Tanlovga!
Muhammad Said Sog‘ujiy “Etikof” bobida quyidagilarni aytadilar:
“E’tikof” lug‘atda “turmoq”, “tutib turmoq” degan ma’nolarni anglatadi. Shariatda esa maxsus joy bo‘lmish masjidda ro‘zador holda e’tikof niyati ila turish, qolishdir. E’tikof agar ixlos va go‘zal niyat bilan qilinsa, savobi ulug‘ amallardandir. Ato ibn Abu Raboh aytadi: “Etikof o‘tiruvchi xuddi birovning eshigida o‘zining ulkan hojatini ravo qilishlarini so‘rab: “Mening hojatimni chiqarmaguningizcha o‘rnimdan turmayman”, deyotgan kishiga o‘xshaydi. Shu bois, Allohning uyida e’tikof o‘tirgan odam to gunohlarimni kechirmaguningcha o‘rnimdan turmayman, degandek bo‘ladi.
Zuhriy aytadi: “Insonlardan ajablanaman, qanday qilib e’tikofni tark qilishdi ekan. Nabiy sallollohu alayhi vasallam bir ishni tark qilib, goho uni qilar edilar. Ammo, e’tikofni to vafotlariga qadar tark qilmadilar”.
U uch qismga bo‘linadi:
Chunki, ramazon oyining oxirgi o‘n kunligidagi e’tikof kifoya qilish yo‘li bilan sunnati muakkadadir. Nabiy sallollohu alayhi vasallam bunga qattiq amal qilganlar. Sayyida Oisha roziyallohu anhodan rivoyat qilinadi: “Nabiy sallollohu alayhi vasallam ramazonning oxirgi o‘n kunligida to Alloh taolo jonlarini qabz qilguncha e’tikof o‘tirar edilar. U kishidan so‘ng ayollari e’tikof o‘tirishardi”.[1]
E’tikof o‘tiruvchi ramazonning oxirgi o‘n kunligida masjidga kirib, hayitning hilolini ko‘rganda qaytib chiqadi.
Nazr e’tikofini qilgan odam eng kamida bir kun masjidda o‘tirishi kerak. Umar roiziyallohu anhu Nabiy sallollohu alayhi vasallamga: “E’tikofni nazr qilgan edim”, deganlarida, U zot: “E’tikof o‘tir va ro‘za tut”, deganlar.[2]
Jamoati, imomi va muazzini bor masjidda e’tikof o‘tiriladi. Va bu afzal hamdir. Ayol kishi esa uyining masjidida, namoz o‘qiydigan yerida e’tikof o‘tiradi. Erkaklar borasida e’tikofning hukmlari, uyida e’tikof o‘tirgan ayolga ham teng joriy qilingan.
E’tikof o‘tirgan odam masjiddan faqatgina uzr va hojatlar uchungina chiqadi. Masalan, insoniy ehtiyoj bo‘lmish hojatga borish, najosatni ketkazish, junublikdan g‘usl qilish; zaruriy ehtiyoj bo‘lgan masjidning qulashi, o‘zi yoki narsaning halok bo‘lishidan qo‘rqib chiqishi yoki zolim majburlab masjiddan chiqarishi – e’tikof o‘rnidan chiqishga sabab bo‘ladi. Lekin, o‘sha zahotiyoq boshqa masjidga borib o‘tiradi. Shariy uzr – juma namoziga borish uchun ham chiqadi. O‘zi o‘tirgan joyida juma ado qilinmasa, boshqa masjidga boradi, namozdan forig‘ bo‘lgach, u yerda ortiqcha qolib ketmaydi.
Agar e’tikof joyida uzrsiz bir soatga bo‘lsa ham chiqadigan bo‘lsa, e’tikof buziladi.
E’tikof o‘tirgan odamning yeb-ichishi, oldi-sotdisi, nikohi, raj’ati masjidda bo‘lishi kerak. Nabiy sallollohu alayhi vasallam ham masjidda yeb-ichganlar, gaplashganlar. Oldi-sotdi ham gaplashish kabidir. Ammo masjidga oldi-sotdi qilingan tovarni olib kirish makruhdir. E’tikof o‘tirmagan odamga mutloq masjidda narsani olib kelmasa ham oldi-sotdi qilish makruh sanaladi.
E’tikof o‘tirgan odam gapirsa, faqat yaxshi so‘zlarni so‘zlaydi. Tilini insonga keraksiz bo‘ladigan so‘zlardan saqlaydi. Gapirmasdan jim o‘tirib e’tikof qilib ham bo‘lmaydi. Bu bizning shariatimizda savob olib keladigan ish emas, aksincha makruhdir.
Etikof o‘tiruvchiga yaqinlik va unga olib boradigan noma’qul ishlarni qilish harom sanaladi. Chunki, Alloh taolo bayon qilib aytadi:
وَلَا تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ
“Masjidlarda e’tikof o‘tirgan holingizda yaqinlik qilmang”. (Baqara, 187)
Yaqinlikka olib boradigan ishlar o‘pish, quchoqlash va shu kabi ishlardir. Hajda ham xuddi shunday. Ro‘zada buning aksi bo‘lib, harom hisoblanmaydi. Uning rukni faqat yaqinlikdan tiyilishdir. Olib boruvchilaridan emas.
E’tikof o‘tirgan odam xoh kunduzi bo‘lsin, xoh kechasi bo‘lsin, qasddan bo‘lsin, yoddan chiqarib bo‘lsin, oilaviy aloqa qilsa, e’tikofi botil bo‘ladi. Agar ayolini o‘pishi, ushlashi bilan erkaklik quvvati tushib ketadigan bo‘lsa ham, e’tikof buziladi. Agarda suyuqlik tushmasa, garchi harom ishni qilgan bo‘lsada, e’tikof buzilmaydi. Yoddan chiqqan holatda ham e’tikof buzilishining sababi – e’tikof holati eslatib turuvchi, ma’lum va ochiq ishdir. Ya’ni inson g‘ofil qoladigan vaziyat emas. Hajda ham xuddi shunday. Haj qilayotgani esidan chiqib qolishi mumkin emas. Ro‘zada buning aksi bo‘lib, esdan chiqarib yaqinlik qilib qo‘ysa, ro‘za buzilmasdi. Ro‘zadorlik holati yodda tez turadigan holat emas.
Agar bir necha kunlarning e’tikofini nazr qilsa, kechalari ham kirib ketadi. Ro‘zada kunni nazr qilsa, kunduzining o‘zi kiradi, kechasi ro‘zaga kirmaydi. Kechalari ro‘zaga xoslanmagan. E’tikofda esa tunlari ham unga ergashtirilgan, xoslangan.
Abu Hanifa rohimahullohga ko‘ra, e’tikofga kirishish ila, u lozimiy – tugatib, davom ettirib qo‘yish shart bo‘ladigan ishga aylanadi”. (Matn tugadi)
Etikof o‘tirgan odam nimalar qilagani afzal?
E’tikof o‘tirgan xoh erkak bo‘lsin, xoh ayol bo‘lsin, besh vaqt namozi, nafl, qazolar o‘qiydi. Qur’on tilovati, zikr, istig‘for va tavbani ko‘paytiradi. Garchi masjidda saharlik va iftorlik qilish mumkin bo‘lsada, dangasalikka va uyquga sabab bo‘ladigan darajada ko‘p yeb-ichmaydi. Luqmasiga e’tibor beradi. Gaplashish joiz bo‘lsada, uni ko‘rgani kelganlar bilan gapni qisqa qiladi. O‘zi bilan mashg‘ul bo‘ladi. Iloji bo‘lsa zamonaviy jihozlari – telefon va planshetni o‘chirib qo‘yadi. Internetda vaqtini ketkazmaydi.
Ayol kishilar ham ramazonda savob ishlab, Allohga yaqin kishilardan bo‘lib olishga haqqilari bor. Ularni kundalik og‘ir ishlar bilan band qilib, kezi kelsa, dalalarda ishlatib, ketmon choptirib, kerak-nokerak yerlarni tozalatib, muntazam mehmonga olib borib vaqtini xayf qilmagan ma’qul. Aksincha, oila yumushlari va farzand tarbiyasi bilan birga tutayotgan ro‘zalariga ko‘mak beraylik. E’tikof o‘tirishga sizdan ruxsat so‘rasalar, Alloh roziligi yo‘lida qo‘lingizdan kelsa sharoit qilib bering. Ularni ham yolg‘iz Allohga yuzlanib munojaat qilishlariga sababchi bo‘lib qoling. Zero, qanchadan-qancha ayollar e’tikof nimaligi u yoqda tursin, ro‘za tutmaydi, ramazonni nazar-pisand qilmaydi. Qur’ondan uzoqda. Shu bois, Alloh tomon cho‘zilgan qo‘llarni quruq qaytarmang!
“Fiqhul hanafiy va adillatuhi” kitobidan
Xadichai Kubro ayol-qizlar bilim yurti
o‘qituvchisi N.Saidakbarova tarjimasi
[1] “Sahihul Buxoriy”
[2] “Sunani Doraqutniy”
X asrning oxiri va XI asrning boshlarida Xorazm va Buxoro ilmiy muhitida antik davr yunon falsafasi hamda tabiiy fanlar merosini qayta ko‘rib chiqishga bo‘lgan qiziqish nihoyatda kuchaydi. Aristotelning “Osmon va olam haqida” hamda “Fizika” asarlaridagi ayrim xulosalar o‘sha davr tadqiqotchilari tomonidan so‘zsiz haqiqat sifatida qabul qilinayotgan bir paytda, taxminan 24–26 yoshlardagi Beruniy antik muallifning ayrim qarashlarini amaliy kuzatuv va matematik mantiq yordamida shubha ostiga oldi. Beruniy o‘z e’tirozlari va savollarini xat orqali Buxoroda yashab ijod qilayotgan, o‘sha vaqtda 17–19 yoshlarda bo‘lgan Ibn Sinoga yubordi. Ushbu tarixiy muloqotning bizgacha yetib kelgan matni Ibn Sinoning Beruniy tomonidan berilgan savollarga qator javoblaridan iborat. Manbashunos va sharqshunos Yu.Zavadovskiy ushbu qo‘lyozma matnini rus tiliga o‘girgan va u ilk bor 1957 yilda Toshkentda nashr etilgan. Keyinchalik, 1973 yilda Beruniy tavalludining 1000 yillik yubileyi munosabati bilan falsafa fanlari nomzodi A.Sharipov tomonidan tayyorlangan qayta nashrda ushbu yozishmalarning ilmiy ahamiyati yanada aniqroq yoritilgan.
Beruniyni Aristotel ta’limotidagi ba’zi fizik qoidalarning kuzatuv va tajribaga zid kelishi alohida tashvishga solgan edi. Xususan, “Fizika” bo‘limiga oid savollar orasida moddalarning nur sindirishi va issiqlik yig‘ish xususiyatiga oid aniq tajriba bayon qilinadi. Xorazmlik olim dumaloq va shaffof shisha idishni olib, uni suv bilan to‘ldirganda u billur lupa kabi quyosh nurlarini bir nuqtaga to‘plab, alanga oldirish xususiyatiga ega bo‘lishini ko‘rsatib o‘tadi. Agar ushbu idish suv o‘rniga havo bilan to‘ldirilsa, hech qanday nur yig‘ilmaydi va olov hosil bo‘lmaydi. Beruniy Ibn Sinoga murojaat qilib, suvning bunday o‘ziga xos ta’sir ko‘rsatishi sababini va nega aynan suv mavjud bo‘lganda nurlar to‘planishini so‘raydi. Sharqshunos A.Sharipov tadqiqotlarida ta’kidlanganidek, bu kabi savollar Beruniyning shunchaki nazariy mulohaza yuritmagani, balki aniq fizik hodisalarni tajribada tekshirib ko‘rganini tasdiqlaydi.
Ibn Sino Beruniyning bu savoliga javob berar ekan, suvning tabiatan tiniq, zich va silliq jism ekanini, shu sababli u o‘zidan o‘tayotgan nurni akslantirish va qaytarish xususiyatiga egaligini tushuntiradi. Optimika masalalarida olimlar o‘rtasidagi bahs Platon va Aristotel maktablarining qarashlarini qiyoslash darajasigacha yetib boradi. Ibn Sino ko‘rish jarayoni ko‘zdan nur chiqishi orqali yuz bermaydi degan Aristotel pozitsiyasini himoya qiladi va bu borada Platon qarashlaridan farqli yondashuvni ilgari suradi.
Beruniyning yana bir e’tiborga loyiq tajribaviy savoli suv va muzning zichligi hamda og‘irligi o‘rtasidagi munosabatga bag‘ishlangan. Aristotel nazariyasiga ko‘ra, sovuq va toshsimon qattiq shaklga ega bo‘lgan muz o‘z mohiyatiga ko‘ra tuproq elementiga yaqinroq bo‘lishi va suv tubiga cho‘kishi kerak edi. Lekin Beruniy amaliyotda muzning suv yuzida suzib yurishini ko‘rib, bu hodisaning fizik sababini so‘raydi. Ibn Sino o‘z javobida suv muzlagan paytda uning tarkibida havo zarralari qotib qolishini va aynan shu suyuqlik ichidagi havo pufakchalari muzni suv tubiga cho‘kishiga yo‘l qo‘ymasligini ta’kidlaydi. Yu.Zavadovskiy tomonidan o‘rganilgan ushbu ommaviy munozara o‘sha davr uchun moddalarning fizik holati va termodinamika boshlang‘ich tushunchalari bo‘yicha muhim qadam edi.
Kosmologiya va fazoviy geometriya sohasida ham Beruniy Aristotel da’volarini jiddiy sinovdan o‘tkazadi. Aristotel fazoda osmon sferasi og‘irlikka ham, yengillikka ham ega emas, chunki u markazga yoki markazdan atrofga harakat qilmaydi deb hisoblar edi. Beruniy esa xayoliy tafakkur nuqtayi nazaridan osmon jismi eng og‘ir jismlardan biri bo‘lishi mumkinligini, uning markazga tushmasligi uning vaznsizligini anglatmasligini ilgari suradi. Shuningdek, Beruniy fazo shakli borasida ham to‘xtalib, osmon sferasi mukammal sharsimon bo‘lishi shartligi, u tuxumsimon yoki yasmiqsimon shaklda ham bo‘lishi mumkinligini taxmin qiladi. Ibn Sino esa geometriya va fizika dalillarini keltirib, agar sfera sharsimon bo‘lmasa, uning harakati paytida bo‘shliq hosil bo‘lishi zaruriyatini isbotlashga urinadi.
Aristotelning fazoda olamning o‘ng va chap tomonlari haqidagi qarashlari ham Beruniyning keskin tanqidiga uchraydi. Aristotel jismning o‘ng tomoni harakat boshlanadigan joy deb ta’rif berib, keyinchalik Osmon harakati sharqdan boshlanadi, demak Sharq – bu o‘ng tomon degan xulosa chiqargan edi. Beruniy bunday xulosa chiqarish logikada “mantiqiy aylana” xatoligiga olib kelishini ko‘rsatib o‘tadi. Ibn Sino o‘z javobida Aristotel osmon sferasini tirik jism sifatida tasavvur qilganini aytib, antik muallif mantig‘ini himoya qilishga harakat qiladi.
Ushbu yozishmalar matni O‘zbekiston Fanlar akademiyasi Sharqshunoslik institutining 2385-raqamli qo‘lyozmalar fondida saqlanib qolgan. Mazkur manbaning bizgacha yetib kelishida xatlarni ko‘chirib yozgan faqih Ma’sumiyning xizmati borligi xat oxiridagi qaydlarda eslatib o‘tiladi. Yu.Zavadovskiy va A.Sharipov tadqiqotlari shuni ko‘rsatadiki, XI asr boshidagi bu ilmiy bahs nafaqat ikki mutafakkirning shaxsiy muloqoti, balki Turonda tabiatshunoslik fanlari va kuzatuv tajribalariga asoslangan yangi ilmiy uslub shakllanganining tarixiy isbotidir.
Beruniy va Ibn Sino o‘rtasidagi yozishmalar X-XI asrlarda Xorazm va Buxoroda shakllangan ilmiy tafakkur darajasi antik davr falsafasini shunchaki o‘zlashtirish bilan cheklanmay, uni aniq tajriba va mantiqiy tahlil vositasida tanqidiy qayta ko‘rib chiqish bosqichiga ko‘tarilganini anglatadi.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati