Dinimizda targ'ib qilingan amallardan biri bu qabristonlarni ziyorat qilishdir. Payg'ambar sollallohu alayhi va sallam:
عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- « قَدْ كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيَارَةِ الْقُبُورِ فَقَدْ أُذِنَ لِمُحَمَّدٍ فِى زِيَارَةِ قَبْرِ أُمِّهِ فَزُورُوهَا فَإِنَّهَا تُذَكِّرُ الآخِرَةَ »
“Sizlarni qabrlarni ziyorat qilishdan qaytargan edim. Batahqiq, Muhammadga onasini ziyorat qilishga izn bo'ldi. Bas, u(qabr)larni ziyorat qiling. Albatta, ular oxiratni eslatadi”, deganlar ( Imom Termiziy rivoyati).
Islom dini kelgan dastlabki yillarda Alloh taolo Rasululloh sollallohu alayhi va sallamning tillari ila qabrlarni ziyorat qilishdan qaytargan edi. Bu qaytariq umumiy bo'lgani sababli Payg'ambarimiz alayhissalom ham onalarining qabrini ziyorat qila olmagan edilar. Sababi, odamlar orasida Islom aqidasi va boshqa ilmlar to'liq shakllanmagan, insoniyat shirkdan butkul xalos bo'lmagan edi.
Ko'p amallar qatori qabrlarni ziyorat qilishda ham johiliyat amallari aralashib qolishining xavfi bor edi. Keyinchalik Rasululloh sollallohu alayhi va sallam kishilar qalbini Islomiy ta'limot bilan sug'orib, odamlarning diniry saviyasi oshgach, marhumlarning qabrlarini ziyorat qilishga ruxsat berildi. Shunda Rasuli akram alayhissalom mazkur hadisni aytdilar va kishilarga qabriston ziyoratidan ko'zlangan asl maqsadni ham eslatib, ta'kidlab qo'ydilar. Maqsad – oxiratni eslash.
So'nggi yillarda mamlakatimizda juda ko'p joylar, xususan, masjidlar, madrasalar va qadamjolar obod etildi. Dinimiz va ilm-fan rivojiga benazir hissa qo'shgan ajdodlarimizning mangu qo'nim topgan maskanlari qatori deyarli barcha qabristonlar obod qilindi. Bundan ko'zlangan maqsad ziyoratchilar uchun qulayliklar yaratish, Qur'on tilovati sababli o'tganlarimiz ruhlarini shod etish, xolos.
Shu bilan birga, dunyo tashvishlaridan charchagan, hayot jozibadorligiga berilib, oxiratni unutgan kishilarni tafakkurga undash, har bir jon bir kun shu manzilda yotishi muqarrar ekanligini eslatishdir.
Biroq so'nggi paytlarda odamlar orasida qabristonning qanday joy ekanini unutganlar ko'paydi. Uning haybatini his qilmasdan, qabrlardan ibrat olmaydigan kishilar uchrab turibdi. Hatto janozaga borib, qaysidir yaqinini lahadga qo'yib ham ibrat olmaydiganlar bor. Qabristonda ham dunyoviy gaplar, g'iybat, mish-mishlar urchidi. Ta'ziyalarda, qabristonlarda tamaki tutatib, nos chekuvchilarni ko'rib, dilimiz xufton bo'lyapti.
Axir, nahotki ular qabriston bu dunyo manzili emasligini anglamaydilar? Ularning ko'z oldida turgan bu qabrlar ostida yo jannat yoki do'zaxdan bir tuynuk ochilganini his qilmaydilar. Loaqal, o'n besh daqiqa o'limni eslab, qilgan gunoh va kamchiliklarini ko'z oldiga keltirib, Allohga istig'for aytmaydilar. Qanchadan-qancha duo va istig'forga muhtoj marhumlar uchun loaqat ikki oyat Qur'on o'qib, duo qilmaydilar?
Nahotki, qalbimiz shunchalar qorayib ketdi? Azizlar, qabriston bu oddiy joy emas. Bu pushaymonlar, umidvorlar, azob yoki rohat egalari yotadigan joy. Uning odobini joyiga qo'ying.
Hasan Basriy rahmatullohi alayh bir qabr ro'parasida ovqat eyayotgan kishini ko'rdilar va: “Allohga qasamki, bu kishi munofiq”, dedilar. Shunda yonlaridagi kishilar so'rashdi: “Ey imom, nima sababdan bir kishini qasam bilan munofiqligiga guvohlik beryapsiz? Sababi nima?” U kishi javob berdilar: “Ko'z oldida jannat yoki do'zax, azob yoki rohat turganini bilib, ko'rib turib tomog'idan ovqat o'tayotgan kishi munofiq bo'lmasdan kim ham bo'lishi mumkin?”.
Shunday ekan, mo'minlar yotgan joyni, yaxshi amallari uchun ham, yomon amallari uchun ham hisob-kitob kutib yotgan kishilar makonini behurmat qilmang. Alloh nasib qilsa, bir kun shu manzilda yotish barchamizning boshimizda bor. Bas, shunday ekan, yotar joyingizni bugun “obod” qilib qo'ying. Marmarlar, dabdabalar bilan emas, solih amallar, yaxshiliklar va ibodatlar bilan obod qiling!
Nuriddin domla HOLIQNAZAROV,
Toshkent shahar bosh imom-xatibi
Inson tanasidagi eng hayratli alomatlardan biri – uning barmoq izlaridir.
Agar ikki egizak bir tuxumdan yaralgan bo‘lsa – zero ba’zi egizaklar ikki tuxumdan, ba’zilari esa bir tuxumdan yaraladi – hatto shunday holatda ham ularning barmoq izlari bir-biridan mutlaqo farq qiladi.
Bu haqiqatga Alloh subhanahu va taolo O‘zining aziz Kitobida ishora qilib shunday marhamat qiladi:
“Inson Bizni, uning suyaklarini jamlay olmas, deb o‘ylarmi? Ha, Biz uning barmoq uchlarini ham asl holiga keltirishga qodirmiz” (Qiyomat surasi, 3–4-oyatlar).
Zamonaviy ilm-fan barmoq izlarida yuzga yaqin o‘ziga xos alomat borligini aniqladi. Agar ikki barmoq izida ana shu yuz alomatdan o‘n ikkitasi o‘zaro mos kelsa, u holda bu ikki iz bir insonga tegishli deb qabul qilinadi.
Tasodifan ikki barmoq izining bir xil chiqish ehtimoli esa oltmish to‘rt milliarddan bittadir. Ya’ni yer yuzida oltmish to‘rt milliard inson yashagan taqdirda ham, shundagina bir juft barmoq izining o‘xshab qolish ehtimoli paydo bo‘ladi. Holbuki, dunyo aholisi 8 milliardni tashkil etadi, xolos.
Barmoq izlarining shakli ham favqulodda murakkabdir. Unda yoylar, egri chiziqlar, burilishlar, burchaklar, tarqalishlar, mayda chiziqlar, chuqurchalar va tarmoqlanishlardan iborat noyob tuzilish mavjud.
Ayrim tibbiyot muassasalarida bir barmoq izi namoyish qilinib, uning ostiga o‘n besh mingta boshqa barmoq izi qo‘yilganida ham, ulardan ikkitasi hatto yetti nuqtada ham mutlaq o‘xshash chiqmagan.
Barmoq izi inson ona qornida bo‘lganidayoq, homilaning oltinchi oyida shakllana boshlaydi va inson o‘lguniga qadar o‘zgarmasdan saqlanadi.
Yana ham hayratlisi shuki, agar barmoq uchidagi teri butunlay olib tashlansa, uning o‘rnida qayta o‘sib chiqqan yangi terida avvalgi barmoq izining o‘zi yana paydo bo‘ladi.
Ayrim jinoyatchilar barmoq izlarini yo‘qotish uchun jarrohlik amaliyotlarini o‘tkazganlar. Ular barmoq terisini kesib tashlab, boshqa joydan olingan terini ko‘chirib o‘tkazganlar. Ammo oradan bir necha oy o‘tgach, avvalgi barmoq izlari yana qayta namoyon bo‘lgan.
Chunki bu – Alloh taolo insonga bergan ilohiy muhrdir. Uni bashar quvvati yo‘q qilib tashlay olmaydi.
Qiyomat kuni Alloh taolo insonlarni qayta tiriltirganida ham ana shu chiziqlar, chuqurchalar, tarmoqlar va mayda belgilar yana avvalgi holiga qaytariladi.
Alloh taolo marhamat qiladi: “Ha, Biz uning barmoq uchlarini ham asl holiga keltirishga qodirmiz” (Qiyomat surasi, 4-oyat).
Bu – Alloh taoloning buyuk oyatlaridan biridir. Inson hali ona qornida ekan, bu naqshlar qanday yaratiladi? Keyin inson o‘lganidan so‘ng Alloh taolo ularni qanday qilib yana avvalgi holiga qaytaradi?
Bu savollarning o‘zi inson qalbini tafakkurga, aqlni esa Yaratuvchining qudrati haqida mulohaza qilishga chorlaydi.
Zamonaviy ilm-fan yana bir hayratli haqiqatni kashf etdi: insonning ko‘z gavhari – ya’ni ko‘zning rangli qismi ham har bir insonda o‘ziga xos bo‘lib, u ham shaxsni aniqlashda barmoq izi kabi noyob belgi vazifasini bajaradi.
Demak, inson tanasidagi har bir a’zo, har bir chiziq, har bir hujayra va har bir biologik belgi – Alloh taoloning qudratiga dalolat qiluvchi tirik oyatdir.
Muhammad Rotib Nabulsiyning
Qur’on va sunnatdagi
ilmiy mo‘jizalar
ensiklopediyasidan
Mir Arab oliy madrasasi
o‘qitvchisi
Abdurahmonov
Abdulhodiy
tarjima qildi