G'ayridin bo'lgan, keyinchalik islomga kirgan bir ayol o'zining islomga kirish tarixini hikoya qiladi:

«Men shifokor edim. Mening bo'limimda bir qari muslima ayol davolanardi. Uning oldiga, boshqalardan farqli o'laroq, ertayu kech bir er-xotin yo'qlab kelardi. Hali dori-darmon, hali ko'ngli tusagan eguliklar olib kelar, kayfiyatini ko'tarib, yaxshi gaplar bilan ko'nglini olishardi.

Bir kuni ulardan: «Sizlarga bu ayol kim bo'ladi?», deb so'radim.

Erkak: «Mening onam», ayol esa, «Mening qaynonam», deb javob berdi. Mening hayratim yanada ortdi. Ayolga qarab: «Bu kishi-ku, onasiga qarayotgan ekan, siz nega bunchalik g'amxo'rlik qilasiz? Hozirgi kunda hech qaysi ayol birovga bunchalik mehr ko'rsatmay qo'ygan. Kuzatib tursam, u ayolga qarab yig'lab ham qo'yasiz hatto», dedim.

Shunda ayol tushuntirdi: «Bu kishi mening turmush o'rtog'im. Uning roziligida Allohning roziligi bor. Uning roziligi esa, onasining roziligida».

«Sizni bunday qilishga nima majbur qiladi?»

«Dinim shunga buyuradi». So'ngra Islom nima, uning qanday shartlari bor, qanday yaxshiliklari bor, qisqacha tushuntirib berdi.

Uning so'zlarini eshitib, o'ylanib qoldim. Mening ham bir o'g'il, bir qizim bor. Bir yilda bir qandaydir marosim bo'lib qolsa ko'rishamiz, bo'lmasa yo'q. Men kasal bo'lib, shifoxonaga tushib qolsam, o'zim xabar bermagunimcha bilishmaydi ham.

So'ngra undan islomga qanday kirishni so'rab, musulmon bo'ldim. Erim bilan ajrashib, musulmon davlatga ko'chib ketdim. O'sha erda bir musulmon erkakka turmushga chiqdim. Hozir ikki qizim bor. Baxt nimaligini birinchi bor tuydim. Islomdan oldingi hayotimni hayot deb hisoblamayman.

Hikoyani o'qib, Umar ibn Hattob roziyallohu anhuning bir so'zlari yodimga tushdi:
«Islomga jim turgan holingizda da'vat qilinglar!»

Sahobalar so'rashdi:
«Ey, amirul mu'miniyn, qanday qilib?»

«Go'zal xulqinglar bilan!», degan edilar.