Agar banda namoz, zakot, haj, xayr-ehson, odamlarni yaxshilikka chaqirish, yomonliklardan qaytarish kabi ibodatlarni qilish orqali Allohga yaqin bo'lishga harakat qilsa-yu, lekin amallari bilan odamlarga maqtansa, g'ururga berilsa uning barcha qilgan solih amallari habata bo'ladi, savob olish o'rniga gunohga botadi.

Lekin banda o'zining ojizligini va muhtojligini tan olib, odamlarning oldida o'zini ko'rsatish uchun tili bilan emas, balki Alloh taologa siniq qalb ila yuzlanib: “Yo Allohim, men Sening o'z joniga zulm qilgan gunohkor qulingman. Senga isyon qilib, gunohlarga botgan qulingman. Senga muhtoj qulingman Robbim. Zaifman, kuchsizman. Sening barcha xato va gunohlarimni e'tirof etaman. Menda hech qanday kuch ham, quvvat ham yo'q. Menda hech qanday yaxshilik yo'q holda faqat Sening rahmating va fazlingdan umid qilib Senga gunohkor qo'llarimni ochib duo qilyapman. Allohim yolvorib iltijo qilaman duolarimni qabul et, menga rahm qil. Mening siniq qalbimga shifo ber”.

Banda faqatgina siniq qalb ila Allohga yaqin bo'lishi mumkin. Hatto juda ko'p ibodat qilmasa ham, nafllarni emas, faqat farzlarni bajarsa ham, ba'zan gunoh ishga qadam qo'ysa ham...

Ammo aytingchi, oramizda gunohlarining ko'pligidan, solih amallarining kamligidan ko'rqib, Allohga ojizligini tan olib, gunohi eng ko'p inson ekanini e'tirof etib iltijo qiladigan bandalar qancha?

Juda, juda...oz. Aytaylik, agar bir inson “Sening gunohing juda ko'p, gunohlarga botgansan” desa biz uning bu so'zlaridan qattiq g'azablanamiz. Unga: “Sen o'zing kimsan?” deb darhol achchiqlanib javob beramiz. Bu bizning gunohkor va ojiz banda ekanimizni tan olmaganimizga dalildir.

Bu haqda Shayx Abdulqodir Jiyloniy bunday deganlar: “Allohga yaqin qiluvchi turli yo'llarga nazar soldim. Lekin ular orasida xokisorlik, kamtarlik yo'lining bo'sh ekaniga guvoh bo'ldim”. Ya'ni, insonlarning ko'pi bu yo'ldan yura olmaydi.

Davron NURMUHAMMAD