u hayratlanarli voqeani Usmon Nuriy To‘pboshi maqolalaridan birida o‘qigan edim. Internet manzilga kirib, o‘sha voqea aks ettirilgan videotasvirni ko‘rdim. Bu chindan ham hayron qolarli edi.
Bilamiz, ohular har doim arslonlarning o‘ljasi bo‘lgan. Lekin urg‘ochi sherning ohu bolasini yalab-yulqab, farzandidek shafqat ko‘rsatishini, doim birga yurib, birga turishini hech tasavvur qila olasizmi? Juda qiyin, to‘g‘rimi? Biroq Keniyadagi Samburu milliy qo‘riqxonasida shunday voqea yuz berdi. Yosh urg‘ochi sher qandaydir sabab bilan yetim qolgan ohu bolasiga onasidek mehribonlik qiladi. Bu iliq munosabatni sezgan ohucha ham sherdan ayrilmaydi. Ona sher yonidagi ohu bolasi ekanini yaxshi biladi, chunki uni go‘sht bilan boqmaydi. Ohu esa sut yo‘qligi sabab yaproqlarni yeyishga urinadi. Ona arslon hatto ovga ham chiqmay qo‘yadi. Ochlikdan ikkovi ham zaif ko‘rinsa-da, salomatliklari yaxshi ekani kuzatiladi.
Jarayon ikki hafta davom etadi. Bu vaqt mobaynida urg‘ochi sher “asrab olgan farzandi”ni himoya qiladi, bir lahza yonidan ayirmaydi. Ohuchani suyib, erkalaydi, quloqlari, tumshuqlarini yalab-yulqaydi. Ammo ikki haftadan so‘ng butalar ortida poylab turgan nar sher urg‘ochi arslonni dog‘da qoldirib, ohuchani tishlab olib qochadi. Ikki haftalik ochlik ta’sirida zaiflashib qolgan ona sher uni yeta olmaydi. Chorasiz ona hozirgina ohu bolasi o‘lgan joyni iskay boshlaydi, bir ozdan keyin boshini egib u yerdan uzoqlashadi...
Kuzatuvchilar ertasigayoq urg‘ochi sherning ovga chiqqanini ko‘rishadi...
Ha, onalar shunday, Yaratilishidan mehr-shafqatli. Onalik – eng go‘zal xislatlar mujassami. Keltirilgan voqea ham shu haqiqatning bir namoyishidir.
Zumrad FOZILJON qizi
O‘MI Matbuot xizmati
Pokistonning “The Diplomatic insight” portalida Pokiston tinchlik va diplomatik tadqiqotlar instituti ijrochi direktori Muhammad Asif Nur qalamiga mansub O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosi sarlavhali maqolasi e’lon qilindi, deb xabar bermoqda “Dunyo” AA.
“O‘zbekistonning eng katta boyligi faqat Samarqand, Buxoro va Xivaning mahobatida emas. Bu qadim yurtning eng katta boyligi insoniyatga hisoblashni, davolashni, osmon jismlarini kuzatishni, e’tiqodni anglashni, adolat bilan boshqarishni va tilga tamadduniy ohang bag‘ishlashni o‘rgatgan buyuk tafakkur sohiblarining vorisligidadir”, –deb yozgan muallif.
Muhammad Asif Nurning ta’kidlashicha, Prezident Shavkat Mirziyoyev rahbarligida bugun O‘zbekistonda muzeylar, ilmiy markazlar, ixtisoslashtirilgan maktablar, kitobxonlik dasturlari va madaniy diplomatiya orqali Uchinchi Renessansning poydevoriga tamal toshi qo‘yilyapti.
“Bu maqsad 2026 yil 17 mart kuni Toshkentda Islom sivilizatsiyasi markazining ochilishi bilan yanada aniq ifoda topdi. 1 iyunga qadar markazga yarim million kishi, jumladan, 150 dan ortiq xorijiy delegatsiya tashrif buyurdi. Qariyb 2 000 nafar olim 810 ta tegishli loyihada ishtirok etdi, 1 000 dan ortiq madaniy ashyo esa xorijdan O‘zbekistonga qaytarildi. Rasmiy ma’lumotlar mamlakat xotirani ta’lim va milliy ishonchga aylantirayotganini ko‘rsatadi”, – deya qayd etilgan nashrda.
Shuningdek, maqolada 2026 yilda Samarqand yaqinidagi Imom Buxoriy majmuasi qayta qurilib, ziyoratchilar uchun ochilgani e’tiroq etilgan. Unda 10 ming kishilik masjid, muzey va ilmiy-tadqiqot muassasalari barpo etildi. Majmuaning kunlik tashrif buyuruvchilarni qabul qilish imkoniyati 65 ming kishiga yetdi va birinchi oyning o‘zida majmuaga bir milliondan ortiq odam tashrif buyurdi. Bu maskan ziyoratni bilim, tadqiqot va ma’naviy tarbiya bilan uyg‘unlashtiradi.
Muallif o‘z maqolasida Amir Temur va Temuriylar merosining O‘zbekiston tarixi va taraqqiyotida tutgan o‘rniga alohida e’tibor qaratgan.
“Temuriylar davri nafaqat O‘zbekiston, balki jahon tamaddunida ham muhim palla hisoblanadi. Amir Temur Samarqandni qudratli davlat markaziga aylantirdi va me’morchilik, ilm-fan hamda madaniyat taraqqiyotini qo‘llab-quvvatladi. 2026 yilda O‘zbekistonda Amir Temur tavalludining 690 yilligi keng nishonlanmoqda, Temuriylar tarixi davlat muzeyi qayta rekonstruksiya qilindi va aprel – Amir Temur oyi deb e’lon qilindi”, – deyiladi manbada.
Asif Nurning e’tirof etishicha, O‘zbekistonda ma’rifatparvarlik g‘oyalari hech qachon faqat qo‘lyozmalar bilan cheklanib qolmagan. U mahallada, ustoz va keksalarga hurmatda, ustoz-shogird an’analarida va mehmondo‘stlikda yashaydi. U Shashmaqom ohanglarida yangraydi, Lazgi raqsida namoyon bo‘ladi, Askiya san’atida tilga kiradi, baxshilar ijrosida hikoya qilinadi, atlas va adras matolarida o‘z ifodasini topadi. YUNЕSKO tomonidan tan olinishi bu an’analarning jahon miqyosidagi ahamiyatini tasdiqlaydi.
Muallif o‘z maqolasini “O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosining ildizlari qadimiy – ammo uning haqiqiy manzili – kelajakdir”, – degan so‘zlar bilan yakunlagan.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi matbuot xizmati