Alloh taolo bunday marhamat qilgan:
"Qasamki, agar (bergan ne’matlarimga) shukr qilsaniz, albatta (ularni yanada) ziyoda qilurman. Bordi-yu noshukrchilik qilsangiz, albatta, azobim (ham) juda qattikdir" (Ibrohim, 7).
Ne’matning salmog‘iga yarasha shukr lozimdir. Ba’zi ne’matlarning shukri tilda "alhamdu lillah" deyish bilan ado bo‘lsa, boshqa xil ne’matlar ham borki, ularning shukrini ado etishda til bilan aytilgan hamdning o‘zi kifoya qilmaydi. Masalan, namoz, ro‘za kabi ibodatlarni ado qilish jism ne’matining shukri bo‘lsa, farzand ne’matining shukri ularni imon-e’tiqodli, pok vijdonli, vataniga sadoqatli qilib voyaga yetkazishdir.
O‘tgan payg‘ambarlardan biri Allohning amri bilan bir xonadonga tashrif buyurib, ularga o‘zini tanishtirdi. So‘ng ularga dedi: “Alloh taolo sizlarga bir xabarni yetkazishimni buyurdi. U sizlarning umringizni ikki qismga bo‘lib, birini rohat-farog‘at, sihat-salomatlik, iktisodiy kengchilikda, ikkinchisini esa qiyinchilik, mashaqqat, betoblikda o‘tkazishingizni taqdir kilibdi. Alloh taolo sizlarga tanlash ixtiyorini berdi. Qay birini avval bersin, kengchiliknimi yoki mashaqqatli hayotnimi?” Er-xotin kup o‘yladilar. Oila rahbari ayoliga ushbu fikrni aytdi: «Biz yosh va quvvatlimiz, hozir har qanday qiyinchilikni yengishimiz oson kechadi. Shuning uchun qiyinchilikni ixtiyor qilsak-da, keksayganimizda mashaqqatsiz rohatda hayot kechirsak!?» dedi. Ayoli buning aksini – avval yengil va farovon hayotni tanlashni taklif kildi. Ko‘p mulohazalardan keyin er-xotin bir qarorga kelib payg‘ambarga dedilar: «Alloh taolo bizga avval farovon hayotni in’om kilsin». Oradan hech qancha vaqt o‘tmasdanok Alloh taolo xonadonlariga baraka berdi, iktisodiyotlari yuksalib rohatda yashay boshladilar. Er-xotin bu berilgan rohat-farog‘atning shukronasi o‘larok, kunduzlari ro‘zador, tunlari qoim, quni-qushnilar bilan go‘zal munosabatda, g‘ariblar holidan xabar olib, muhtojlarga yordam kursatib umr guzaronlik kildilar. Berilgan ne’matni isrof kilmay Alloh buyurgan o‘ringa sarf etdilar. Vaqt oliy hakam deganlaridek, payg‘ambar aytgan hayotning ikkinchi kismi, ya’ni qiyinchilik, mashaqqatli davr yetib kelgan edi. Oiladagilar «Endi bizning mashaqqatli hayotimiz boshlanadi» deya kuta boshladilar. Lekin, aytilgan muddat kelgan bo‘lsada, hanuzgacha farovon hayotlari tugamas edi. Belgilangan muddatdan ikki yil o‘tib yana o‘sha payg‘ambar tashrif buyurdi. Oila rahbari payg‘ambarga murojaat qilib: «Alloh taolo umrimizni ikki qism kilib quyganligi haqida xabar bergandingiz. Umrimizning bir kismi o‘tib, ikkinchi mashaqqatli hyotimiz boshlanishi kerak edi, lekin hanuz farovon hayot kechirmokdamiz. Ne sabab rohatdagi hayotimiz davom etmokda?» dedi. Payg‘ambar (a.s) «Haqiqatda Alloh taolo umringizni ikki kisim – farovon va mashaqqatga taqsimlagan edi. Sizlar Allohning bergan ne’matlarini isrof qilmasdan tug‘ri yulda sarf kilib, shukronalikda hayot kechirganingiz uchun mashaqqatli hayotingizni ham yana farovon hayotga aylantirib berdi» dedi.
Allox taolo oyatning davomida: «Bordi-yu noshukrchilik qilsangiz, albatta, azobim (ham) juda qattikdir" deya ogohlantirdi. Alloh tarafidan berilgan har bir nematning shukri uni tug‘ri yo‘lga sarf qilish orqali amalga oshadi. Chunki ba’zi nodon kishilar Allohning bergan ne’matlarini johillik qilib inkor qiladilar. Shuning uchun o‘zlariga bino quyib «Men bu qulimdagi mol dunyoni, mansabni, obro‘ni o‘zimning aql zakovatimning zo‘rligidan, serharakatligim, uddabronligim evaziga qo‘lga kiritganman», deb o‘ylaydilar. Yo‘llarida uchragan, Alloh taolo qaytargan gunoh ma’siyatlarga bor budlarini sarf etadilar. Qarabsizki, dunyoni o‘zidayoq berilgan ne’matga shukr qilib, tug‘ri foydalana olmagani uchun undan mahrum buladi. Oxiratda esa uning javobi yanada og‘ir kechadi. Ushbu oyat tafsirida ibn Abbos (roziyallohu anhu) aytadilar: «Ne’matga kufronalik qilgan bandasi uchun Allohning beradigan azobi ikki xildir. Biri noshukurligi sababidan dunyodayoq bergan ne’matini undan olib qo‘yadi. Ikkinchisi esa qiyomat kunida ne’matga kufronalik qilgani uchun uning uqubatini bardavom qilib qo‘yadi» deganlar.
Ne’matni Allohdan deb bilish kishini Allohga yana ham yaqinlashishga undaydi. Aksincha, shukri ado etilmagan ne’mat esa insonga ofat keltiradi.
"Ruhul-bayon" tafsirida shunday rivoyat keltiriladi: "Bir kuni Iso alayhissalom bir fosiq bilan safarga chiqdilar. Iso alayhissalom safarda yeyishga o‘zlari bilan uch burda qotgan non olib, ularni hamrohlariga berib qo‘yadilar. Yo‘lda u kishi Iso alayhissalomga bildirmay nonning bittasini yeb qo‘yadi. Bir daraxtning yoniga yetganlarida Iso alayhissalom nonushta qilib olishni taklif qilib, kishiga nonlarni xaltadan olishni buyuradilar. U ikki bo‘lak nonni chiqaradi. Buni ko‘rgan Iso alayxissalom undan qolgan bir bo‘lakni ham chiqarishni aytadilar. Fosiq kishi esa unda faqat mana shu ikkita bo‘lakdan boshqa yo‘q ekanini, Iso alayhissalom unga faqat ikkita non berganlarini aytib, har qancha talab qilsalar-da, yeb qo‘ygan nonidan tonadi.
Nonushtadan so‘ng yana yo‘lda davom etadilar. Safar davomida haligi kishi Alloh taoloning Iso alayhissalomga bergan bir nechta mo‘jizalarining guvohi bo‘ladi. Iso alayxissalom unga ko‘rgan mo‘jizalari haqqi-hurmati uchinchi nonni qayerga qo‘yganini aytishni so‘raydilar. U Allohning yagonaligiga, Uning qudratiga dalolat qiluvchi qanchadan-qancha mo‘jizalarni ko‘rgan bo‘lsada, baribir yolg‘on gapiradi, ya’ni unda faqat ikkita non bo‘lganiga qasam ichadi.
Ikki hamroh yo‘lda keta turib, tasodifan qum uyumi ostida yaltirab turgan narsaga ko‘zlari tushadi. Yaqiniga borib qarasalar, uch bo‘lak tillo quymasi ekan. Shunda Iso alayxissalom tillolarni taqsimlashni taklif qiladilar va bir bo‘lagi menga, ikkinchi bo‘lagi senga, uchinchi bo‘lagi esa uchinchi bo‘lak nonni olgan kishiga, deydilar. Mana shu vaqt fosiq tilloning uchinchi bo‘lagiga ham ega bo‘lish maqsadida nonning uchinchi bo‘lagini o‘zi yeganini tan oladi. Shunda Iso alayhissalom unga: “Allohning qanchadan qancha mo‘jizalarini ko‘ra turib tan olmagan narsangni, arzimas dunyo matosiga erishish uchun bo‘yningga olmoqdasan. Demak, sen Parvardigorning ne’mati qadrini bilmaydigan noshukr bandasan, endi sen bilan mening yo‘limiz boshqa-boshqa”, deb fosiqni tark etib ketdilar.
Iso alayhissalomdan ajragan kishi yolg‘iz ketayotganida nogahon oldidan uch nafar qaroqchi chiqib qoladi. Ular uni o‘ldirib, tillolarini bo‘lishib oladilar. Shundan so‘ng qaroqchilardan biri yegulik olib kelish uchun yaqin qishlokdarning biriga ketadi. Qolgan ikkitasi sheriklari yegulik olib kelgach, uni o‘ldirib, tillosini bo‘lib olish rejasini tuzib qo‘yadilar. Taom sotib olishga ketgan qaroqchi ham sheriklarining taomiga zahar solib, ular o‘lgach tillolarini o‘zlashtirib olishni rejalab qo‘ygan bo‘ladi. Shunday qilib, taom olib kelgan qaroqchini sheriklari o‘ldiradi va o‘zlari ham taomdan tatib, zaharlanib o‘ladilar.
Iso alayxissalom tasodifan haligi hamrohi va uchta qaroqchining murdasi ustidan chiqib qoladilar va Allohning bergan halol rizqiga qanoat qilmagan, berilgan ne’matlarning qadriga yetmagan, uning shukrini ado etmagan kishining holi shudur, deb yo‘llarida davom etadilar".
Manbalar asosida Davlatyorov Muhammadsafoxon tayyorladi.
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM