Otasining o‘limidan bir fursat o‘tib, ish bilan band  o‘g‘il kasalmand keksa onani qariyalar uyiga topshirishga qaror qildi. O‘g‘il ora-chora onasining  holidan xabar olib turdi.

Kunlar o‘tdi. Bir kuni qariyalar uyidan qo‘ng‘iroq qilishdi: vaziyat jiddiy - ona og‘ir ahvolda yotibdi o‘g‘liga aytadigan so‘nggi so‘zi bor ekan. O‘g‘il zudlik bilan uning yoniga shoshdi. Ajal bilan kurashayotgan ona temir karavotda holsiz to‘lg‘anar, o‘g‘il so‘nggi so‘zni eshitmoq uchun uning lablariga quloq tutdi. «O‘g‘lim, sendan so‘nggi iltimosim - qariyalar uyi xonalariga konditsionerlar o‘rnattirib bersang. Qarilik bois sovuq va issiq kunlarda juda qiynaldim. Keyin, bu yerga muzlatgich ham olib kelib qo‘y - ba’zida tunlar uyqum qochganida biror nima topa olmay, och yotib, qiynaldim.

Onaning o‘tinchidan hayratda qolgan o‘g‘il unga tikilib qoldi. Shuncha vaqtdan buyon bu qiyinchiliklarga chidab kelib, og‘iz ochmasdan, nega umr adog‘ida yolvorayotganini so‘radi. «Men-ku, bularga chidadim, bolam! Lekin sendan xavotirdaman. Kun kelib, bolalaring seni bu yerga tashlab ketishsa, sening holing nima kechadi, bolajonim?!» deb javob qaytardi onaizor. 

Odiljon Narzullayev 

Zangiota tuman “Imomi A’zam” jome masjidi imom xatibi.