Ulamolar aytishicha, Qur'onning musulmon banda ustidagi haqlari quyidagilar:
Ulamolar, mo'min-musulmon kishi Qur'onni oyda bir marta xatm qilishini tavsiya etishgan. Qur'on tilovati har bir mo'minning kundalik vazifasi bo'lishi kerak. Qur'on faqat qorilar yo keksalar o'qiydigan Kitob emas. Allohga va oxirat kuniga imon keltirgan har bir banda bilishi kerak Qur'on o'qishni. Agar haftada ma'lum kunlarni Qur'on o'qish va o'rganishga sarflaganimizda, oramizda Qur'on o'qishni bilmaydigan inson qolmasdi.
Allohning Kitobi Qur'oni karimni tilovat qilish unga ko'z yugirtirib chiqish yoki yodlaganini tushunar-tushunmas takrorlash emas. Qur'onni butun vujud bilan his etgan holda o'qiladi. Buni tadabbur deyiladi.
Qur'on yodlashning mas'uliyati katta. Qur'onni diliga joylagan banda Qur'onni muttasil takrorlab turadi. Qur'onni yodlab, uning haqlarini poymol qiladigan, e'tiborsizlik bilan yodlaganlarini unutib yuboradigan “qori”lar ogohlantirilgan.
Rivoyat qilinishicha, solihlardan biri o'lim to'shagida yotgan holida o'g'liga:
– O'g'lim! Menga Qur'onni olib kel, birgina oyatni unutib qo'ydim. O'shani eslamoqchiman!, dedi. Shunda o'g'li hayron bo'lib:
– Otajon, birgina oyatni eslashingizdan qanday naf bor?! – dedi. Solih ota jigarbandining savoliga:
– O'sha oyatni eslagan holda Alloh bilan uchrashishim undan g'ofil holda yo'liqishimdan yaxshiroq! – deb javob bergan ekan.
Vafotidan oldin ilmga rag'bat qilgan ulamolar hayotidan ibratli hikoyalar keltiriladi. Bu ham musulmon banda ilm-ma'rifatga intilishi, eng avval, Parvardigorining Kitobini o'qishni o'rganishi, undan imkon qadar yodlashi kerakligiga ishoradir.
Odamlar orasida obro''-e'tiborga ega shaxs gapirayotganda uning gapini bo'lish yoki ma'ruzasiga xalaqit berish qanday odobsizlik-a. To'g'rimi? Endi butun olamlar Parvardigori Allohning Kalomi o'qilayotganda gaplashish, tilovatga beparvo bo'lish qanday hurmatsizlik ekanini tasavvur qilib ko'ring!
Alloh taolo Qur'oni karimni o'qish uchun tillarga oson, oyatlarini tushunib ibrat olish uchun fasohatli arab tilida nozil qilgan. Agar inson Qur'onni yaxshi tushunganida, uni tilovat qilishdan, Qur'on o'qishdan to'ymasdi. Demak, Qur'onga bo'lgan muhabbatimiz ziyoda bo'lishi uchun uni to'g'ri o'qish va o'qiganlarimizni uqish talab etiladi.
Endi o'zimizga savol beraylik: ichimizda necha foizimiz Qur'on o'qishni biladi? Qancha odam Qur'onni boshidan oxirigacha bexato o'qiy oladi? Necha kishi Qur'onning ma'nolarini, hukmlarini dars qilib o'qigan yoki o'qimoqda? Nima uchun Qur'on o'qimaymiz? Nima uchun ustimizga xotirjamlik, xayr-baraka, tinchlik-xotirjamlik tushishini istamaymiz? Axir Qur'on kasalliklarimizga shifo va rahmat qilib nozil qilingan-ku! Musulmonman, degan har bir inson, kunda-kunora Qur'on o'qiydi, uni o'rganadi, o'qiganini tushunishga harakat qiladi.
Odilxon qori Yunusxon o'g'li
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
عن جابر بن عبد الله رضي الله عنهما قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم:
« المجالس بالأمانة إلا ثلاثة مجالس: سفك دم حرام، أو فرج حرام، أو اقتطاع مال بغير حق »
Jobir ibn Abdulloh roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam dedilar: “Majlislar omonatdir. Faqat uch majlis bundan mustasno: nohaq qon to‘kish, harom shahvoniy aloqa (zino) va nohaq molni tortib olish haqidagi majlislar” (Imom Abu Dovud rivoyati).
“Majlislar omonatdir”, ya’ni odamlar yig‘ilgan har qanday majlisda aytiladigan gaplar omonat hisoblanadi. Agar suhbatdoshlar ma’lum bir gapning sir saqlanishini istasalar yoki vaziyat shuni taqozo etsa, u holda u gapni boshqalarga tarqatish joiz emas.
Bunga quyidagilar kiradi: shaxsiy sirlar; oilaviy maslahatlar; ishxona yoki tashkilot yig‘ilishlari; davlat ishlariga oid maxfiy suhbatlar; faqat ishtirokchilarga tegishli bo‘lgan ma’lumotlar.
“Omonat” degani faqat mol-mulkni saqlash emas, balki sirni, ma’lumotlarni va eshitilgan gapni ham saqlashni o‘z ichiga oladi.
Nima uchun majlis omonat deb atalgan? Chunki odamlar bir-biriga ishonib, erkin maslahatlashishi va dardini aytishi uchun ularning gaplari tashqariga chiqmasligi zarur. Agar majlisda yoki biror yig‘inda qatnashgan kishi eshitganlarini boshqalarga tarqataversa, odamlar bir-biriga ishonmay qo‘yadi, g‘iybat va chaqimchilik ko‘payadi, munosabatlar buziladi, jamiyatda o‘zaro ishonch yo‘qoladi. Shu bois solih salaflar majlis sirini oshkor qilishni omonatga xiyonat deb hisoblashgan.
“Faqat uch majlis bundan mustasno...” ya’ni ba’zi hollarda sir saqlash mumkin emas. Agar bir kishi: “Men falonchini o‘ldirmoqchiman yoki unga zarar yetkazmoqchiman” desa va uning bu ishi jiddiy ekani ma’lum bo‘lsa, uni yashirish joiz emas. Balki qotillikning oldini olish uchun tegishli mas’ullarni yoki huquqni muzofaza qiluvchi tashkilotlar vakillarini ogohlantirish shart.
“Harom shahvoniy aloqa (zino)”. Agar bir kishi zino qilish yoki birovning nomusiga tajovuz qilish niyati borligini bildirsa, bu haqda ham sukut qilish mumkin emas. Bunday holda jabrlanuvchini yoki buning oldini oladigan mas’ul shaxslarni ogohlantirish lozim bo‘ladi.
“Nohaq molni tortib olish”. Agar kimdir o‘g‘rilik, firibgarlik qilishni, birovning haqini tortib olishni rejalashtirayotganini aytsa, bu sirni ham saqlab turish joiz emas. Chunki bu boshqalarning haqiga tajovuzdir.
Xo‘sh, shunday vaziyatga duch kelgan kishi qanday yo‘l tutishi lozim?
Avvalo, o‘sha odamga nasihat qilinadi va Allohdan qo‘rqishi eslatiladi. Agar u fikridan qaytmasa va xavf haqiqiy bo‘lsa, zararning oldini olish uchun tegishli shaxslarga xabar beriladi. Bu xabar berish faqat jinoyatni to‘xtatish bo‘lishi kerak, odamni sharmanda qilish yoki obro‘sini to‘kish emas.
Xulosa qilib aytganda, barcha hadislar kabi mazkur hadis ham mo‘min-musulmonlarga juda muhim axloqiy qoidani o‘rgatadi: majlisda eshitilgan gaplar omonat hisoblanadi va ularni egasining roziligisiz tarqatish aslo mumkin emas. Biroq agar bu sirni saqlash oqibatida insonning joniga, nomusiga yoki mol-mulkiga katta xavf tug‘ilsa, zararning oldini olish uchun shu haqda xabar berish ba’zi hollarda vojib bo‘ladi. Shu tariqa Islom ham omonatni saqlashni, ham odamlarning hayoti, nomusi va mol-mulkini muhofaza qilishni ta’minlaydi.
Manbalar asosida
T.NIZOM tayyorladi.