O‘tgan solihlarning Allohdan haqiqiy, soxtaliksiz, samimiy hayo qilganliklari to‘g‘risida ko‘plab hikoyalar va misollar bizgacha yetib kelgan. Goho ayrim taqvodorlar Allohga qandaydir kichik itoatsizlik qilib qo‘yganlari uchun hatto masjiddan ham, Allohning uyi bulganligi sabab uyalib, o‘zlarini tortganlar... 
Namozini masjiddan tashqarida o‘qiyotgan bir solihni ko‘rib, so‘rabdilar:
– Nega namozingi masjidda ado etmayapsan?
Javob beribdiki:
– Allohning oldida uning uyiga kirishdan uyalaman, chunki hozir bir itoatsizlik qilib qo‘ydim .
Solihlarning oralarida Allohdan o‘zga biror bir narsadan qo‘rqishdan hayo qiladiganlar ham bo‘lgan ekan. Shunday hikoya qilinibdi:
“Bir tunda quyuq o‘rmonda ketayotib, uxlayotgan kishiga duch keldik. Yaqinida oti o‘tlab yurardi. Biz uni uyg‘otib so‘radik:
– Bunday xatarli joyda uxlashdan qo‘rqmaysanmi, axir atrofda yirtqichlar izg‘ib yurishibdi-ku?!
U boshini ko‘tarib:
– Allohdan o‘zga narsadan qo‘rqishga hayo qilaman, – dedi-da, o‘grilib yana uyquga ketdi”. 
Abu Bakr al-Varroq quddisa sirruhu aytgan ekanlar: “Ba’zan ikki rakat namoz o‘qib, namozjoyini tark etaganimda meni shunday bir hayo chulg‘ab oladiki, go‘yo o‘g‘riligi sabab xijolatda qolgan o‘g‘riga o‘xshayman”.

“Axloqus solihiyn” (Yaxshilar axloqi) kitobidan
Yo‘ldosh Eshbek, Davron Nurmuhammad
tarjimasi.