“Mantiq” ilmi barcha diniy va dunyoviy ilmlar bilan aloqador va bog'liqdir. Bu ilm sohasi aqlni charxlaydi, nutqni va nutqiy tafakkurni o'stiradi. Shu bois ham qadimdan madrasalarda mantiq darsi o'qitib kelgan.
Islom dunyosida ba'zan mantiq ilmiga, uning boshqa ilmlar va to'g'ri fikr yuritish uchun bir vosita va o'lchov ekanligini nazarda tutgan holda “ilmi mezon” nomi berilgan.
Mantiq ilmini ulug' alloma Abu Nasr Forobiy “ilmlarning raisi” deb ta'riflagan bo'lsa, shayxur rais Abu Ali ibn Sino esa “ilmlarning xodimi”, deb nomlagan. Hujjatul islom Imom G'azzoliy: “Kim mantiq ilmini bilmasa, uning ilmiga aslo ishonch yo'qdir”, deganlar va mantiqni “ilmning o'lchovi”, deb atagan.
Imom Taftazoniy, Asiruddin Abhariy kabi atoqli olimlarimiz esa, ilm yo'liga kirgan talabalar uchun uni bilish vojib bo'ladi deganlar. Darhaqiqat, islom olimlarining yozgan mashhur asarlariga diqqat qilsak, ularning mantiq qoidalari asosida yozilgani ma'lum bo'ladi.
Musulmon olamida mantiqqa doir tadqiqotlar Aristotel' asarlarining hijriy VIII asrdan e'tiboran arab tiliga tarjima qilina boshlashi bilan paydo bo'lgan. IX asrning o'rtalaridan boshlab mantiqqa oid ko'plab asarlar yozilgan. Kindiy, Forobiy, Ibn Sino, G'azzoliy, Ibn Rushd, Roziy, Jurjoniy, Mulla Fanon kabi mutafakkirlar islom dunyosida mantiq ilmiga ulkan hissa qo'shgan olimlardir.
IX asrda Bag'dodda taraqqiy topgan mantiq maktabida Aristotel' asarlari bo'yicha e'tiborli tadqiqotlar amalga oshirildi. Mazkur tadqiqotlar doirasida Abu Bishr Matto bin Yunus, Forobiy va Yahyo bin Odiylarning nomlarini zikr etish mumkin. Abu Ali Ibn Sino esa Bag'dod maktabini haddan tashqari Aristotelga bog'lanib qolganlikda tanqid qilib, o'zi mustaqil yo'l axtardi va mantiq xususidagi qarashlarini «Kitob-ash- shifo»da bayon qildi.
Abu Nasr Forobiy o'zining «Uyunul-masoit» nomli asarida mantiq mavzusida so'z yuritar ekan, uni uch qismga ajratadi. Ta'rifga juda katta ahamiyat qaratgan Forobiy, mantiq ilmining sezgi a'zolari bilan anglangan, ammo ta'rifga sig'maydigan tushunchalarga tayanishini ilgari suradi. Bu qarash Ibn Sino tomonidan rivojlantirildi.
Mantiq masalalarining rivojlanishida Abu Nasr Forobiyning xizmatini alohida ta'kidlab o'tish kerak. Uning yunon faylasuflarining mantiqqa oid asarlariga yozgan sharhlari o'rta asr mantiqiga qo'shilgan katta hissa bo'ldi. Uning ko'pgina sharhlari Arastuning asarlariga bag'ishlangan.
Abu Nasr Forobiyning mantiq sohasidaga ishlarining davomchilaridan biri turli ilm jabhalariga oid qator asarlar yaratgan, o'z davrining dunyoga mashhur mavsu'iy olimi Abu Ali ibn Sinodir. U falsafa va mantiqqa oid bir necha asarlar yaratgan. Mantiq masalalarini o'z ichiga qamrab olgan asarlari orasida uning «Kitob ash-shi-fo» (“'Shifo kitobi»), «Kitob an-najot» («Najot kitobi»), «Al-Muxtasar al-Avsot» («O'rtacha muxtasar»), «Kitob al-ishorot» («Ishoralar kitobi») va boshqa asarlarida mantiq masalalari xususida fikr yuritilgan.
Abu Nasr al-Forobiy o'z asarlarida mantiq «tafakkur haqidagi ilm bo'lib, yozma yoki og'zaki nutqda o'z aksini topadi, degan fikrni qayd qilish bilan birga Arastuning tafakkur va til, mantiq va grammatika orasida bog'liqlik g'oyasini o'z asarida aks ettirsa, Abu Abdulloh al-Horazmiy bu g'oyani yanada rivojlantiradi.
Abu Abdulloh al-Horazmiy o'zining nazariy ilmlari tartibida har qanday tafakkur, ilmiy bilimning zaruriy ibtidosi sifatida aks etgan mantiq masalalarini ham o'rganadi. Abu Abdulloh al-Horazmiy mantiqning roli va masalalari haqida fikr yuritib, mantiq na nazariy, na amaliy ilmlarga kirmasdan, alohida, qandaydir uchinchi qismni tashkil etadi, degan nuqtai nazarni ilgari suradiki, bu Ibn Sinoning ana shu masalaga yondashishiga mos tushadi.
Musulmon dunyosida falsafa va mantiq sohasida katta xizmatlar qilgan olimlardan yana biri Abdul Valid Muhammad ibn Ahmad ibn Rushddir. «Arastuning organonini Forobiy mantiqi bilan solishtirish», «Mantiq masalariga oid» va boshqa asarlar muallifi Ibn Rushd Arastuning eng yaqin izdoshlaridan hisoblanadi.
Sharq mualliflari, shuningdek Abu Abdulloh al-Horazmiy ham, ma'no anglatish va so'zlar ma'nosi masalasi mantiqqa tegishli bo'lmay, ko'proq amaliyotga taalluqli ekanligini tan oladilar. Biroq iboralar, ma'nolar va tushunchalar haqidagi masala Arastu tomonidan etarli darajada ishlangan bo'lgani uchun, Sharq olimlari bu masalani ko'rib o'tishni Arastu «Kategoriyalar»ining kirish qismiga qo'shishni lozim topdilar.
Mantiq ilmi, unga tamal toshi qo'yilgan qadimgi davrdan e'tiboran to bugungi kunimizga qadar Sharq olimlari tomonidan ham, G'arb olimlari tomonidan ham muttasil tadqiq qilindi va uning «yangi davr metodologik mantig'i», «formal mantiq», «simvolik mantiq» kabi yo'nalishlariga ham asos solinib rivojlantirildi.
Bugungi kunda islomiy kitoblarga nazar solar ekanmiz, ularning aksari u yoki bu miqdorda mantiq va falsafa ilmining qoidalariga asoslanganligiga guvoh bo'lamiz. Hatto, arab grammatikasi, arab tilining balog'ati ham mantiq asosida o'rganilgan.
Mantiq nafaqat fiqh va uning asoslari (usuli fiqh) va arab tili bilimlari, balki kalom va aqida ilmining rivojida ham muhim rol o'ynadi. Hadis bilimlari va istilohlariga oid fanlar ham mantiqiy qarashlardan xoli emas. Shu ma'noda mantiq ilmi asosiy islomiy bilimlar doirasida vosita bilimlariga aylanib qoldi. Ya'ni, bu shunday mexanizmki undan o'tmasdan turib, islomiy fanlarni o'rganish insonni ayrim qiyinchilik va mashqqatlarga ro'baro' qiladi.
Shu e'tibordan, keyingi avlod ulamolari botil asoslardan tozalangan mantiq ilmini ehtiyoj doirasida o'rganish lozim, degan fikrga keldilar.
Bugungi kunda buyuk vatandoshlarimiz tomonidan bizlarga ilmiy meros sifatida qoldirilgan qiymatli asarlarni to'g'ri o'rganish uchun ham baribir islomiy falsafa va mantiq ilmini o'rganishga ehtiyoj sezamiz.
Mansur URALOV,
Imom Buxoriy nomidagi Toshkent islom instituti
maxsus sirtqi bo'lim bitiruchisi
Insoniyat sivilizatsiyasi tarixida ayrim davrlar borki, ular faqat muayyan xalq yoki mintaqaning emas, balki butun jahon taraqqiyotining yo‘nalishini belgilab bergan. Islom sivilizatsiyasining IX–XV asrlardagi yuksalish davri ana shunday tarixiy bosqichlardan biri hisoblanadi. Bu davrda ilm-fanning turli sohalari bir-biridan ajralmagan holda. o‘zaro uyg‘unlikda rivojlandi. Matematika astronomiya bilan, tibbiyot falsafa bilan, geografiya matematika bilan, tilshunoslik tarix bilan, diniy ilmlar esa mantiq va tafakkur madaniyati bilan muloqot qilgan. Bugun fanlararo tadqiqot, raqamli gumanitaristika, sun’iy intellekt va kompleks ilmiy yondashuvlar jahon ilm-fanining eng muhim yo‘nalishlariga aylangan bir paytda, o‘sha tarixiy tajriba yanada qiziqarli ahamiyat kasb etmoqda.
Mazkur uyg‘unlik tasodifiy emas edi. U Qur’oni karimda ilmga berilgan yuksak qadr, tafakkurga da’vat, insonni borliqni anglashga chorlovchi g‘oyalar bilan mustahkamlangan ilmiy dunyoqarash mahsuli edi. Shu sababli o‘sha davr olimlarini bugungi zamonaviy tushunchalardagi qat’iy «mutaxassisliklar» doirasiga joylashtirish qiyin.
Forobiy falsafa, mantiq, siyosat, axloq va musiqa nazariyasi bilan shug‘ullangan. Xorazmiy matematika va astronomiya sohalarida ishlagan. Beruniy astronomiya, geografiya, geodeziya, mineralogiya, tarix va etnografiyaga oid asarlar yaratgan. Ibn Sino tibbiyot bilan bir qatorda falsafa, mantiq va tabiiy fanlar haqida ham keng tadqiqotlar olib borgan. Ulug‘bek esa davlat boshqaruvi, ta’lim va astronomik tadqiqotlarni birlashtirgan ilmiy muhitni shakllantirgan. Bu misollarning umumiy jihati shundaki, bilim sohalari o‘rtasidagi chegaralar qat’iy bo‘lmagan.
Bugun «interdissiplinar tadqiqot» deb ataladigan yondashuvning ayrim tamoyillari aynan ana shu intellektual an’analar bilan hamohang.
Shuningdek, islom sivilizatsiyasining intellektual merosini faqat tabiiy va aniq fanlar bilan cheklash ham to‘g‘ri emas. Chunki diniy ilmlar sohasida ham manbalarni yig‘ish, tekshirish, tasniflash va baholashga qaratilgan murakkab ilmiy an’analar shakllangan.
Imom Buxoriyning hadis ilmidagi merosi bunga yaqqol misol bo‘la oladi. Hadislarni saralashda roviylar haqidagi ma’lumotlar, rivoyat zanjiri va boshqa mezonlar o‘rganilgan. Imom Moturidiy esa aqidaviy masalalarni aql va naql uyg‘unligi asosida tahlil qilgan. Uning merosi islom intellektual an’anasida aqliy dalillash va diniy bilim o‘rtasidagi munosabat masalasida muhim o‘rin tutadi.
Shu jihatdan Islom sivilizatsiyasi tarixini faqat diniy yoki faqat ilmiy tarix sifatida emas, keng intellektual jarayon sifatida ko‘rish mumkin.
O‘zbekistonda ilgari surilayotgan Uchinchi Renessans g‘oyasi tarixiy ilmiy merosni zamonaviy taraqqiyot ehtiyojlari bilan bog‘lashga qaratilgan.
Bu yondashuvning markazida ilm-fan, ta’lim, innovatsiya, madaniyat va ma’naviyatni o‘zaro bog‘liq tizim sifatida rivojlantirish g‘oyasi turadi.
Prezident Shavkat Mirziyoyev tashabbusi bilan barpo etilgan O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi ham ana shu konsepsiyaning muhim amaliy ifodalaridan biridir.
Markazning vazifasi faqat tarixiy eksponatlarni namoyish qilish bilan cheklanmaydi.
Uning konsepsiyasida islom sivilizatsiyasining ilm-fan, ta’lim, falsafa, san’at, me’morchilik va insonparvarlik sohalaridagi merosini kompleks ravishda o‘rganish va namoyish etish g‘oyasi mujassam.
Nafaqat muzey, balki intellektual platforma
Markazni an’anaviy muzey tushunchasi doirasidagina baholash uning konsepsiyasini to‘liq ifodalamaydi. Zamonaviy muzey faqat eksponat saqlaydigan joy emas. U tadqiqot, ta’lim, raqamlashtirish va xalqaro ilmiy muloqot markaziga aylanishi mumkin. O‘zbekistondagi islom sivilizatsiyasi markazi konsepsiyasida ham ana shu yondashuv muhim o‘rin tutadi.
Qadimiy qo‘lyozma — shunchaki tarixiy buyum emas. U til, tarix, matnshunoslik, kodikologiya, san’at, materialshunoslik va raqamli texnologiyalar nuqtayi nazaridan tadqiq qilinishi mumkin bo‘lgan murakkab manba. Arxeologik merosni o‘rganishda esa geoinformatsion tizimlar, raqamli modellashtirish, 3D texnologiyalar va boshqa zamonaviy usullardan foydalanish imkoniyatlari kengaymoqda. Shunday qilib, madaniy merosni o‘rganishning o‘zi fanlararo jarayonga aylanmoqda.
O‘tmishni sun’iy intellekt bilan bog‘lash
Texnologiyalar madaniy merosni o‘rganish usullarini ham o‘zgartirmoqda.
Qo‘lyozmalarni yuqori sifatda raqamlashtirish, matnlarni elektron bazalarga kiritish, sun’iy intellekt yordamida matnlarni tahlil qilish, 3D modellar yaratish va virtual muhitlarda tarixiy obyektlarni qayta tiklash imkoniyatlari ilmiy tadqiqotlar uchun yangi yo‘nalishlarni ochmoqda.
Bu yerda muhim nuqta bor. Texnologiya tarixning o‘rnini bosmaydi — u tarixni yangi avlod uchun tushunarli va tadqiqot uchun yanada ochiq qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazining konsepsiyasi ham o‘tmishdagi ilmiy merosni zamonaviy texnologiyalar bilan bog‘lashga qaratilgan.
Bu yondashuv tarixiy bilimni arxiv va kitoblar doirasidan chiqarib, xalqaro tadqiqotchilar, talabalar va keng jamoatchilik uchun ochiq intellektual resursga aylantirish imkonini beradi.
«Ma’rifat bilan jaholatga qarshi»
Islom sivilizatsiyasining ilmiy merosini o‘rganishning yana bir ahamiyati bor.
Global axborot makonida din, tarix va madaniyat haqida turli xil, ba’zan bir-biriga zid tasavvurlar yuzaga kelganda tarixiy merosni ilmiy asosda tushuntirish nafaqat madaniy, balki ma’rifiy ahamiyatga ham ega.
Islom sivilizatsiyasi tarixini faqat diniy marosimlar yoki siyosiy voqealar orqali emas, balki matematika, tibbiyot, astronomiya, falsafa, geografiya, me’morchilik va boshqa sohalardagi yutuqlar bilan birga o‘rganish uning murakkab va ko‘p qirrali tabiatini yaxshiroq anglash imkonini beradi.
Shu ma’noda ma’rifat tarixiy bilimni zamonaviy axborot muhitidagi noto‘g‘ri talqinlarga qarshi muhim vositaga aylantirishi mumkin.
O‘zbekistonning yangi xalqaro ilmiy platformasi
Islom sivilizatsiyasi bir mamlakat yoki bir xalqning merosi emas. U Markaziy Osiyo, Yaqin Sharq, Shimoliy Afrika, Janubiy Osiyo va boshqa hududlarni qamrab olgan keng tarixiy va intellektual makonni ifodalaydi. Shu sababli bu merosni o‘rganish ham xalqaro hamkorlikni talab qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi oldidagi muhim vazifalardan biri ham turli mamlakatlarning olimlari, universitetlari, muzeylari va ilmiy-tadqiqot markazlari o‘rtasida muloqotni kuchaytirishdan iborat.
Bu O‘zbekistonning o‘z tarixiy merosini dunyoga tanitish bilan birga, mamlakatni global gumanitar tadqiqotlarning faol ishtirokchisi sifatida namoyon etishiga xizmat qilishi mumkin.
Uchinchi Renessansning asosiy kuchi
Uchinchi Renessans haqida gap ketganda, masala faqat yangi binolar qurish yoki yangi muassasalar tashkil etishdan iborat emas. Asosiy savol boshqa: O‘zbekiston o‘zining boy ilmiy merosini zamonaviy bilim va innovatsiyalarga qanday aylantira oladi? Bu savolning javobi ilm-fan, ta’lim, texnologiya, madaniyat va inson kapitalining bir nuqtada birlashishini talab qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazining ahamiyati ham shu nuqtada namoyon bo‘ladi. U tarixiy merosni saqlash bilan birga, uni tadqiq qilish, raqamlashtirish, xalqaro ilmiy muloqotga olib chiqish va yangi avlodga yetkazish uchun platformaga aylanishi ko‘zda tutilmoqda.
Shu ma’noda Markazni o‘tmishga bag‘ishlangan inshoot emas, kelajakka yo‘naltirilgan intellektual investitsiya sifatida baholash mumkin.
Chunki sivilizatsiyaning haqiqiy qiymati faqat uning o‘tmishda yaratgan merosi bilan emas, balki bu meros yangi avlod uchun qanday yangi bilim va g‘oyalarga aylanishi bilan ham o‘lchanadi.
Xorazmiyning hisoblash usullaridan bugungi algoritmlargacha, Beruniyning kompleks tadqiqotlaridan zamonaviy fanlararo loyihalargacha, Ulug‘bek rasadxonasidan raqamli astronomiyagacha bo‘lgan yo‘l bir haqiqatni ko‘rsatadi: ilm taraqqiyoti chegaralar emas, muloqot va hamkorlik orqali tezlashadi.
Ehtimol, Uchinchi Renessansning eng muhim vazifasi ham ana shunda — ajdodlar yaratgan bilimlarni shunchaki eslash emas, balki ulardan yangi bilimlar yaratish uchun foydalanish. O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi esa ana shu g‘oya atrofida shakllanayotgan yangi intellektual muhitning muhim platformalaridan biridir.
Muallif: Abulfayz Sayidasqarov, iccu.uz
O‘zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati