Rivoyat qilishlaricha, Abu Yusuf rahimahullohga Hotamul Asom degan zot masjidda zuhddan ma’ruza qilayotgan emish degan xabar keldi. Shunda u kishi shogirdlariga: qani borib eshitaylikchi, nimalar haqida gapirayotgan ekan, deb masjidga bordilar va Hotamul Asomga: “Ey yigit, menga namoz haqida gapirib ber”, dedilar.

Hotamul Asom: “Namozning odoblari haqida aytib beraymi yoki uning kayfiyati haqida so‘rayapsizmi?” dedi.

Abu Yusuf uning bu gapidan taajjubga tushdilar va ichlarida: “Biz undan bitta narsani so‘rasak, u ikkita narsani aytmoqchi”, dedilar. “Mayli bizga namozning odoblari haqida aytib beraqol”, dedilar.

Hotamul Asom so‘z boshladi: “Namozning odoblari budir: Yaratganning amriga itoat etib o‘rindan turmoqlik, savob umidida namozgohga bormoqlik, niyat ila namozga kirmoqlik, Allohni ulug‘lab takbir aytmoqlik, tartil bilan qiroat qilmoqlik, xushu’ ila ruku’ qilmoq, xuzu’ ila sajdaga yiqilmoq, ixlos bilan tashahhud aytmoq, rahmat tilab salom bermoq”, dedi.

Abu Yusuf rahimahulloh: “Endi namozning kayfiyati haqida gapirib ber”, dedilar.

Hotamul Asom so‘z boshladi: “Ka’bani ikki qoshingiz orasiga olasiz, mezonni ko‘z o‘ngingizga keltirasiz, sirot ko‘prigini oyog‘ingiz ostiga, o‘ng yoningizga jannatni, chap yoningizga do‘zaxni keltirasiz, ortingizda esa, o‘lim farishtasi poylab yuribdi. Ana shundan keyin namozingiz qabul bo‘ldimi yoki rad etildimi, shuni o‘ylaysiz”, dedi.

Abu Yusuf so‘radilar: “Sen qachondan beri namozni shunday kayfiyatda o‘qiysan?”.

Hotamul Asom: “Yigirma yildan beri shunday namoz o‘qiyman”, deb javob berdi.

Shundan keyin Abu Yusuf rahimahulloh shogirdlari tomon o‘girilib: “Yuringlar, borib ellik yillik namozimizni qaytadan qazo qilib o‘qib olamiz”, dedilar.

Homidjon domla ISHMATBЕKOV