Гар бўлмаганда олов қўшнисин куйдирмоғи,
Билмас эдик биз исириқнинг фойда бўлмоғи.
Доимо кучли ғайрат ва олий ҳиммат соҳиби бўлинг. Сизнинг фақат юқорига қараб кўтарилишингиз ва доимо ҳаракатда бўлишингизни истардим. Пастга тушиш ёки тиниб қолишдан сақланинг. Билингки, ҳаёт сония ва дақиқалардан иборат. Тиришқоқлигингиз, сабр ва матонатда чумоли каби бўлинг, доимо ҳаракат қилинг.
Тавба қилинг, агар яна гуноҳ ишга қўл урсангиз яна тавба қилинг. Қуръонни ёдланг, агар унутиб қўйсангиз иккинчи, учинчи, ҳатто ўнинчи марта бўлса ҳам қайтда ёдлаверинг. Асосийси, руҳий тушкунликка тушманг ва йиқилганингизни тан олманг. Чунки тарих охирги сўзни билмайди, ақл сўнгги чегарани эътироф қилмайди, улар фақатгина ҳаракат ва орзу рўёбини билади, холос.
Умр жисм кабидир, унда гўзаллаштириш учун жарроҳлик амалиётини олиб бориш мумкин. Умр бино кабидир, уни таъмирлаш, қайта қуриш ва бўёқ билан чиройли қилиш мумкин. Тушкунлик ва муваффақиятсизликдан сақланинг. Касалликлар, офатлар, мусибатлар ва синовлар келишидан чўчишни тўхтатинг, Аллоҳга таваккул қилинг. У зот айтади:
﴿وَعَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ﴾
“…Агар мўмин бўлсангиз, Аллоҳга таваккал қилингиз” (Моида сураси, 23-оят).
Шуъла: Маъсиятни тарк этиш жиҳод, унда давом этиш эса қайсарликдир.
Доктор Оиз ал-Қарнийнинг
"Дунёдаги энг бахтли аёл" китобидан
Баъзан айб ўзимиздан ўтса-да, кечирим сўрашга шошилмаймиз. Хўш, бизни боримизча суйган, ардоқлаган инсонлар билан арзимас майда-чуйдалар, жиловланмаган ҳиссиётлар ва сохта ғурур туфайли деворлар қураётганимизда, аслида ким ғолиб бўлади?..
Ҳаёт бизга узоқ бир сафардек туюлади, аммо у аслида жуда қисқа. Бугун кимгадир заҳрингизни сочаётган, жаҳл отига минаётган бўлсангиз, бир лаҳза тўхтанг... Эртага ўша инсонни бағрингизга босиш, овозини эшитиш имкониятидан бутунлай маҳрум бўлиб қолишингиз мумкинлигини ўйлаб кўринг.
Вақт — шафқатсиз ҳакам. Йиллар биз ўйлагандан ҳам шиддат билан учиб ўтади. Кўзни очиб юмгунча болаларимиз улғайганини, сочларига оқ оралаган ота-онамизнинг янада чўкиб, кексайиб қолганларини сезмай қоламиз. Ва бир куни... атрофимизни фақат совуқ ва сукунат қоплагандагина кеч англаймиз.
Гоҳида телефонингизга келган ўша оддий хабар ҳақиқатан ҳам энг охиргиси бўлади. Гоҳида «кейин гаплашамиз» дея айтилган сўздан сўнг, ўша «кейин» ҳеч қачон келмайди.
Ёнингиздаги инсонларнинг тириклигида, нафас олиб турганида қадрига етинг. Кўксингизни тўлдириб турган сохта ғурурни енгиб, биринчи бўлиб қадам ташланг: «Кел, урушмайлик, сен мен учун азизсан», дейишга куч топинг. Чунки бу дунёда ҳақ бўлиб чиқишдан кўра армонларсиз, бахтли яшаш муҳимроқдир.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ