Tanlovga!
Muhammad Said Sog‘ujiy “Etikof” bobida quyidagilarni aytadilar:
“E’tikof” lug‘atda “turmoq”, “tutib turmoq” degan ma’nolarni anglatadi. Shariatda esa maxsus joy bo‘lmish masjidda ro‘zador holda e’tikof niyati ila turish, qolishdir. E’tikof agar ixlos va go‘zal niyat bilan qilinsa, savobi ulug‘ amallardandir. Ato ibn Abu Raboh aytadi: “Etikof o‘tiruvchi xuddi birovning eshigida o‘zining ulkan hojatini ravo qilishlarini so‘rab: “Mening hojatimni chiqarmaguningizcha o‘rnimdan turmayman”, deyotgan kishiga o‘xshaydi. Shu bois, Allohning uyida e’tikof o‘tirgan odam to gunohlarimni kechirmaguningcha o‘rnimdan turmayman, degandek bo‘ladi.
Zuhriy aytadi: “Insonlardan ajablanaman, qanday qilib e’tikofni tark qilishdi ekan. Nabiy sallollohu alayhi vasallam bir ishni tark qilib, goho uni qilar edilar. Ammo, e’tikofni to vafotlariga qadar tark qilmadilar”.
U uch qismga bo‘linadi:
Chunki, ramazon oyining oxirgi o‘n kunligidagi e’tikof kifoya qilish yo‘li bilan sunnati muakkadadir. Nabiy sallollohu alayhi vasallam bunga qattiq amal qilganlar. Sayyida Oisha roziyallohu anhodan rivoyat qilinadi: “Nabiy sallollohu alayhi vasallam ramazonning oxirgi o‘n kunligida to Alloh taolo jonlarini qabz qilguncha e’tikof o‘tirar edilar. U kishidan so‘ng ayollari e’tikof o‘tirishardi”.[1]
E’tikof o‘tiruvchi ramazonning oxirgi o‘n kunligida masjidga kirib, hayitning hilolini ko‘rganda qaytib chiqadi.
Nazr e’tikofini qilgan odam eng kamida bir kun masjidda o‘tirishi kerak. Umar roiziyallohu anhu Nabiy sallollohu alayhi vasallamga: “E’tikofni nazr qilgan edim”, deganlarida, U zot: “E’tikof o‘tir va ro‘za tut”, deganlar.[2]
Jamoati, imomi va muazzini bor masjidda e’tikof o‘tiriladi. Va bu afzal hamdir. Ayol kishi esa uyining masjidida, namoz o‘qiydigan yerida e’tikof o‘tiradi. Erkaklar borasida e’tikofning hukmlari, uyida e’tikof o‘tirgan ayolga ham teng joriy qilingan.
E’tikof o‘tirgan odam masjiddan faqatgina uzr va hojatlar uchungina chiqadi. Masalan, insoniy ehtiyoj bo‘lmish hojatga borish, najosatni ketkazish, junublikdan g‘usl qilish; zaruriy ehtiyoj bo‘lgan masjidning qulashi, o‘zi yoki narsaning halok bo‘lishidan qo‘rqib chiqishi yoki zolim majburlab masjiddan chiqarishi – e’tikof o‘rnidan chiqishga sabab bo‘ladi. Lekin, o‘sha zahotiyoq boshqa masjidga borib o‘tiradi. Shariy uzr – juma namoziga borish uchun ham chiqadi. O‘zi o‘tirgan joyida juma ado qilinmasa, boshqa masjidga boradi, namozdan forig‘ bo‘lgach, u yerda ortiqcha qolib ketmaydi.
Agar e’tikof joyida uzrsiz bir soatga bo‘lsa ham chiqadigan bo‘lsa, e’tikof buziladi.
E’tikof o‘tirgan odamning yeb-ichishi, oldi-sotdisi, nikohi, raj’ati masjidda bo‘lishi kerak. Nabiy sallollohu alayhi vasallam ham masjidda yeb-ichganlar, gaplashganlar. Oldi-sotdi ham gaplashish kabidir. Ammo masjidga oldi-sotdi qilingan tovarni olib kirish makruhdir. E’tikof o‘tirmagan odamga mutloq masjidda narsani olib kelmasa ham oldi-sotdi qilish makruh sanaladi.
E’tikof o‘tirgan odam gapirsa, faqat yaxshi so‘zlarni so‘zlaydi. Tilini insonga keraksiz bo‘ladigan so‘zlardan saqlaydi. Gapirmasdan jim o‘tirib e’tikof qilib ham bo‘lmaydi. Bu bizning shariatimizda savob olib keladigan ish emas, aksincha makruhdir.
Etikof o‘tiruvchiga yaqinlik va unga olib boradigan noma’qul ishlarni qilish harom sanaladi. Chunki, Alloh taolo bayon qilib aytadi:
وَلَا تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ
“Masjidlarda e’tikof o‘tirgan holingizda yaqinlik qilmang”. (Baqara, 187)
Yaqinlikka olib boradigan ishlar o‘pish, quchoqlash va shu kabi ishlardir. Hajda ham xuddi shunday. Ro‘zada buning aksi bo‘lib, harom hisoblanmaydi. Uning rukni faqat yaqinlikdan tiyilishdir. Olib boruvchilaridan emas.
E’tikof o‘tirgan odam xoh kunduzi bo‘lsin, xoh kechasi bo‘lsin, qasddan bo‘lsin, yoddan chiqarib bo‘lsin, oilaviy aloqa qilsa, e’tikofi botil bo‘ladi. Agar ayolini o‘pishi, ushlashi bilan erkaklik quvvati tushib ketadigan bo‘lsa ham, e’tikof buziladi. Agarda suyuqlik tushmasa, garchi harom ishni qilgan bo‘lsada, e’tikof buzilmaydi. Yoddan chiqqan holatda ham e’tikof buzilishining sababi – e’tikof holati eslatib turuvchi, ma’lum va ochiq ishdir. Ya’ni inson g‘ofil qoladigan vaziyat emas. Hajda ham xuddi shunday. Haj qilayotgani esidan chiqib qolishi mumkin emas. Ro‘zada buning aksi bo‘lib, esdan chiqarib yaqinlik qilib qo‘ysa, ro‘za buzilmasdi. Ro‘zadorlik holati yodda tez turadigan holat emas.
Agar bir necha kunlarning e’tikofini nazr qilsa, kechalari ham kirib ketadi. Ro‘zada kunni nazr qilsa, kunduzining o‘zi kiradi, kechasi ro‘zaga kirmaydi. Kechalari ro‘zaga xoslanmagan. E’tikofda esa tunlari ham unga ergashtirilgan, xoslangan.
Abu Hanifa rohimahullohga ko‘ra, e’tikofga kirishish ila, u lozimiy – tugatib, davom ettirib qo‘yish shart bo‘ladigan ishga aylanadi”. (Matn tugadi)
Etikof o‘tirgan odam nimalar qilagani afzal?
E’tikof o‘tirgan xoh erkak bo‘lsin, xoh ayol bo‘lsin, besh vaqt namozi, nafl, qazolar o‘qiydi. Qur’on tilovati, zikr, istig‘for va tavbani ko‘paytiradi. Garchi masjidda saharlik va iftorlik qilish mumkin bo‘lsada, dangasalikka va uyquga sabab bo‘ladigan darajada ko‘p yeb-ichmaydi. Luqmasiga e’tibor beradi. Gaplashish joiz bo‘lsada, uni ko‘rgani kelganlar bilan gapni qisqa qiladi. O‘zi bilan mashg‘ul bo‘ladi. Iloji bo‘lsa zamonaviy jihozlari – telefon va planshetni o‘chirib qo‘yadi. Internetda vaqtini ketkazmaydi.
Ayol kishilar ham ramazonda savob ishlab, Allohga yaqin kishilardan bo‘lib olishga haqqilari bor. Ularni kundalik og‘ir ishlar bilan band qilib, kezi kelsa, dalalarda ishlatib, ketmon choptirib, kerak-nokerak yerlarni tozalatib, muntazam mehmonga olib borib vaqtini xayf qilmagan ma’qul. Aksincha, oila yumushlari va farzand tarbiyasi bilan birga tutayotgan ro‘zalariga ko‘mak beraylik. E’tikof o‘tirishga sizdan ruxsat so‘rasalar, Alloh roziligi yo‘lida qo‘lingizdan kelsa sharoit qilib bering. Ularni ham yolg‘iz Allohga yuzlanib munojaat qilishlariga sababchi bo‘lib qoling. Zero, qanchadan-qancha ayollar e’tikof nimaligi u yoqda tursin, ro‘za tutmaydi, ramazonni nazar-pisand qilmaydi. Qur’ondan uzoqda. Shu bois, Alloh tomon cho‘zilgan qo‘llarni quruq qaytarmang!
“Fiqhul hanafiy va adillatuhi” kitobidan
Xadichai Kubro ayol-qizlar bilim yurti
o‘qituvchisi N.Saidakbarova tarjimasi
[1] “Sahihul Buxoriy”
[2] “Sunani Doraqutniy”
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM