Қизим болалигида мен билан яқин муносабатда бўлганига қарамай, ўсмирлик даврига келиб орамиз хийла узоқлашганини ҳис қилдим. Ора-орада бир-биримизни тушунмай, гапимиз келишмай қоладиган бўлди. Кейин мен бунинг сабаби ҳақида ўйлаб кўрдим. Билдимки, қизим билан етарлича мулоқотда бўлиб унга етарлича вақт ажратяпман-у, лекин унга етарлича меҳр бермаётган эканман.
Қизим билан ўтириб гаплашиб олмоқчи бўлдим. Лекин яхшилаб ўйлаб кўриб бу фикримдан қайтдим. Яхшиси унга айтмасдан туриб меҳр бераман. Унга олдингидан кўра самимийроқ, илиқроқ муносабатда бўламан деб қарор қилдим.
Ҳар сафар уйдан чиқиб кетишимдан олдин ёки уйга қайтиб келганимда қизимга табассум қилиб пешонасидан, юзларидан ўпиб қўядиган бўлдим. Қизим мактабидан қайтиб келганида кайфиятим қандай бўлишидан қатъи назар табассум билан кутиб олишни одат қилдим. Қизимга “Сенсиз уйимиз ҳувуллаб қолди”, “Сени соғиниб қолдим, қизим” деган гапларни айтишни канда қилмадим. Иккимиз ошхонада иш қилсак “Яхшиям сен борсан, қизим, сенсиз қийналиб қолардим” деб уни хурсанд қилардим. Шу арзимаган ишлар қизимни менга тобора яқинлаштириб борди.
Бора-бора қизимга яқинлигим шу даражага етдики, ҳатто унга мактублар ёзиб китоб-дафтарларининг орасига ёки тушлиги солинган идишга қистириб қўядиган бўлдим. Бу ишни қизим мактабга борганида уни яхши кўришим битилган мактубимни ўқиб хурсанд бўлсин, кайфияти кўтарилсин деб қилардим.
Орадан бир ой ўтар-ўтмас қизимнинг менга муносабати тубдан ўзгарди. Энди у менинг ҳар бир гапимни жон қулоғи билан эшитар, менга ҳадеб қаршилик қилавермас, жеркимас эди. Қолаверса, ўзининг ичидаги гапларини, дугоналарига ҳам айтмайдиган сирларини яширмасдан ўзимга айтадиган бўлди. Мен эса бир тарафдан шунча пайтдан бери ғафлатда қолиб, қизим билан узоқлашганим учун у билан мулоқот қилиш роҳатидан бебаҳра қолганимдан афсус чексам, бошқа тарафдан фарзандим билан орамиздаги масофани яқинлаштирган, орамиздаги тўсиқларни кўтарган Аллоҳга ҳамд айтардим.
Доктор Абдуллоҳ Муҳаммад Абдулмуътининг
“Фарзанд тарбиясида 700 та сабоқ” китобидан
Ғиёсиддин Ҳабибуллоҳ, Камронбек Ислом таржимаси.
Германиялик исломшунос олима, “Cultur-Cooperation International e.V.” ташкилоти раҳбари Кэтлин Гёбель I Халқаро ислом цивилизацияси форумидаги иштироки бўйича таассуротлари билан ўртоқлашди, деб хабар бермоқда “Дунё” АА.
Олиманинг таъкидлашича, дунёнинг 50 та мамлакатидан келган етакчи олимлар, экспертлар ва жамоат арбобларини бирлаштирган ушбу нуфузли анжуман турли давлатлар ва илмий мактаблар вакиллари учун ўзаро ҳурмат, очиқ мулоқот ва ҳамжиҳатлик майдонига айланди.
Германиялик мутахассис Ўзбекистоннинг бой илмий-маърифий меросига юқори баҳо бериб, Имом Бухорий, Имом Термизий ва Имом Мотуридий каби буюк алломаларнинг жаҳон цивилизациясига қўшган ҳиссасини алоҳида эътироф этди.
Хусусан, Имом Бухорий мажмуасида амалга оширилган улкан бунёдкорлик ишлари, замонавий музей ва сунъий интеллект технологияларининг жорий этилгани унда катта таассурот қолдирган.
Кэтлин Гёбель Ўзбекистон Президенти Шавкат Мирзиёев томонидан илгари сурилаётган “Жаҳолатга қарши — маърифат” эзгу ғоясининг аҳамиятини алоҳида таъкидлади.
Унинг фикрича, Тошкентда барпо этилган Ислом цивилизацияси маркази нафақат миллий, балки бутун минтақа ва халқаро ҳамжамият учун очиқ бўлган, исломофобия ва адоватга қарши билим ва маърифат билан курашадиган ноёб платформадир.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати