Yoshgina ayol tuxum sotayotgan kampirdan tuxumning narxini so‘radi.
Kampir: “Donasi 500 so‘mdan”, deb javob berdi.
"2500 so‘mga oltita tuxum berasizmi”, salkam qarzini so‘raganday balandroq ovozda dedi ayol va qo‘shimcha qildi: “Bo‘lmasa, ketaman-da, boshqa joydan ham olaveraman”.
Keksa kampir bir muddat dam tuxumlarga, dam ayolga qaradi-da: "Mayli, olaqoling, ertalabdan beri bittayam sotolganim yo‘q, harna sotilgani”, deb tuxumlarni xaltaga solib berdi.
Ayol go‘yo katta g‘alaba qilgandek, tuxumlarni va sumkalarini ko‘tarib mashinasi turgan joyga qarab yurdi. Yangigina avtomobilga o‘tirib, dugonasi bilan uchrashishi belgilangan restoranga keldi. Dugonalar ko‘ngillari tusagan taomlardan yeb, xohlagan ichimliklarni ichib, maza qilishdi. Turib ketishayotganda, hisob keltirishdi. Haligi ayol hisobda ko‘rsatilgandan ortiqcha pul berib, “qaytimi kerakmas”, degandek qo‘li bilan ofitsiantga imo qilib qo‘ydi .
Bu voqea restoran xo‘jayiniga arzimagan foyda keltirgan bo‘lsa-da, tuxum sotayotgan kampirga katta zarar edi.
Nega biz kuchimizni ojizlardan narsa sotib olayotganda ko‘rsatamiz? Nima uchun bizning saxiyligimizga muhtoj bo‘lmagan odamlarga xayr qilgimiz kelib qoladi? Nega to‘y-hasham, ma’rakalarda o‘ziga to‘q odamlarga boshqa joy, boshqacha dasturxon ko‘rsatiladi-yu oddiy xalqning o‘rni boshqa bo‘ladi?
Ilgari qayerdadir o‘qigandim:
"Mening otam muhtoj odamlarning sotayotgan narsasini kerak bo‘lmasa ham so‘raganidan ortiq narxda sotib olardi. Men undan buning sababini so‘rasam: “Mana shu haqiqiy oliyjanoblik”, deb javob bergandi.
Yoqub Umar tarjimasi
O‘MI Matbuot xizmati
Pokistonning “The Diplomatic insight” portalida Pokiston tinchlik va diplomatik tadqiqotlar instituti ijrochi direktori Muhammad Asif Nur qalamiga mansub O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosi sarlavhali maqolasi e’lon qilindi, deb xabar bermoqda “Dunyo” AA.
“O‘zbekistonning eng katta boyligi faqat Samarqand, Buxoro va Xivaning mahobatida emas. Bu qadim yurtning eng katta boyligi insoniyatga hisoblashni, davolashni, osmon jismlarini kuzatishni, e’tiqodni anglashni, adolat bilan boshqarishni va tilga tamadduniy ohang bag‘ishlashni o‘rgatgan buyuk tafakkur sohiblarining vorisligidadir”, –deb yozgan muallif.
Muhammad Asif Nurning ta’kidlashicha, Prezident Shavkat Mirziyoyev rahbarligida bugun O‘zbekistonda muzeylar, ilmiy markazlar, ixtisoslashtirilgan maktablar, kitobxonlik dasturlari va madaniy diplomatiya orqali Uchinchi Renessansning poydevoriga tamal toshi qo‘yilyapti.
“Bu maqsad 2026 yil 17 mart kuni Toshkentda Islom sivilizatsiyasi markazining ochilishi bilan yanada aniq ifoda topdi. 1 iyunga qadar markazga yarim million kishi, jumladan, 150 dan ortiq xorijiy delegatsiya tashrif buyurdi. Qariyb 2 000 nafar olim 810 ta tegishli loyihada ishtirok etdi, 1 000 dan ortiq madaniy ashyo esa xorijdan O‘zbekistonga qaytarildi. Rasmiy ma’lumotlar mamlakat xotirani ta’lim va milliy ishonchga aylantirayotganini ko‘rsatadi”, – deya qayd etilgan nashrda.
Shuningdek, maqolada 2026 yilda Samarqand yaqinidagi Imom Buxoriy majmuasi qayta qurilib, ziyoratchilar uchun ochilgani e’tiroq etilgan. Unda 10 ming kishilik masjid, muzey va ilmiy-tadqiqot muassasalari barpo etildi. Majmuaning kunlik tashrif buyuruvchilarni qabul qilish imkoniyati 65 ming kishiga yetdi va birinchi oyning o‘zida majmuaga bir milliondan ortiq odam tashrif buyurdi. Bu maskan ziyoratni bilim, tadqiqot va ma’naviy tarbiya bilan uyg‘unlashtiradi.
Muallif o‘z maqolasida Amir Temur va Temuriylar merosining O‘zbekiston tarixi va taraqqiyotida tutgan o‘rniga alohida e’tibor qaratgan.
“Temuriylar davri nafaqat O‘zbekiston, balki jahon tamaddunida ham muhim palla hisoblanadi. Amir Temur Samarqandni qudratli davlat markaziga aylantirdi va me’morchilik, ilm-fan hamda madaniyat taraqqiyotini qo‘llab-quvvatladi. 2026 yilda O‘zbekistonda Amir Temur tavalludining 690 yilligi keng nishonlanmoqda, Temuriylar tarixi davlat muzeyi qayta rekonstruksiya qilindi va aprel – Amir Temur oyi deb e’lon qilindi”, – deyiladi manbada.
Asif Nurning e’tirof etishicha, O‘zbekistonda ma’rifatparvarlik g‘oyalari hech qachon faqat qo‘lyozmalar bilan cheklanib qolmagan. U mahallada, ustoz va keksalarga hurmatda, ustoz-shogird an’analarida va mehmondo‘stlikda yashaydi. U Shashmaqom ohanglarida yangraydi, Lazgi raqsida namoyon bo‘ladi, Askiya san’atida tilga kiradi, baxshilar ijrosida hikoya qilinadi, atlas va adras matolarida o‘z ifodasini topadi. YUNЕSKO tomonidan tan olinishi bu an’analarning jahon miqyosidagi ahamiyatini tasdiqlaydi.
Muallif o‘z maqolasini “O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosining ildizlari qadimiy – ammo uning haqiqiy manzili – kelajakdir”, – degan so‘zlar bilan yakunlagan.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi matbuot xizmati