Nabiy sollallohu alayhi va sallam­ning Azbo nomli tuyalari o'tlayotgan bo'lsa, o't-­o'lanlar unga talpinar, yirtqich hay­vonlar esa: “Sen Muhammadnikisan” deya undan yi­roqlashardi. Rasulullohning vafotlaridan keyin shu tuya­lari emay, ichmay qo'yadi... 

Oysha roziyallohu anhodan rivoyat qilinadi: «Rasululloh alayhissalom: “Jabroil alay­hissalom menga risolatni olib kelganida, qaysi tosh yoki daraxt yonidan o'tmayin: “Assalomu alayka, ya Rasulalloh!” der edi», deganlar (Imom Bazzor rivoyati).

Jobir roziyallohu anhu aytadi: “Masjid xurmoning g'o'lalaridan bino qilingandi. Nabiy alayhissalom xutba qilsalar, ana shu g'o'lalardan birining ustiga chiqar edilar. U zot alayhissalomga minbar yasab berilgach, o'sha g'o'laning o'n oylik bo'taloqdek ingraganini eshitdik”.

“Al-fiqhul akbar” asaridagi Ibn Ab­bosning “Muhammad alayhissalomning ashobini so'kmanglar. Ulardan har birining maqomi soat sayin yuksalgan, ya'ni Payg'ambar alayhissalom bilan bir soat birga bo'lish sizlarning qirq yillik amalingizdan yaxshiroqdir”, deganlarini ­eslasak, Payg'ambarimiz sollallohu alayhi va sallamning: “Sahobalarim yo'lchi yulduz kabidirlar. Ulardan qay biriga ergashsangiz, hidoyat topasiz” (Imom Doraqutniy rivoyati) hadisidagi mohiyatni yanada te­ranroq anglaymiz.

Sa'diy Sheroziyning hikoyatini o'qisak, buni yanada yaqqolroq his qilamiz:

“Hushbo'y sovunning hidiga mahliyo bo'lgan shoir farazan undan so'rabdi:

– Buncha xushbo'ylikni qayerdan olding?

– Aslida, men mushk ham, anbar ham bo'lmagan oddiy tuproqman. Bir muddat gulga hamrohu hamsuhbat bo'ldim. Atirgul butasi ostida bo'lganim tufayli uning kurtaklaridan oqib tushgan shudring tomchilari bilan nam­landim. Shundan so'ng uning hidi menga o'r­nashdi. Qalbingizni yayratgan bu ifor aslida atirguldan!..”. 

Biz ham Rasululloh sollallohu alayhi va sallamga muntazam ravishda salavotlar aytib, salomlar yo'llasak, atirgulning ifori kabi ma'naviy olamimiz ziynatlanib boraveradi. 

Mavjuda ABDULLOH qizi