Bani Isroilda bir sodda odam Alloh taologa bunday munojot qilayotgan edi: “Yo Allohim! Sening xotining yo‘q deb eshitganman, sening farzandlaring yo‘q ekan. Sen mening huzurimga kelgin, toki men sening xizmatingni qilayin. Senga ko‘ylaklar tikib berayin, totli, mazali ovqatlar tayyorlab berayin”. Muso alayhissalom uning oldidan o‘tib ketayotgan edilar. U sodda odamni duosini eshitib darg‘azab bo‘lib: “Ey Allohning bandasi! Aytayotgan so‘zlaring Alloh taoloning sha’niga noloyiq so‘zlardir, bunday beodoblikni zinhor qaytarmagin!” dedilar. Shunda haligi sodda odam dahshatga tushib, titroq bosib, ko‘zlaridan yoshlar oqib tavba qildi. Shu darajada qo‘rqib ketdiki, uning bu qo‘rqishi Alloh taologa xush keldi va Muso alayhissalomga vahiy yuboradi. Buni shoir qo‘yidagi misralar bilan ajoyib tarzda ifodalagan.

Tu baroi vasl kardan omadi,
Na baroi fasl kardan omadi.

Tarjimasi:

Sen vasl uchun kelding,
Fasl uchun kelmading.

Nima uchun? Shuning uchunki, uning so‘zlari zohiriy tarzda xato bo‘lsa ham, lekin, botinda Alloh taologa juda kuchli muhabbati bor edi.

Shayx Zulfiqor Ahmad Naqshbandiyning
"Ilohiy ishq" kitobidan Nodir Odinayev tarjimasi