من غرائب فتاوى الوهابية
تحريم لقب ( حاج )؛ لمن حج بيت الله الحرام
▪️Soxta salafiylar,
"Haj amalini bajargan musulmonni hoji deb aytmoqlik haromdir deydilar".
▪️Haj amalini bajargan kishini falonchi hoji deb laqab qo'yish haromdir... deyishadi-yu o'zlari Alboniy rohimahullohga muhaddis deb laqab qo'yishgan..
▫️Aytamizki avvalo laqab bilan ismni ajratib olishimmiz kerak. Laqab uchun biror bir sabab bo'ladi.
▫️Sayidimmiz xazrati Abu Bakrni rostgo'yliklari uchun Siddiq deb, hazrati Umarni haq bilan botilni ajratganlari uchun Faruq deb nomlaganlar.
▫️Ibodat bo'lmish ro'za amalini ko'p bajaruvchiga sovvom, kechalari ko'p ibodatda bo'luvchini qovvam, fiqh bilan shug'illanuvchini esa faqih deyiladi.
▫️Shunga ko'ra haj ibodatini bajargan kishiga hoji deyishlikda haraj yo'q.
Imom Navaviy o'zlarini Majmu'alarida:
قال النووي في المجموع :
( يجوز أن يقال لمن حج : حاج ، بعد تحلله ، ولو بعد سنين ، وبعد وفاته أيضاً ، ولا كراهة في ذلك )8/281
▫️Haj amalini bajarib bo'lgan kishini hoji deyishlik joizdir. Hattoki, vafot etgan bo'lsa ham hoji deyishlikda karohiyat yo'qdir.
Imom Subkiy rohimahulloh Hasson ibn Sa'id hojiyning tarjima holida:
وقال السبكي في ترجمة : حسان بن سعيد الحاجِّي : ( وأما الحاجي فلغة العجم في النسبة إلى من حج ، يقولون للحاج إلى بيت الله الحرام : حاجِّي ) ا هـ
▫️"Hoji deb ajam lug'atida Baytullohni haj qilgan kishiga nisbatan aytiladi" deydilar.
Faxriddin domla Shayzaqov
Jizzax shahar "Qaliya" jome masjidi imom - xatibi
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV