Doktor Muhammad Rotib Nobulusiy yozadi:

“Agar insonlarning eng baxtlisi bo‘lishni istasangiz, odamlarni xursand qiling, ularning qalbiga shodlik ulashing. Shunda siz ham baxtli bo‘lasiz. Zero, Robbimizning go‘zal ismlaridan biri “Ash-Shakur” ya’ni ko‘p shukr qiluvchi bo‘lib, U Zot qilingan bitta yaxshilikka o‘ntadan yetti yuz barobargacha, hattoki undan ko‘proq ham savob beradi.

Insonlarga, hayvonot va nabotot olamiga qanchalik ko‘p yaxshilik qilsangiz, shuncha o‘zingizni baxtli his qilasiz. Ayniqsa, bir qiynalgan oilaga yaxshilik qilsangiz, oila a’zolarining, ayniqsa yosh bolakaylarning tabassumi sizni qanchalik xursand qiladi.

Bir kam ta’minlangan oilani bilaman. Oila boshlig‘i – ota og‘ir betob edi. Yuragini operatsiya qilish uchun katta mablag‘ talab qilardi. Har gal uni ko‘rgani uyiga borar ekanman, oila a’zolarining g‘am-qayg‘uga botgani, jajji bolajonlarning mayus ko‘zlariga guvoh bo‘lardim.

Bir badavlat odam muolaja pulini to‘lab berdi. Muolaja yaxshi o‘tdi, oila boshlig‘i sog‘ayib ketdi. Ziyorat qilgani borsam, uydagi holat butkul boshqacha, ayniqsa, bolajonlar nihoyatda xursand va quvnoq edi. Buni ko‘rib ko‘zlarim quvnab ketdi.

Odamlarning og‘irini yengil qiluvchi, ularga dalda bo‘lib, ularning qalbiga xursandchilik kiritadiganlarning Alloh taoloning huzurida martabasi balanddir.

Agar eng baxtli inson bo‘lishni istasangiz, odamlarning qalbiga xursandchilik kiriting. Shunda Alloh taolo ham sizni xursand etadi. Zero, Robbimiz – Ash-Shakurdir.

Unutmangki, baxt – mol-dunyoning ko‘pligida emas. Baxt – Alloh bilan bo‘lgan aloqangizdir.

Do‘stlarimdan biri o‘ziga guvoh bo‘lgan ushbu voqeani so‘zlab bergan edi. Xizmat safari bilan xorijdan yarim kechasi soat 12 larda uyga qaytar ekanman, yo‘l chekkasida bolasini ko‘tarib yig‘lab o‘tirgan ayolga ko‘zim tushdi. Ularga yaqin borib, nima bo‘lgani haqida surishtirdim. Ayol farzandi bemorligi, isitmasi 42ga ko‘tarilganini, turmush o‘rtog‘i vafot etgani va yaqin tanishi yo‘q musofir ekani haqida aytdi. Imkon qadar yordam berdim. Bir kasalxonadan boshqa shifoxonaga olib bordim, bir qancha dorixonalarga yugurdim. Nihoyat bolakayning issig‘i tushdi. Soat ertalabgi 5 bo‘lgandi. Bir qiynalgan odamga yordam berganimdan o‘zimni nihoyatda baxtli his qildim. Go‘yoki jannatda yurgandek bo‘ldim.

Abdulloh ibn Abbos roziyallohu anhu Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning masjidlarida e’tikofda o‘tirardilar. Ko‘zlari bir tushkunlikka tushgan kishiga tushdi. Uning oldiga borib: “Nega mahzun ko‘rinasiz?” deb so‘radilar.

U: “Qarzlarim ko‘payib ketdi, qaytarishga mablag‘im yo‘q, shuni o‘ylab g‘amga botdim”, dedi. Abdulloh ibn Abbos roziyallohu anhu: “Men qarz bergan odam bilan senga muhlat berishini so‘rab gaplashib ko‘raymi?” dedilar. Haligi kishi boshini qimirlatib, rozilik bildirdi.

Abdulloh ibn Abbos roziyallohu anhu darhol o‘rinlaridan turib, tashqariga chiqdilar. Odamlar: “Ey, ibn Abbos e’tikof o‘tirganingiz yodingizdan chiqdimi?” dedilar.

Abdulloh ibn Abbos roziyallohu anhu: “Yo‘q aslo unutmadim. Lekin Allohga qasamki bir birodarimning hojatini oson qilish, uning qalbiga xursandchilik kiritish yo‘lida sa’y-harakat qilishim men uchun bir oylik nafl ro‘za va masjidda e’tikof o‘tirishdan afzaldir”, dedidar”.

Davron NURMUHAMMAD