Имом Байҳақий “Шуъабул иймон” номли китобида келтиради: “Пайғамбарлардан бирлари Аллоҳ таолога заифликдан шикоят қилдилар. Шунда У зот тухум ейишни буюрди”.

Тухум – бироз совуқликка мойил, мўътадил. Тухумни истеъмол қилиш ва суртиб ишлатиш кони фойда. Уни чала пишириб, сариғи еб юрилса, юракни қувватлантиради.

Тухумнинг сариғини асалга қўшиб суртилса, юздаги доғларни кетказади, оқи суркалса, қуёш нури у юзга таъсир қилмайди.

Тухум сариғини ортиқча ейиш меъдага зарар қилади. Буйракда тош, терида оқ ва сепкилли доғлар пайдо қилади.

"Исломда саломатлик" китобидан
Муҳаммад Зариф Муҳаммад Олим ўғли