Har gal Masjidi Haromga borganimda ko‘pchilikning qo‘lida Qur’on ko‘raman. Ayniqsa, Ruknul Yamaniy tarafga qaragan, ikki qavatli salqin bo‘lmalar asosan mahalliy arablar bilan to‘ladi. Ularning deyarli hammasi ustunlar tagiga taxlab qo‘yilgan Qur’on kitoblariga “hujum qilib”, namoz vaqtigacha tilovat bilan mashg‘ul bo‘ladilar.
Ona tili arabcha bo‘lmagan kishilar arablarga havas qilib, Qur’onni tushunish ular uchun mushkul emas deb o‘ylashadi. Bu fikr ko‘pam to‘g‘ri emas. Arablar, albatta, bu imtiyoz-imkoniyatga ega, biroq bu o‘rinda boshqa bir muammo mavjud, bu ularning Qur’onga nisbatan bepisandligidir.
Ma’lumki, bilmaydigan va bilmasligini biladiganlarda bir kun kelib bilish, o‘rganish imkoni bor. Lekin bilmagani holda o‘zini bilag‘on hisoblaganlarning hech narsa o‘rgana olmasligi ham bor gap.
Haj safarida yurgan kunlarim edi. Bir kuni Qur’on o‘qib o‘tirsam, bir oyat chiqib qoldi. Oyatning ruhi-dilga naqsh bo‘lguday ma’nosidan hayratga tushdim. Yuz-ko‘zidan arab millatiga mansub ekani ayon bir kishini sinab ko‘rmoqchi bo‘ldim. Oyatni o‘qib, bir so‘z ma’nosini so‘ragan edim, ma’nosi nega kerak, deganday behis qarash bilan javob berdi. U mening Muqaddas kalomni tushunish istagimdan ajablangan, bu – dahshat edi. Arabning bilish-bilmasligini aniqlay olmadim. Ma’lum bo‘lgani shuki, u ham milyonlarcha turdoshlari kabi Qur’onni tabarrukan talaffuz qilinib, tokchaga qo‘yib qo‘yiladigan muqaddas ashyo, deb bilardi.
Bu voqeadan keyin atrofdagilarning Qur’onga bo‘lgan munosabatlarini diqqat bilan kuzata boshladim. Kuzatganim sari tashvishim ming chandon orta bordi. Odamlar Qur’onni shunchaki tilovat qilishar, keyin yana tokchaga joylab qo‘yishardi.
Tilovat qilayotganlardan birortasining yuzida azob oyatining vahmi, rahmat oyatining quvonchi, jannat haqida so‘z boradigan oyatlar sevinchi, do‘zaxdan gapiriladigan oyatlar dahshati kabi alomatlar ko‘rinmas edi. Ko‘pchilikning holat-atvori va o‘zini tutishida Qur’ondan mutaassirlik yo‘q edi mutlaqo.
So‘zimning isboti tariqasida bir voqeani keltiraman.
Harom masjidi. Juma namozi payti. Tumonat odam. Igna tashlasangiz, yerga tushmaydi. Bir kishi oyog‘ini oxirigacha kerib, chordona qurvolgan ko‘yi ikki kishilik joyni egallagan, yoyilib o‘tiribdi. Birov yaqin kelayotganini ko‘rsa, yonimga kelib o‘tirmasin degan xavotirda yanayam yalpayib, yoyilib olishga harakat qiladi. Kechikkanlar, jamoat namozga turganda joy topishga umid qilib, daqiqalarcha oyoqda kutardilar. Namozga turilgach, men joyimni ikki o‘spiringa berdim. O‘zim oldingi safda yoyilib o‘tirgan boyagi kishidan barcha uzr jumlalari va nazokat kalimalarini ishga solib, bir oz joy berishini iltimos qildim. U esa yuzini tirishtirgancha qo‘pol ohangda rad etdi. Vaholanki, haligina shu odam ko‘z o‘ngimda bir soatga yaqin tebranib-tebranib Qur’on tilovat qilgan edi. O‘shanda yana bir kishi kelsa-yu, unga joyimni berib, o‘zim peshin namozi bilan kifoyalansam, shoyad shunda bu odamning ko‘nglida insoniylik tuyg‘ulari uyg‘onsa, deb astoydil umid qildim. Ammo hech kim kelmadi.
Namoz o‘qish oson, namozning mohiyatini hayotimizga tatbiq qilish qiyin;
Qur’on o‘qish oson, Qur’oniy axloq bilan bezanish juda-juda mushkul;
Hajga borish oson, hoji bo‘lish, Odamdayin odam bo‘lish oson emas.
Qur’onni tafakkur, tadabbur va tazakkur qilish borasida nega to‘xtalganim, o‘ylaymanki, endi oydinlashdi.
Axir bekorga Qur’onda: “Axir, ular bu So‘zni (Qur’onni) tafakkur qilib ko‘rmadilarmi...?” deyilmagan (Mo‘minun, 68).
“Irfon” taqvimidan
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM