тўрга элтар,
Ёмон сўз — гўрга.

 

Ü Ҳар меванинг пўчоғи бор,
Ҳар сўзнинг ўлчови бор.

 

Ü Ширинсўз шоҳ косасида сув ичар.

 

Ü Ҳикмат — бир ҳовуч олтин.

 

Ü Оз гапир — соз гапир.

 

Ü Йўл қувган хазинага йўлиқар,
Сўз қувган — балога.

 

Ü Туя ҳам муомалага чўкар.

 

Ü Тилингда бўлса болинг,
Кулиб турар иқболинг.

 

Ü Яхши сўз қанд едирар,
Ёмон сўз панд едирар.

 

Ü Ёмон тил бошга бало келтирар,
Яхши тил давлат, дунё келтирар.

 

Иброҳимжон домла Иномов.

 

 

Бошқа мақолалар
Мақолалар

Ҳалол бўлинг, рост сўзланг, иймон ва инсонийликни асранг!

19.08.2026   29739   4 min.
Ҳалол бўлинг, рост сўзланг, иймон ва инсонийликни асранг!

Ҳалоллик ва ростго‘йлик инсоннинг шахсий фазилатлари бо‘лиш билан бирга, оила мустаҳкамлиги, жамият тараққиёти ва ижтимоий муносабатларнинг барқарорлигини та’минлайдиган муҳим миллий, диний, ма’навий-ахлоқий қадриятлардир.

Ислом динида ҳалоллик ва ростго‘йликка инсон ҳаётининг барча соҳаларини қамраб олувчи муҳим тамойиллар сифатида қаралади. Ҳалол ва ҳаромни фарқлаш, шубҳали ишлардан сақланиш, о‘згаларнинг ҳақ-ҳуқуқини поймол қилмаслик, ростго‘й ва адолатли бо‘лиш инсоннинг нафақат шахсий камолоти, балки жамият олдидаги мас’улиятини ҳам белгилайди.

Қур’они карим оятлари ва Пайг‘амбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ко‘плаб ҳадиси шарифларида инсонларни ҳалоллик ва ростго‘йликка да’ват қилиш, ҳар доим ҳалол бо‘лишга ундаш, алдов ва ёлг‘он гувоҳлик беришдан қайтаришга алоҳида э’тибор қаратилган. Зеро, ҳалоллик ва ростго‘йлик инсоннинг ма’навий камолотини, имони мустаҳкам ва ахлоқи го‘заллигини намоён этувчи энг муҳим фазилатлардир. Ҳаром ва ёлг‘он эса нафақат шахснинг обро‘си ва унга ишончини емиради, балки жамиятда о‘заро ишончсизлик, адоват ва низолар келиб чиқишига ҳам сабаб бо‘лади.

Аллоҳ таоло "Наҳл" сурасининг 105-оятида бундай марҳамат қилган: “Ёлг‘он со‘зларни фақат Аллоҳнинг оятларига имон келтирмайдиганларгина то‘қийдилар. Айнан о‘шаларнинг о‘злари ёлг‘ончилардир”.

Бу о‘ринда ёлг‘оннинг қанчалик ог‘ир ма’навий иллат экани баён қилиниб, унинг Аллоҳнинг оятларига муносабат билан бог‘лиқ жиҳати ко‘рсатиб бериляпти. Оятнинг нозил бо‘лиш сабаби Макка мушрикларининг Пайг‘амбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламга нисбатан турли асоссиз да’воларни илгари сургани, жумладан, у зотни ёлг‘ончиликда айблаганидир. Улар Қур’они каримни го‘ё Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг о‘злари то‘қиб чиқаргани то‘г‘рисида асоссиз да’воларни илгари сурган. Қур’они карим эса бундай иддаоларни очиқ-ойдин рад этган.

Аслида ёлг‘онни фақат имонсиз кишиларгина то‘қийди. Чунки, мо‘мин киши ёлг‘онни катта гуноҳ деб билади. Ёлг‘он сабабли қиёматда азобга қолишдан қо‘рқади. Шунинг учун ҳар қандай вазиятда ростго‘й бо‘лишга интилади. Ҳатто о‘з манфаатига зид бо‘лган ҳолатларда ҳам ҳақиқатни айтишни афзал билади. Зеро, ҳақиқий имон инсонни фақат ибодатларга эмас, балки юксак ахлоқий фазилатларга ҳам ундайди.

Ислом та’лимотида ҳалоллик ва то‘г‘рисо‘злик мақталган, ёлг‘он гапириш ва ҳақиқатни яшириш кескин қораланган. Жумладан, Пайг‘амбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай деганлар: “Набийсоллаллоҳу алайҳи васаллам:“Ростго‘йликни о‘зингизга лозим тутингиз (ростго‘й бо‘лингиз)! Чунки, ростго‘йлик яхшиликка етаклайди, яхшилик эса жаннатга етаклайди. Киши доим рост гапирса, Аллоҳнинг ҳузурида “сиддиқ” (о‘та ростго‘й) деб ёзиб қо‘йилади. Ёлг‘ондан сақланинг! Чунки, ёлг‘он фожирликка (гуноҳ ва бузуқликка) етаклайди, фожирлик эса до‘захга етаклайди. Киши ёлг‘он гапираверса, Аллоҳнинг ҳузурида “каззоб” (о‘та ёлг‘ончи) деб ёзиб қо‘йилади”, дедилар”. (Имом Бухорий ривояти).

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ростго‘йлик ва ёлг‘ончиликнинг инсон ахлоқи, ма’навий ҳаёти ва охиратига қай даражада та’сир қилишини очиқ тарзда баён қилиб беряптилар. Ҳадис мазмунидан англашиладики, инсоннинг жаннатга ёки до‘захга тушишида унинг тили, я’ни ростго‘йлиги ё ёлг‘ончилиги ҳал қилувчи омиллардан экан.

Пайг‘амбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳалол ва ҳаром о‘ртасидаги шубҳали нарсалардан сақланган киши дини ва обро‘йини пок сақлаши борасида бундай марҳамат қилганлар: Но‘’мон ибн Башир розияллоҳу анҳудан ривоят қилинишича,“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай деганларини эшитдим: Ҳалол ҳам аниқ, ҳаром ҳам аниқ. Уларнинг о‘ртасида шубҳали нарсалар бор. Ко‘п одамлар буни билмайди. Ким шубҳалардан сақланса, дини ва обро‘йини пок сақлайди...” (Имом Бухорий ривояти).

Бу о‘ринда Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам инсонларни эҳтиёткорлик ва покликка да’ват этмоқдалар. Чунки, ҳалоллик тамойилларига амал қилган инсон ҳаётнинг ҳар бир жабҳасида, жумладан, со‘зида, оилавий муносабатларида, та’лим олишда, меҳнат фаолиятида ва жамиятдаги о‘заро муносабатларида адолат, поклик ва ростго‘йликка интилади. О‘згаларнинг ҳақ-ҳуқуқларини ҳурмат қилади, бировнинг мол-мулки ёки меҳнатининг маҳсулига тажовуз қилмайди, алдов, хиёнат ва манфаатпарастликдан узоқ бо‘лишга ҳаракат қилади. Бундай фазилатлар инсоннинг шахсий обро‘-э’тиборини юксалтириш билан бирга жамият а’золари о‘ртасида о‘заро ишонч ва ҳамкорлик муҳитини мустаҳкамлайди.

Мухтасар қилиб айтганда, ҳалоллик ва ростго‘йлик ижтимоий ҳаётнинг барқарорлигини, инсонлар о‘ртасидаги ишонч ва жамият тараққиётини та’минловчи муҳим ма’навий-ахлоқий асосдир. Ислом та’лимотидаги ҳалоллик, ростго‘йлик, адолат ва омонатдорликка оид ко‘рсатмалар бу қадриятларнинг инсон ва жамият ҳаётидаги о‘рни нақадар муҳим эканини ко‘рсатади. Ҳар бир инсон о‘з ҳаёти ва фаолиятида ҳалоллик, ростго‘йлик, адолат ва виждонлиликни устувор тамойилга айлантирса, жамиятда сог‘лом ма’навий муҳитни шакллантириш имконияти ортади.

Ё‘лдошхон Исаев, Имом Бухорий халқаро илмий-тадқиқот маркази илмий ходими.

О‘збекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати

Ибратли ҳикоялар