Cavol: Hozirgi kunda ko‘plab supermarketlarda sotuvdagi mahsulot ostiga uning narxi ham yozib qo‘yilgan. Xaridorlar ulardan keragini olib, oxirida kassaga kelib to‘lov qiladi. Shu holatda olingan mahsulotni kassaga kelishdan oldin ichib yoki yeyishning zarari yo‘qmi? Chunki hali sotuvchi bilan oldi-sotdi bo‘lmagan bo‘ladi-ku.
Javob: Bismillahir Rohmanir Rohiym. Tagida narxlari yozib qo‘yilgan mahsulotni olishning o‘zi ham savdo bo‘laveradi. Buni “Taotiy” (olish-berish) savdosi deyiladi. Ya’ni narxi yozib qo‘yilgan yoki avvaldan ma’lum bo‘lgan mahsulotni hech nima demasdan narxini to‘lab olib ketish ham savdoning bir turidir. Bu savdoda “sotdim” va “sotib oldim” deyish shart bo‘lmaydi. Sotuvchi tomonning mahsulot ostiga narxni yozib qo‘yishi “Bu mahsulotni shu narxga sotamiz”, degani, xaridor peshtaxtadan o‘sha mahsulotni sotib olish maqsadida qo‘lga olishi “Shuni sotib oldim”, degani bo‘ladi. Ya’ni mijoz ko‘rsatilgan narxga rozi bo‘lib narsani olishi sotib olishga o‘taveradi.
“Hidoya” kitobida bunday deyiladi: “Qimmatbaho va arzon mahsulotlarda ikki tomonning roziligi topilgani uchun “taotiy” bilan qilingan savdo bog‘lanaveradi”.
Siz aytgan holatda xaridor mahsulotni qo‘lga olishi, uni yeyishi yoki ichishi shu narxga rozi bo‘lganidan darak beradi. Faqat uni yeb yoki ichib qo‘ygandan keyin “buni sotib olmayman”, deb ortga qayta olmaydi. Pulini to‘laydi. Vallohu a’lam.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi
Fatvo markazi
Maqolalar
Har qanday ko‘ngilsizlik, balo va musibatlar aslida banda uchun imtihon, sinovdir. Shuning uchun dunyoda baxtlilaru baxtsizlarni, boylaru yo‘qsillarni, sog‘laru bemorlarni, orig‘u semizlarni, novchayu pakanalarni uchratasiz.
Albatta, bunday xilma-xillikning zamirida ko‘plab hikmatlar bor. Imom Ahmad rahimahulloh Ubay ibn Ka’b roziyallohu anhudan rivoyat qilib aytadi: «Alloh taolo “Almiysoq” kunida Odam zurriyotlarining barchasini ruhlar holida jamlab, ularga surat-shakl berib, ulardan ahdu paymon oldi… Odam alayhissalom ularga nazar solib, boyini ham, faqirini ham, chiroylisini ham, xunuk bo‘lganlarini ham ko‘rgach: “Ey Rabbim! Bandalaringni o‘zaro teng, bir xil qilib qo‘ysang edi”, dedi. Shunda Alloh taolo: “Men ularning shukr qilishlarini yaxshi ko‘raman (ya’ni har kim o‘zidan yomonroq ahvolda bo‘lganlarni ko‘rib, o‘zining holiga shukr qiladi)”, deb marhamat qildi».
Imom Ibn Moja keltirgan yuqoridagi hadisda ana shunday holatda banda qanday yo‘l tutishi bayon qilinmoqda.
“Kim biror baloga yo‘liqqan kishini ko‘rganida…” U balo dard-illat, faqirlik, chorasizlik yoki boshqa har qanday musibat bo‘lishi mumkin.
“Ko‘rish”dan murod nazar solish, u haqda eshitish kabi xabardor bo‘lishning har qanday turidir.
“Uni mubtalo qilgan bu narsalardan meni omon qilgan va meni O‘zi yaratgan ko‘plab maxluqotlaridan afzal qilib qo‘ygan Allohga hamd bo‘lsin!” Ya’ni ushbu kalimalar bi lan o‘ziga berilgan ne’matlar, ofiyat va omonliklar uchun Alloh taologa shukrona, hamd aytadi… Albatta, buni musibatzada kishi eshitmaydigan qilib, past ovozda, pinhona aytishi kerak. Aks holda, uning yarasiga tuz sepgandek bo‘ladi.
“…deb (ixlos ila maxfiy) aytsa, o‘sha balo unga hech qachon yetmaydi”, ya’ni ana shu shukronasi, uni o‘sha baloga yo‘liqmasligiga sabab bo‘ladi. Chunki hech kim bunday baloga yo‘liqmasligidan kafolatlanmagan. Zero, Alloh taolo bandani uning qilgan xolis duosi tufay li asraydi va unga rahm qiladi.
Shunday ekan, banda har doim Allohning unga bergan ne’matlarini eslab yurishi, boshqa bandalarning holatiga qarab ibrat olishi va o‘zidagi bor ne’matlarning barchasi faqatgina Alloh taolodan ekanini e’tirof etishi lozim.
Azizbek XOLNAZAROV
tayyorladi.
“Islom nuri” gazetasining 2026 yil 15-sonidan
http://hidoyatuz.taplink.ws