Бадавлат инсонларнинг бири айтади: "Мени алоҳида ҳиссиётлар бошқармайди. Чунки мен дунёдаги энг бадавлат инсонман. Оддий ҳаётда, кичик бир уйда аёлим билан яшайман. Спиртли ичимликлар ичмайман, чекмайман. Суратлари газеталарни тўлдириб юборган, соҳиллардаги қасрларда яшайдиган, ҳаётлари шовқин суронли бўлган ва никоҳлари гўзал қизлар билан бўладиган миллиардерлар ҳаётига ошиқ бўлмайман. Уларнинг бу никоҳлари одатда эвазига миллионлаб доллар бериладиган ажралиш билан тугайди.

Ўз ишимни севаман, у билан бахтлиман. Кўпинча иш жойимда ейиш учун таомимни олиб кетаман. Қўлимга миллион доллар тушиб қолишини тасаввур қилсам хаёлларимни шодлик қуршаб олмайди, аммо она шаҳримнинг ривожланишига гўзал кўчалар қуриш билан ҳисса қўшаётганимни ўйласам шодланиб кетаман. У бугун мен қураётган йўллар билан дунёнинг энг гўзал шаҳарларидан бири бўлаётганидан хурсанд бўламан. Қисқа қилиб айтганда менинг бахтим ишимни мукаммал адо этишимдадир".

Шуъла: Афсус-надомат кемани денгиз чуқурликларидан чиқара олмайди.

Доктор Оиз ал-Қарнийнинг
"Дунёдаги энг бахтли аёл" китобидан