(Tanlovga emas)

Assalomu alaykum, yo mehribonimiz, mushfig‘imiz!

Biz ojiz bandalarini bir yuz yigirma to‘rt ming payg‘ambari ichidan aynan Sizga ummat bo‘lish sharafiga muyassar aylagan Alloh taologa beadad hamdu sanolarimiz, Sizning o‘zingizga durudu salavotlarimiz, ahli baytingizga, as'hoblaringizga duo salomlarimiz bo‘lsin!

Jonim Sizga fido bo‘lsin, yo Rasululloh! Siz tavallud topgan fazilatli oyda barcha ummatlaringiz, muborak suratingiz, siyratingiz, axloqingiz va jamiki xislatlaringizni ta’riflab, bir-biriga ta’lim berib, mavludlar o‘qib, shoirlar ash’orlar bitib turgan farahli pallada men o‘z muammoim haqida yozishga jur’at qildim. Bu gustohligim uchun ming bor uzr so‘rayman. Ammo yozmasam bo‘lmas edi.

Hosili kalom, kecha sinfdosh do‘stimning qiblagohi vafot etdi. Ishga borayotganimda qo‘ng‘iroq qildi. Ellikka kirgan odam xuddi kichkina boladek ho‘ngrab yig‘laydi. Mening ham o‘pkam to‘lib ketdi. Ammo yonimda o‘tirgan o‘g‘limdan uyalib ko‘z yoshimni yashirdim. Do‘stlarni xabardor qilib qo‘yishni tayinladi. Hammaga aytdim. Kechqurun yo‘lga chiqmoqchi bo‘ldik.

Ammo kechga borib hammasining ishi ko‘payib qoldi. Ularning mujmalliklari, tezda bir qarorga kela olmagani oqibatida allamahal bo‘lib ketdi. Ikki kishi qoldik. Ertalab yo‘lga chiqadigan bo‘ldik. Xuftonda, bomdodda marhumning ruhi shod bo‘lsin deb duolar qildim.

Ertalab yo‘lga hozirlanib turganimda kiyinib, maktabga chiqayotgan qizimning etigining bog‘i uzildi (zamogi buzildi), o‘zi eskiroq edi. Aksiga olib maktabida qandaydir tadbiri bor ekan...

Shunda “Baribir janozaga yetib bora olmaymiz, Toshkentga qaytganida ko‘ngil so‘ragani uyiga bora qolamiz, borishga-qaytishga taksiga beradigan pulni unga yordam qilib bera qolarmiz, bugun esa qizimga etik olib bera qolay”, deb o‘yladim.

Bu taklifim sherigimga ham ma’qul bo‘ldi. Qishloqdagi hoji do‘stimizga qo‘ng‘iroq qilib, bizning uzrimizni aytib, hamdardligimizni yetkazib qo‘yishni iltimos qildik.

O‘zimning onam o‘tganida ham, otam o‘tganida ham Toshkentdagi do‘stlarga xabar qilib, “Jonlaringni xatarga qo‘ymanglar, uzoq yo‘l”, deb ularni ogohlantirgan edim va ularni kutmagan edim. Ammo ularning ba’zilari baribir borgan edi.

Endi, havo bir oz yorishsa, qizimga etik olish uchun bozorga boraman, shungacha ishlarimni qilib olay, deb kompyuter qarshisida o‘tiribman. Ammo xotirjam emasman, yuragimni birov g‘ijimlab turganga o‘xshayapti. Axir vafot etgan kishi boshlang‘ich sinfda dars bergan ustozimiz, sinfdosh do‘stimning otasi.

Bir ozdan so‘ng janoza o‘qiladi. Men xato qildimmi, yo Rasululloh sollallohu alayhi vasallam!..

Damin JUMAQUL