Бугун тез суратлар билан ўзгариб бораётган шиддатли ва мураккаб бир давримизни олим ва зиёлилар технологиялар замони, фикр-тафаккур асри ва ахборатлашув даври дея турли таъриф беришмоқда.
Ҳақиқатан биз яшаётган давр, фитна, турли низолар, ҳасад, зиддиятлар тўқнашган, аниқроқ айтганда глобаллашув давридир. Ҳар бир ижтимоий ҳодисанинг ижобий ва салбий томони бўлгани каби глобаллашув жараёни ҳам бундан мустасно эмас. Ҳозирда унинг ўткир ва кенг қамровли таъсирини деярли барча соҳаларда кўриш мумкин.
Айни давр ёшларимиз онгига маънавий таҳдид қилмоқда. Ёшларни турли қабоҳатлардан огоҳлантириб, маънавий таҳдидларга қарши билим ва кўникма, малака ҳосил қилишларига тарғиб қилиш давримиз ва динимиз талаби эканини англаб етишимиз лозим.
Ғоявий таҳдидларга қарши туриш учун ҳар бир инсондан ўз мустақил фикри, соғлом дунёқараш ва мустаҳкам иродага эга бўлиш талаб қилинади. Бунинг учун ёшлар ҳар қайси соҳада касбининг етук мутахассиси бўлиб чиқиши, жамият ривожига ўз ҳиссасини қўшишга ҳаркат қилиши лозим.
Вояга етаётган ҳар бир ёшнинг маънавий баркамол, иродаси бақувват, иймони бутун, кучли мафкуравий иммунитетга эга шахс сифатида тарбиялаш озод ва обод Ватан, эркин ва фаровон ҳаёт барпо этишнинг асосий шартларидан бири бўлиб қолаверади.
Улуғ аждодларимиз ор-номус, уят, андиша, шарму-ҳаё, ибо, иффат каби юксак ахлоқий туйғуларни доимо биринчи ўринга қўйиб келган. Шу боис биз ёшлар ўтмишга назар солиб, ибратли ўгитлардан хулосалар чиқаришимиз, илм-маърифатимизни оширишимиз лозим.
Барно АЗИМОВА,
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Кадрлар бўлими мутахассиси
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ўғил ҳар ойлик маошини онасига топширар, унинг юзидаги табассумни кўриб, ўзини дунёдаги энг бой инсон деб ҳисобларди.
Йиллар ўтиб, онаси оламдан ўтди. Навбатдаги маошини олган ўғил бир зум не қиларини билмай қолди-ю, бир қарорга келди: «Пулларни онамнинг номидан эҳсон қиламан».
Шу кундан эътиборан, у ҳар ой масжидларга сув куллерлари ўрнатишни одат қилди. Намозхонлар сув ичиб, онасининг ҳақига дуо қилишларидан қалби таскин топарди.
Кунлардан бир кун маҳалла масжидида янги куллер ўрнатилганини кўриб, «Аттанг, бу сафар кечикдим-а», деб ўкинди. Шунда ёнига имом келиб:
– Хайрли ҳадя учун раҳмат, – деди.
– Узр, адашдингиз, шекилли. Буни мен олиб келмадим...
– Йўқ, адашмадим. Буни сизнинг номингиздан ўғлингиз келтирди.
Орқасига ўгирилган ота жилмайиб турган ўғлига кўзи тушди.
– Болам, бунга пулни қаердан олдинг? – ҳаяжондан кўзлари ёшланди отанинг.
– Ота, анчадан бери менга берадиган пулларингизни йиғиб юргандим. Сиз бувижоним учун хайрли иш қилаётганингизни кўриб, мен ҳам сиз учун шундай қилишни истадим.
Отанинг кўзларидан қувонч ёшлари сизиб чиқди. У ўғлига насиҳат қилмаган, шунчаки ўз амали билан намуна бўлганди.
Ҳа, фарзандлар эшитган гапларини унутиши мумкин, аммо кўрган амалларини ҳеч қачон унутмайди. Бугун ота-онамизга қилган яхшилигимиз эртага фарзандларимиздан албатта қайтади.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ