Bismillahir Rohmanir Rohiym
Ulug‘ sahobalar ham Rasululloh sollallohu alayhi vasallamdan qalblarini taftish etishni, bu dunyoda o‘zlari yoqtirgan, kelajakka umid baxsh etadigan, amal va ehsonga undaydigan va shu bilan birga, g‘am-tashvishlarni aritadigan narsalarni aniqlab olishni o‘rgandilar.
Umar ibn Xattob roziyallohu anhu: «Yaxshiyamki (bu dunyoda) Alloh yo‘lida uchqur otlarni choptirish, kechalari qoim bo‘lish va insonlar xurmoning eng shirinini tanlab yeganidek, eng totli so‘zlarni tanlab so‘zlaydigan insonlar bilan hamsuhbat bo‘lish bor!» deganlar.
Demak, Umar roziyallohu anhu uchun uch narsa suyukli bo‘lgan ekan: uchqur otlarni choptirish, tunni ibodat bilan bedor o‘tkazish va yaxshi so‘zlarni so‘zlaydigan solihlar bilan hammajlis bo‘lish. Ular bilan birga o‘tirish yaxshilikni ziyoda qiladi, qalblarga sokinlik olib kiradi.
Muoz ibn Jabal roziyallohu anhu bemor bo‘lganlarida Alloh taologa shunday nido qilganlar: «Allohim, O‘zing bilasan, men oqib turgan anhorlar uchun, soya-salqin bog‘larda o‘tirish uchun, ayollar bilan birga bo‘lish uchun yashashni xohlayotganim yo‘q! Men jazirama issiqda ro‘za tutish uchun, tunda qiynalib qoim bo‘lish uchun, zikr davralarida ulamolar ko‘pligidan izdihomlarda o‘tirish uchungina yashashni istayapman!».
Muoz ibn Jabal roziyallohu anhuning ilmga muhabbatlari, ilm olishdagi g‘ayratlari qanday meva berganini bilasizmi?
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «Muoz ibn Jabal Qiyomat kuni ulamolarning imomi bo‘ladi», deganlar.
Muoz roziyallohu anhuning martabalari, sharaflari, o‘zlariga xos xislatlari ana shunday bo‘lgan. Endi esa u dunyoda bu zot ulamolar jamoasining sayyidi bo‘lar ekanlar. Vaholanki, bunday sharafga ega bo‘lish uchun u kishi ko‘p vaqt sarflamaganlar. Muoz ibn Jabal roziyallohu anhu Shom yurtida tarqalgan o‘lat sababli hijriy 18 yilda, 33 yoshlarida (boshqa qavlga ko‘ra 38 yoshda) vafot etganlar. Alloh u kishidan rozi bo‘lsin.
Endi mana shu savolga javob bering: “Qayg‘uga cho‘mgan paytingizda siz yaxshi ko‘radigan, qilishga shoshiladigan qanday sevimli mashg‘ulotlaringiz bor?”.
Bir qiz aytadi: “Bu dunyoda yoqtiradigan ishlarimdan biri – ro‘za tutish. Ko‘pincha qayg‘ularimga qarshi ro‘za bilan kurashaman. Qachon g‘amga botsam, muammolarim ko‘paysa, Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning quyidagi so‘zlariga ishonib, Alloh yo‘lida bir kun ro‘za tutaman: «Ro‘zador uchun ikki xursandchilik bor: biri iftor qilganida, biri Robbiga yetishganida» (Imom Buxoriy rivoyat qilgan).
Men ro‘za qayg‘ularimni yengillatayotganini, qalbimga o‘zgacha surur olib kirayotganini ko‘rdim. Og‘iz ochish paytida har qanday dunyo qayg‘ularini yo‘q qila oladigan ulkan saodatni his qilaman, chunki bu saodat – Payg‘ambarimiz alayhissalom va’da qilgan rabboniy xursandchilikdir! Allohdan ko‘pincha so‘raydigan o‘tinchim shuki, dunyoda ro‘za tutish xursandchiligi bilan siylaganidek, oxirat shodligidan ham mahrum etmasin”.
Yana bir qiz aytadi:
«Qachon tushkunlikka tushsam, onamning oldiga borib, biror ishiga yordamlashaman: uyni yig‘ishtiraman, singilchamni o‘ynatib, kuldirib o‘tiraman, otamga o‘zi yaxshi ko‘radigan qahva tayyorlab beraman, dugonamga yoqadigan nimadir o‘ylab topaman va hokazo. Bu ishlarni qilar ekanman, o‘zgalarni xursand qilganimdek, Robbim ham menga yordam berishiga, dardlarimni aritishiga ishonchim komil edi. Allohga hamdlar bo‘lsinki, shunday bo‘lardi ham. Boshqalarga yordam berganim uchun Robbimning izni ila qayg‘ularimga qarshi tura oldim. Qayg‘ularim o‘z o‘rnini shodlik va baxtga bo‘shatib berdi. Shu bilan birga, yaqinlarim ham, dugonalarim ham meni yaxshi ko‘rishar edi. Zero, bu ishlarning barchasini suyukli Payg‘ambarimizning mana shu so‘zlariga ishonchim tufayli qilganman:
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam shunday deganlar:
“Kim bir mo‘mindan dunyo tashvishlaridan birini aritsa, Alloh undan Qiyomat kunining tashvishlaridan birini aritadi. Kim bir qiynalgan odamga yengillik qilsa, Alloh unga dunyoyu oxiratda yengillik qilib beradi. Kim bir musulmonning aybini yashirsa, Alloh uning aybini dunyoyu oxiratda yashiradi. Modomiki banda birodarining yordamida ekan, Alloh ham uning yordamida bo‘ladi” (Imom Muslim rivoyat qilgan).
Bir ayol aytadi:
«Eng yaxshi ko‘radigan ishim kitob o‘qish, masjidlarda ilmiy-ma’rifiy darslarga qatnashish edi. Shu ikki ish hayot dovonlaridan oshib o‘tishimda katta rol o‘ynagan. Buni qarangki, ayni mana shu yoqtirgan ishlarimni qilishda katta qiyinchiliklarga duch kelardim. Endi kitobni ochib, o‘qiy boshlasam, onam: «Buning o‘rniga darslaringni qilsangchi, badiiy kitobdan nima foyda? Undan ko‘ra idish-tovoqni yuvib qo‘ysangchi?» deb, dashnom berishni boshlar edilar. Ilm majlislariga borish undan ham mashaqqatli bo‘lardi, chunki bu majlislarni oilamizda faqat men yoqtirardim, ilm majlisidan qaytishim bilan ota-onamdan qattiq dakki eshitardim. Lekin dakki eshitsam ham, masjidda o‘zgacha halovat tuyardim. U yerga borishimga ruxsat so‘rab, onamga rosa yolvorardim. Yo‘lda ketayotib, imtihonlardan eson-omon o‘tib olishni Allohdan tinmay iltijo qilib so‘rardim.
Ming afsuslar bo‘lsinki, onam ba’zida meni tushunishga harakat qilsa-da, otam mutlaqo tushunmas, institut tolibasi bo‘lishimga qaramay, meni haqoratlar, hatto urar edi. Bularning bariga chidardim, otamga nisbatan muloyim bo‘lishga, xizmatlariga shay turishga intilardim. Bundan tashqari, ilm majlislaridan olayotgan foydalarimni ko‘rishsin deb, darslarimda ham ilg‘or bo‘lishga urinardim. Afsuski, baribir natija kutilgandek bo‘lmasdi.
Shu zaylda yillar ketidan yillar o‘tib boraverdi. Magistr darajasiga erishdim. Alloh menga oliyjanob umr yo‘ldoshni nasib etdi. U meni ilm majlislariga yanada ko‘proq borishga chorlar, ilm olishdan ilm tarqatish bosqichiga o‘tishimni istar edi. Uning yordami bilan hatto doktorlik dissertatsiyasini ham yoqladim. Oradan yillar o‘tib, ota-onamning faxriga aylandim, aka-singillarimdan ko‘ra ularga mehribonroq bo‘ldim. Shunga qaramay, Alloh ularni kechirsin-u, menga bergan ozorlarini hech unuta olmadim…».
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM