Qohira shahrining markazida o'zbek etnosi nomi bilan bog'liq katta bog', uning ichida esa teatr va bog'ga tutash hududda mashhur kitob yarmarkasi bor. Bu hududni qohiraliklar o'zbeklar mahallasi deb atashadi. Qohiraliklar orasida o'rta asrlarda bu mahallada o'rta osiyoliklar, jumladan o'zbeklar yashaganligi, bu erdagi bog'ni o'zbeklar bunyod etganligi haqida turli hikoyalar mavjud. Bundan tashqari, Damashq shahrida ham o'zbeklar bilan bog'liq bo'lgan masjidlar, ko'chalar va mahallalar mavjud. Bu madaniy maskanlarning o'z tarixi bo'lib, ularning kelib chiqishiga oid rivoyat va hikoyalar ham bor. Qohira markazida o'zbeklar bilan bog'liq madaniy “orolcha”larning qanday paydo bo'lganini misrlik taniqli tarixchi olima Mojida Maxluf o'zining “Misr tarixida o'zbeklar” nomli maqolasida batafsil tahlil qilgan. Maqolada olima asosiy e'tiborni X-XVIII asrlarda Misr davlatchiligida o'rta osiyolik bir nechta sulolalarning egallagan mavqeiga, ularning davlat siyosiy hayotidagi ishtirokiga qaratadi.
Mazkur maqola muallifi misrlik olimaning tadqiqotlariga hamda arab tilida chop etilgan boshqa manbalarga tayangan holda, Qohira va Damashqdagi o'zbeklar tarixiga oid qo'shimcha ma'lumotlarni, jumladan, ularning XIX – XX asrlardagi ijtimoiy vaziyati va bugungi kuni haqida ma'lumotlarni to'pladi.
Ushbu maqolada o'rta osiyolik hamda o'zbek etnosiga mansub muhojirlarning Qohira va Damashq shaharlarida qoldirgan moddiy-madaniy merosi, XIX – XX asrlarda ularning ijtimoiy holati, shuningdek, bugungi kundagi turmush tarzi haqida hikoya qilinadi.
O'zbakiya mahallasi
Hozirgi kunda Qohira shahrining markazida o'zbeklar bilan bog'liq qadimiy mahalla saqlanib qolgan bo'lib, bu mahalla aholisining orasida shoshlik, buxorolik, farg'onalik, tarozlik oilalar bor, ular yurtiga berilgan nomlarni hamon saqlab kelishyapti. Misrlik tarixchilarning yozishicha, ushbu mahallaning tashkil etilish tarixi XIV asrning oxirlariga borib taqaladi. Mamluk davlati hukmronligi davrida, Sulton Qaytbay Atabek qo'shin qo'mondoni Sayfiddin O'zbekni janglardagi katta g'alabalari uchun mukofotlashga qaror qilgan va unga Qohira markazidan 60 akr erni hadya qilgan, tez orada bu erda hovuz hamda uning atrofida bog' qurilib “O'zbakiya” (o'zbek) nomi bilan atala boshlangan. 1495 yilga kelib, O'zbakiya Qohira shahrining markazida joylashgan katta mahallaga aylandi.
Tarixchi olima Mojida Maxlufning yozishicha, markaziy osiyoliklarning Yaqin Sharq hududiga kirib kelishi uzoq tarixga ega bo'lib, Abbosiylar sulolasi boshqaruvi yillarida qo'shin tarkibida o'rta osiyolik turkiylar alohida nufuzga ega edilar. Ular abbosiy hukmdorlar bilan birgalikda va ulardan keyingi yillarda Mamluklar saltanati tarkibida islom dini ravnaqi yo'lida xizmat qilib, Yaqin Sharq hududlarida mustaqil amirliklarni tashkil qildi. Shuningdek, mavjud hukmdor sulolalari saroyida nufuzli mansablarda xizmat qilishgan. Huddi shunday amirliklardan biri Tuluniya edi. Asli buxorolik Ahmad ibn Tulun oilasi Misrda mustaqil davlat barpo etib, 868 yili Tuluniya amirligiga asos soldi. Bu oila Misrda o'ttiz sakkiz yil hukmronlik qildi. Manbalarda aytilishicha, o'rta osiyolik bu hukmdor “Misrdan Furotgacha, bu yog'i esa Marokash yurtlarigacha hukmronlik qilib, adolat o'rnatgan, hatto Bag'dod xalifaligiga nomzodi qo'yilgan, u xalqiga adolatli, saxovatpesha dilbar bir shaxs bo'lgan”. Ahmad ibn Tulun va o'g'li Humorviya davri Misr tarixidagi oltin davr hisoblanadi. Huddi shu davrdan, Misr tarixida o'rta osiyoliklar, jumladan o'zbeklar ma'lum ahamiyat kasb eta boshlagan.
Tuluniylardan so'ng Misrda “ixshidiy” nomi bilan mashhur, asli farg'onalik Muhammad ibn Tog'och ibn Jaf Ixshidlar davlatiga asos soldi. U Misrda o'ttiz besh yil hukmronlik qildi. Mojida Maxlufning yozishicha,“o'zbeklar Qora va O'rta er dengizi bo'yida joylashgan podshohliklar sultonlarining doimiy e'tiborida bo'lishgan. Aslida aksariyat sultonlarning kelib chiqishi qipchoq (o'zbek) diyoridan bo'lgan”. Masalan, Misr sultoni Zohir Beybars o'zbeklar bilan ittifoq tuzishga intilgan. Misrlik olim Zaki Muhammad Hasanning fikriga ko'ra, o'zbeklarning Misr podshohlari idoraviy hayotida ham o'z o'rni bo'lgan. Ular podshohlik kengashi amiri, qo'shin qo'mondoni, qurol-yarog' amiri, karvonlar amiri, haj amiri kabi e'tiborli va oliy mansablarga ega bo'lishgan. O'zbeklarning davlat boshqaruvi tizimida xizmat qilishi, boshqaruv san'atidan tortib, me'morchilik an'analarigacha o'z ta'sirini ko'rsatgan[3].
Misr tarixining keyingi davrlarida ham o'zbeklar nufuzli oilalardan bo'lishgan. Usmoniylar davrida ham Misrda o'zbek oilalari mavjud edi. Usmoniylar davridagi arxiv hujjatlarida Qohiradagi O'zbek mahallasi O'rta Osiyodan kelgan barcha o'zbeklarni yaxshi kutib olganligi haqida ma'lumotlar bor. Ucmoniylar davlati ularga Sultonlar vaqfidan mablag' ajratgan. Hususan, manbalarda Qohiraning markazida joylashgan, Qozi Muhiddin Abd al-Qodir O'zbekiy tomonidan qurilgan “ash-Sha'roniy” takyasi doimiy ravishda hukumdorlar e'tibori va homiyligida bo'lganligi to'g'risida, bu takyada o'rta osiyolik hojilar, naqshbandiya tariqati sufiylari domiy ravishda kelib turganligi to'g'risida ma'lumotlar bor. Davrlar o'tib, Yaqin Sharqda, jumladan Qohira shahrida yashagan o'rta osiyoliklar mahalliy aholiga singib ketdi – til, madaniyat va urf- odatlarining ma'lum bir belgilari saqlanib qoldi. Shunday belgilardan biri bu o'zbek etnosi bilan bog'liq bo'lgan joy nomlaridir.
Suratda: Qohiradagi O'zbakiya mahallasi, 1867 yil.
Al-O'zbakiya (o'zbek) mahallasi Qohiradagi eng mashhur mahallalardan biri hisoblanadi, uning katta qismi Hadiv Ismoil poshsho davrida bunyod qilingan. Mahalla Al-Ataba maydoni, O'zbakiya bog'i hamda O'zbakiya teatrini o'z ichiga qamrab olgan. Usmoniylarning Misrdagi hukmronligi boshlanar ekan, bu mahallaning ravnaqi yanada jonlandi.
Manbalarda aytilishicha, shu davrlarda bu mahallada asli kelib chiqishi O'rta Osiyodan bo'lgan turli turkiy xalqlar yashab ular umumiy nom bilan o'zbeklar deb atalgan. Davr o'tishi bilan ular mahalliy xalq orasiga shu qadar chuqur singib ketganki, natijada o'zbeklar alohida etnik guruh sifatidagi xususiyatini yo'qotgan. Biroq, o'zbek nomi hali hamon saqlanib kelmoqda[4]. Masalan, O'zbakiya bog'i shunday joylardan biridir. Taxminan XIV asrda O'rta Osiyodan kelgan o'zbeklar avlodidan bo'lgan Sayfiddin O'zbek tomonidan katta bog' va hovuz barpo qilingan. Keyinchalik uning o'rnida frantsuz uslubidagi yangi bog' barpo qilingan. Bog' nomi esa hozirga qadar o'zbek nomi bilan saqlanib qolgan . “Bu bog' hozirda juda kichik bo'lib qolgan, deydi – muallif bilan Twitter orqali suhbatda ushbu bog' yaqinida bolalik yillari o'tgan Yosin – Shunday bo'lsada, bu joy hamon Qohiraning eng so'lim va salqin manzillaridan biri, bog' atrofida XVIII-XIX asrlarda o'rta osiyolik turkiylar yashaganligi to'g'risida ma'lumotlarni eshitganman, ammo hozir ularni farqlab bo'lmaydi. Ba'zan O'zbakiya mahallasida yashovchi mahalliy aholi orasida buxoriylar, turkistoniylar va o'zbakilar nomli guruhlarni uchratish mumkin. Ular arab tilida so'zlashadi, urf-odatlari ham biznikidan farq qilmaydi”.
Shavkat Ikromov,
Yaqin Sharq davlatlari bo'yicha tadqiqotchi, Toshkent davlat sharqshunoslik universitetining o'qituvchisi, O'zbekiston Fanlar akademiyasi huzuridagi O'zbekistonning eng yangi tarixi masalalari bo'yicha Muvofiqlashtiruvchi-metodik markaz doktoranti.
azon.uz
Insoniyat sivilizatsiyasi tarixida ayrim davrlar borki, ular faqat muayyan xalq yoki mintaqaning emas, balki butun jahon taraqqiyotining yo‘nalishini belgilab bergan. Islom sivilizatsiyasining IX–XV asrlardagi yuksalish davri ana shunday tarixiy bosqichlardan biri hisoblanadi. Bu davrda ilm-fanning turli sohalari bir-biridan ajralmagan holda. o‘zaro uyg‘unlikda rivojlandi. Matematika astronomiya bilan, tibbiyot falsafa bilan, geografiya matematika bilan, tilshunoslik tarix bilan, diniy ilmlar esa mantiq va tafakkur madaniyati bilan muloqot qilgan. Bugun fanlararo tadqiqot, raqamli gumanitaristika, sun’iy intellekt va kompleks ilmiy yondashuvlar jahon ilm-fanining eng muhim yo‘nalishlariga aylangan bir paytda, o‘sha tarixiy tajriba yanada qiziqarli ahamiyat kasb etmoqda.
Mazkur uyg‘unlik tasodifiy emas edi. U Qur’oni karimda ilmga berilgan yuksak qadr, tafakkurga da’vat, insonni borliqni anglashga chorlovchi g‘oyalar bilan mustahkamlangan ilmiy dunyoqarash mahsuli edi. Shu sababli o‘sha davr olimlarini bugungi zamonaviy tushunchalardagi qat’iy «mutaxassisliklar» doirasiga joylashtirish qiyin.
Forobiy falsafa, mantiq, siyosat, axloq va musiqa nazariyasi bilan shug‘ullangan. Xorazmiy matematika va astronomiya sohalarida ishlagan. Beruniy astronomiya, geografiya, geodeziya, mineralogiya, tarix va etnografiyaga oid asarlar yaratgan. Ibn Sino tibbiyot bilan bir qatorda falsafa, mantiq va tabiiy fanlar haqida ham keng tadqiqotlar olib borgan. Ulug‘bek esa davlat boshqaruvi, ta’lim va astronomik tadqiqotlarni birlashtirgan ilmiy muhitni shakllantirgan. Bu misollarning umumiy jihati shundaki, bilim sohalari o‘rtasidagi chegaralar qat’iy bo‘lmagan.
Bugun «interdissiplinar tadqiqot» deb ataladigan yondashuvning ayrim tamoyillari aynan ana shu intellektual an’analar bilan hamohang.
Shuningdek, islom sivilizatsiyasining intellektual merosini faqat tabiiy va aniq fanlar bilan cheklash ham to‘g‘ri emas. Chunki diniy ilmlar sohasida ham manbalarni yig‘ish, tekshirish, tasniflash va baholashga qaratilgan murakkab ilmiy an’analar shakllangan.
Imom Buxoriyning hadis ilmidagi merosi bunga yaqqol misol bo‘la oladi. Hadislarni saralashda roviylar haqidagi ma’lumotlar, rivoyat zanjiri va boshqa mezonlar o‘rganilgan. Imom Moturidiy esa aqidaviy masalalarni aql va naql uyg‘unligi asosida tahlil qilgan. Uning merosi islom intellektual an’anasida aqliy dalillash va diniy bilim o‘rtasidagi munosabat masalasida muhim o‘rin tutadi.
Shu jihatdan Islom sivilizatsiyasi tarixini faqat diniy yoki faqat ilmiy tarix sifatida emas, keng intellektual jarayon sifatida ko‘rish mumkin.
O‘zbekistonda ilgari surilayotgan Uchinchi Renessans g‘oyasi tarixiy ilmiy merosni zamonaviy taraqqiyot ehtiyojlari bilan bog‘lashga qaratilgan.
Bu yondashuvning markazida ilm-fan, ta’lim, innovatsiya, madaniyat va ma’naviyatni o‘zaro bog‘liq tizim sifatida rivojlantirish g‘oyasi turadi.
Prezident Shavkat Mirziyoyev tashabbusi bilan barpo etilgan O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi ham ana shu konsepsiyaning muhim amaliy ifodalaridan biridir.
Markazning vazifasi faqat tarixiy eksponatlarni namoyish qilish bilan cheklanmaydi.
Uning konsepsiyasida islom sivilizatsiyasining ilm-fan, ta’lim, falsafa, san’at, me’morchilik va insonparvarlik sohalaridagi merosini kompleks ravishda o‘rganish va namoyish etish g‘oyasi mujassam.
Nafaqat muzey, balki intellektual platforma
Markazni an’anaviy muzey tushunchasi doirasidagina baholash uning konsepsiyasini to‘liq ifodalamaydi. Zamonaviy muzey faqat eksponat saqlaydigan joy emas. U tadqiqot, ta’lim, raqamlashtirish va xalqaro ilmiy muloqot markaziga aylanishi mumkin. O‘zbekistondagi islom sivilizatsiyasi markazi konsepsiyasida ham ana shu yondashuv muhim o‘rin tutadi.
Qadimiy qo‘lyozma — shunchaki tarixiy buyum emas. U til, tarix, matnshunoslik, kodikologiya, san’at, materialshunoslik va raqamli texnologiyalar nuqtayi nazaridan tadqiq qilinishi mumkin bo‘lgan murakkab manba. Arxeologik merosni o‘rganishda esa geoinformatsion tizimlar, raqamli modellashtirish, 3D texnologiyalar va boshqa zamonaviy usullardan foydalanish imkoniyatlari kengaymoqda. Shunday qilib, madaniy merosni o‘rganishning o‘zi fanlararo jarayonga aylanmoqda.
O‘tmishni sun’iy intellekt bilan bog‘lash
Texnologiyalar madaniy merosni o‘rganish usullarini ham o‘zgartirmoqda.
Qo‘lyozmalarni yuqori sifatda raqamlashtirish, matnlarni elektron bazalarga kiritish, sun’iy intellekt yordamida matnlarni tahlil qilish, 3D modellar yaratish va virtual muhitlarda tarixiy obyektlarni qayta tiklash imkoniyatlari ilmiy tadqiqotlar uchun yangi yo‘nalishlarni ochmoqda.
Bu yerda muhim nuqta bor. Texnologiya tarixning o‘rnini bosmaydi — u tarixni yangi avlod uchun tushunarli va tadqiqot uchun yanada ochiq qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazining konsepsiyasi ham o‘tmishdagi ilmiy merosni zamonaviy texnologiyalar bilan bog‘lashga qaratilgan.
Bu yondashuv tarixiy bilimni arxiv va kitoblar doirasidan chiqarib, xalqaro tadqiqotchilar, talabalar va keng jamoatchilik uchun ochiq intellektual resursga aylantirish imkonini beradi.
«Ma’rifat bilan jaholatga qarshi»
Islom sivilizatsiyasining ilmiy merosini o‘rganishning yana bir ahamiyati bor.
Global axborot makonida din, tarix va madaniyat haqida turli xil, ba’zan bir-biriga zid tasavvurlar yuzaga kelganda tarixiy merosni ilmiy asosda tushuntirish nafaqat madaniy, balki ma’rifiy ahamiyatga ham ega.
Islom sivilizatsiyasi tarixini faqat diniy marosimlar yoki siyosiy voqealar orqali emas, balki matematika, tibbiyot, astronomiya, falsafa, geografiya, me’morchilik va boshqa sohalardagi yutuqlar bilan birga o‘rganish uning murakkab va ko‘p qirrali tabiatini yaxshiroq anglash imkonini beradi.
Shu ma’noda ma’rifat tarixiy bilimni zamonaviy axborot muhitidagi noto‘g‘ri talqinlarga qarshi muhim vositaga aylantirishi mumkin.
O‘zbekistonning yangi xalqaro ilmiy platformasi
Islom sivilizatsiyasi bir mamlakat yoki bir xalqning merosi emas. U Markaziy Osiyo, Yaqin Sharq, Shimoliy Afrika, Janubiy Osiyo va boshqa hududlarni qamrab olgan keng tarixiy va intellektual makonni ifodalaydi. Shu sababli bu merosni o‘rganish ham xalqaro hamkorlikni talab qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi oldidagi muhim vazifalardan biri ham turli mamlakatlarning olimlari, universitetlari, muzeylari va ilmiy-tadqiqot markazlari o‘rtasida muloqotni kuchaytirishdan iborat.
Bu O‘zbekistonning o‘z tarixiy merosini dunyoga tanitish bilan birga, mamlakatni global gumanitar tadqiqotlarning faol ishtirokchisi sifatida namoyon etishiga xizmat qilishi mumkin.
Uchinchi Renessansning asosiy kuchi
Uchinchi Renessans haqida gap ketganda, masala faqat yangi binolar qurish yoki yangi muassasalar tashkil etishdan iborat emas. Asosiy savol boshqa: O‘zbekiston o‘zining boy ilmiy merosini zamonaviy bilim va innovatsiyalarga qanday aylantira oladi? Bu savolning javobi ilm-fan, ta’lim, texnologiya, madaniyat va inson kapitalining bir nuqtada birlashishini talab qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazining ahamiyati ham shu nuqtada namoyon bo‘ladi. U tarixiy merosni saqlash bilan birga, uni tadqiq qilish, raqamlashtirish, xalqaro ilmiy muloqotga olib chiqish va yangi avlodga yetkazish uchun platformaga aylanishi ko‘zda tutilmoqda.
Shu ma’noda Markazni o‘tmishga bag‘ishlangan inshoot emas, kelajakka yo‘naltirilgan intellektual investitsiya sifatida baholash mumkin.
Chunki sivilizatsiyaning haqiqiy qiymati faqat uning o‘tmishda yaratgan merosi bilan emas, balki bu meros yangi avlod uchun qanday yangi bilim va g‘oyalarga aylanishi bilan ham o‘lchanadi.
Xorazmiyning hisoblash usullaridan bugungi algoritmlargacha, Beruniyning kompleks tadqiqotlaridan zamonaviy fanlararo loyihalargacha, Ulug‘bek rasadxonasidan raqamli astronomiyagacha bo‘lgan yo‘l bir haqiqatni ko‘rsatadi: ilm taraqqiyoti chegaralar emas, muloqot va hamkorlik orqali tezlashadi.
Ehtimol, Uchinchi Renessansning eng muhim vazifasi ham ana shunda — ajdodlar yaratgan bilimlarni shunchaki eslash emas, balki ulardan yangi bilimlar yaratish uchun foydalanish. O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi esa ana shu g‘oya atrofida shakllanayotgan yangi intellektual muhitning muhim platformalaridan biridir.
Muallif: Abulfayz Sayidasqarov, iccu.uz
O‘zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati