Mening 14 yildan beri farzandlarim bilan har haftada takrorlaydigan bir mashg'ulotim bor. Shu mashg'ulot tufayli biz bir-birimizni yaxshiroq tushunadigan, ko'proq mehr qo'yadigan bo'lganmiz. Shu sababli sakinat va xotirjamlikda yashaymiz. Men uni Nabiy sollallohu alayhi vasallamning ushbu hadislaridan o'rganganman: “Kim Kahf surasini juma kuni qiroat qilsa, unga ikki juma orasicha nur ziyo sochadi”.
Bu hadisga amal qilishni farzandlarim go'daklik chog'laridanoq boshlaganman. Ularni to'plab har birlariga shirinlik hadya qilar va Kahf surasini o'qib berar edim. Ular meni diqqat bilan tinglashardi. Keyin ularni birma-bir maqtab, duo qilib qo'yar edim. Kunlar o'tib farzandlarim ulg'ayishdi. Kahf surasini yodlab ham olishdi. Har juma kungi qiroat qiladigan mahalimiz barchamiz uchun muhim bir vaqtga aylandi. Hech kim kelmasdan qolmasdi. Shu tarzda bir-birimizga bo'lgan o'zaro mehr-muhabbatimiz mustahkamlanib, qalbimiz nurga to'lardi. Ushbu nur keyingi qiroat mahalimizgacha bizni yaxshilikka chorlardi.
Abdulloh Muhammad Abdulmu'tiyning "Mehr oyi" kitobidan
G'iyosiddin Habibulloh, Hikmatulloh Ro'zaliyev tarjimasi.
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Ibn Atoulloh Sakandariy rahimahulloh aytadilar: “Agar Alloh huzuridagi qadringni bilmoqchi bo‘lsang, U seni nimada mashg‘ul qilib qo‘yganiga nazar sol”.
Sharh: Insonlar odatda o‘z qadrini molu dunyosi, lavozimi, ilm darajasi yoki xalq orasidagi obro‘si bilan o‘lchaydilar. Ammo Alloh nazdidagi haqiqiy qadr dunyo matohlari, obro‘-e’tibor bilan emas, balki insonning nimaga muvaffaq qilingani bilan bilinadi.
Agar Alloh taolo bandasini:
namozga,
Qur’on tilovatiga,
ilm o‘rganish va o‘rgatishga,
ota-ona xizmatiga,
odamlarga manfaat yetkazishga,
yaxshi axloq va solih amallarga muvaffaq qilgan bo‘lsa, bu Allohning unga bo‘lgan lutfi va ehsonidan dalolat.
Allohning nazdidagi qadringni bilishni istasangiz, tilingizni nima bilan, qalbing nima bilan va umringizni nima bilan o‘tayotganiga qarang. Chunki Alloh bandasini O‘zi yaxshi ko‘rgan ishlarda ishlatadi.
Aksincha, inson vaqtini behuda ishlarga, gunohlarga, g‘iybatga, dunyoparastlikka sarflayotgan bo‘lsa, bu uning ziyonda ekani, o‘zini jiddiy hisob-kitob qilib, tavba qilmasa U Zotning azobiga qolishiga sabab bo‘ladi.
Bu hikmat “Alloh menga nima berdi?” degan savoldan ko‘ra, “Alloh meni nimaga muvaffaq qildi?” degan savol muhimroq ekanini o‘rgatadi. Chunki ne’matning eng buyugi – Allohga yaqinlashtiruvchi amallarga muvaffaq bo‘lishdir.
Demak, har bir inson vaqti-vaqti bilan o‘ziga shunday savol berib turishi lozim: “Kunlarim nimalar bilan o‘tmoqda? Qalbim nimaga bog‘langan? Ko‘proq qaysi ishlar bilan mashg‘ulman?”.
Chunki bandaning Alloh nazdidagi maqomiga ishora qiluvchi muhim belgilardan biri – uning qaysi ishlarga muvaffaq qilib qo‘yilganidir.
Muhammad Zarif Muhammad Olim o‘g‘li