Abu Muso Ash'ariy roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: “Rosululloh sollollohu alayhi vasallam:” “Albatta qiyomat oldidan kechaning zulmatli qismiga o'xshash fitnalar bo'ladi. O'shanda kishi mumin bo'lib tong ottirib, kofir bo'lib kech kiritadi. Mumin bo'lib kech kiritib, kofir bo'lib tong ottiradi. Unda o'tirgan turgandan yaxshi, turgan yurgandan yaxshi, yurgan harakat qilgandan yaxshidir. O'shanda komonlaringizni sindiring, (undagi) iplaringizni uzing va qilichlaringiz bilan toshni uring. Biringizning (uyiga) kirilsa, odam bolalarining yaxshisi kabi bo'ling”, dedilar” (Imom Ibn Moja rivoyati)
Hazrat Ashraf Ali Tahavoniy aytadilar: “ Hoji Soxib” “Do'stim hech kim bilan tortishma. Biror ishda janjal va tortishuv bo'lsa, u ishni tashlab ket”, deb vasiyat qilgan edilar. Mening odatim hamisha shu vasiyatga amal qilish bo'lgan.
Yana tortishmaslik muloyim bo'lishni takidan aytib dedilarki: “Tasavvuf ilmining usuliga chukur nazar solsangiz, hammasi tabiiy ilmardan ekani ma'lum bo'ladi. Tabiati salgina salomat bo'lgan odamning qalbiga ham o'z-o'zidan ulug'lar aytgan o'sha usul, qoidalar keladi.”
Yuqoridagi xadisga qarasak; Kamonni sindirib, uning ipini uzing. O'zingiz ham, o'zgalar ham kamon ipi bilan noxushlikka qo'l urmasin. Qilich yoki unga o'xshagan sovuq qurollarni toshga uring, o'tmas bo'lib yaroqsiz xolga kelsin. Bu xar qachon qayerda fitna chiqsa, albatta o'sha erni tark qiling deganidir alloh barchamizni fitnalardan saqlasin.
To'g'ri yo'lidan adashtirmasin.
Mashrabjon Qozoqov,
Mingbuloq tumani "Mulla Nazar oxun" jome masjidi imom-xatibi
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV