Kunlarning birida ona va bir o‘smir bola avtobusda yonma-yon o‘tirib ketayotgan edi. Bir vaqt o‘g‘il onasiga: “Menga gapirmang” deya qo‘pollik qildi. Ona odamlar oldida hijolat tortdi. 
Buni kuzatib turgan bir kishi bolani oldiga kelib: “Qani sen bilan bir gaplashib olaylik” deya so‘zida davom etdi: “Nega onangni hurmat qilmayapsan? Senga bir gap aytsam. Onang nima bo‘lishidan qat’iy nazar har doim oldingda. Yoshing 12, 20, 30 yoki 50 bo‘lishidan qat’iy nazar, u sening mehribon onang bo‘lib qolaveradi. Boshqa odam senga bunchalik mehribon bo‘lmaydi. Qani edi, mening onam ham yonimda bo‘lsalar edi. Unga qanchalik yaxshi ko‘rishimni, men uchun eng qadrli inson ekanini va otasiz katta qilgani uchun minnatdorchilik bildirishni xohlardim. Birgina uni yaxshi ko‘rishimni aytsam armonim qolmasdi. Seni esa hali onang hayot. Qani endi onangni qattiq quchoqlab, u eshitgisi kelayotgan gapni ayt. U sendan qanchalar xursand bo‘lishini ko‘rasan”, deb ko‘zlari yoshlanib nari ketdi. 
Otangiz, onangiz hali hayotmi? Ularni qadriga yeting. Hali shunday vaqtlar keladiki, kiygan kiyimlaridan ham hidlarini topa olmaysiz. 
ALLOH hayot bo‘lgan ota-onalarimizni salomat qilsin. Bu dunyodan o‘tganlarini ALLOH rahmatiga olsin!    

Akbarshoh Rasulov,
tarjimasi