30 Май, 2026, 12 Зулҳижжа, 1447
30 Май, 2026, 12 Зулҳижжа, 1447
Ҳадис илми мактабида таниқли олим, устоз Шайх Муҳиддин Мансурнинг қаламига мансуб “Соф ақида — Имом Таҳовий ақидасига ҳошия” номли янги китобнинг тақдимоти ўтказилди. Имом Ғазнавий шарҳи асосида тайёрланган ушбу қўлланма ақида илмининг мураккаб масалаларини содда ва халқчил тилда баён этгани билан аҳамиятлидир.
Тадбирни Ҳадис илми мактаби ректори Барот Амонов очиб бериб, муаллифнинг кўп йиллик илмий-маърифий хизматларини алоҳида эътироф этди. Ректор ўз нутқида жамиятда соғлом диний тушунчани қарор топтириш ҳамда аҳли сунна вал жамоа манҳажидан четлашган оқимларга илмий асосланган раддиялар беришда бу каби асарларнинг ўрни беқиёс эканини таъкидлади.
Тақдимот давомида Шайх Муҳиддин Мансур ҳазратлари сўзга чиқиб, ақида илмининг инсон ҳаётидаги аҳамиятига тўхталдилар:
“Эътиқод мустаҳкам бўлса, ҳеч қандай бузғунчи ғоя ёки адаштирувчи оқим инсон қалбига йўл топа олмайди”, — деди муаллиф.
Шунингдек, олим Абу Ҳанифа ва Абу Мансур Мотуридий раҳматуллоҳи алайҳларнинг ақидавий қарашлари бевосита Қуръон ва Суннатга таянишини ҳаётий мисоллар билан тушунтириб бердилар. Хусусан, “Фиқҳул акбар” асарининг Абу Ҳанифага нисбати мутавотир (инкор қилиб бўлмас) йўл билан собит эканини қайд этиб, келажак авлодни бу соф меросни асраб-авайлашга чақирдилар.
Тадбир якунида "Ҳадис илмлари" кафедраси мудири Маҳмуджон Абдураҳмонов сўзга чиқиб, устознинг бой илмий тажрибаси талабалар учун катта мактаб эканини таъкидлади ва барча иштирокчилар номидан миннатдорчилик билдирди.
Янги нашр этилган ушбу китоб нафақат соҳа мутахассислари, балки кенг китобхонлар оммаси учун ҳам маънавий хазина бўлиб хизмат қилиши, шубҳасиз.
Muhaddis.uz
1. Арафа куни кечаси, яъни, ҳайит кунига ўтар кечасини бедор ўтказиш.
Ҳайит кунига ўтар кечани Қуръон тиловати, зикр, тасбиҳ ва нафл намозлар билан ўтказиш улкан савобларга сабаб бўлади. Расулуллоҳ соллалоҳу алайҳи васаллам: "Ким икки ийд кечаларини Аллоҳдан савоб умидида қоим қилса, қалблар ўладиган кунда унинг қалби ўлмас”, деганлар (Ибн Можа, Табароний ривояти).
2. Ғусл қилиш. “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам фитр, азҳо ва арафа кунлари ғусл қилар эдилар” (Ибн Можа ривояти).
3. Энг яхши, янги ёки тоза кийимларни кийиш.
4. Хушбўйланиш.
5. Қурбон ҳайити намозига чиқишдан олдин ҳеч нарса емаслик. “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам Рамазон ҳайитида таомланмасдан чиқмасдилар, қурбонлик кунида эса намоз ўқигунларича таомланмасдилар” (Имом Термизий ривояти).
Эслатма! Баъзилар қурбон ҳайитида ҳеч нарса емай намозга чиқишни нотўғри тушуниб, куннинг аввалги ярмига қадар рўзани ният қилиш керак, дейишади. Шу билан бирга, ўша куни саҳарликка туришади ва оғизларини ният билан беркитиб намозга чиқишади. Ҳайит намози ўқиб бўлингач эса, худди ифторликдаги каби оғизларини очишади. Бундай қилиш нотўғри. Ҳайит кунларида рўзани ният қилиш ҳаром амал саналади. Қолаверса, ярим кунга рўза ният қилинмайди.
6. Масжидга имкон бўлса пиёда ва эртароқ бориш. “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам икки ҳайит намозига пиёда юриб чиқардилар” (Ибн Можа ривояти).
7. Йўлда таҳлил (Лаа илаҳа иллаллоҳ), такбир (Аллоҳу акбар) ва таҳмид (Алҳамдулиллаҳ) айтиш. "Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар, Лаа илаҳа иллаллоҳу Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар ва лиллаҳил ҳамд".
8. Ҳайит намозидан олдин бошқа бирор нафл намоз ўқимаслик. Масжидга боргандан сўнг таҳийятул масжид ёки бошқа бирор нафл намоз ўқимасдан зикр қилиб ўтириш лозим.
9. Намозга бир кўчадан бориб, бошқасидан қайтиш. Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам шундай қилар эдилар.
10. Ҳайит билан муборакбод этиш. Саҳобалар: "Тақоббал Аллоҳ минна ва минкум (Аллоҳ биздан ҳам, сиздан ҳам қабул этсин)", деб бир-бирларини байрам билан табриклашарди.
11. Аҳли аёл ва ёш болаларни хурсанд қилиш. Оилада байрам кайфиятини пайдо қилиш, совға-ҳадялар улашиш керак.
12. Қавм-қариндош, ёш улуғларни зиёрат қилиш.
13. Таниш-билиш, ёру дўст, қўни-қўшниларни байрам билан табриклаш.
Қурбон ҳайитингиз муборак бўлсин!
Даврон НУРМУҲАММАД
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа 