Bismillahir Rohmanir Rohiym.
Alloh taologa bitmas-tuganmas hamdu sanolar bo‘lsin.
Payg‘ambarimizga mukammal va batamom salavotu durudlar bo‘lsin.
«Sovchilik» degani muayyan bir ayol yoki qizga uylanish istagini uning o‘ziga yoki valiysiga bildirishdir. Aslida, ayol kishining o‘zi yoki yaqinlari tomonidan kuyovning o‘ziga yoki uning oila tarafiga sovchilik qilinishi ham mumkin.
Bu bildirish uylanmoqchi kishining o‘zi yoki uning vakili tomonidan bo‘lishi mumkin. Shuningdek, sovchilikni nikohi istalgan shaxsga yoki uning ishboshilaridan biriga bildirish ham mumkin.
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam Hafsa onamizga uylanganlarida u kishining otalari Umar roziyallohu anhuga sovchilik qilganlar.
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam Ummu Salama roziyallohu anhoga uylanganlarida u kishining o‘zlariga sovchilik qilganlar.
Faziylatli kishilarga ayolning o‘zi, ota-onasi yoki ishboshilaridan biri sovchilik qilishi joiz.
Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning huzurlariga ba’zi ayollar kelib, o‘zini nikohlab olishlarini so‘raganlar.
عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ تَعْرِضُ نَفْسَهَا عَلَيْهِ فَخَفَّضَ فِيهَا النَّظَرَ وَرَفَعَهُ. رَوَاهُ الْخَمْسَةُ. وَفِي رِوَايَةٍ: قَالَ أَنَسٌ: إِنَّ امْرَأَةً عَرَضَتْ نَفْسَهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَضَحِكَتِ ابْنَةُ أَنَسٍ، فَقَالَتْ: مَا كَانَ أَقَلَّ حَيَاءَهَا فَقَالَ أَنَسٌ: هِيَ خَيْرٌ مِنْكِ عَرَضَتْ نَفْسَهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Sahl ibn Sa’d roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: "Nabiy sollallohu alayhi vasallamning huzurlarida edik. Bir ayol kelib, u kishiga o‘zini taqdim qildi. U zot unga boshdan-oyoq nazar solib qaradilar" (Beshovlari rivoyat qilganlar).
Boshqa bir rivoyatda: Anas: «Bir ayol o‘zini Nabiy sollallohu alayhi vasallamga taqdim qildi», dedi.
Anasning qizi kulib: «Muncha ham hayosi oz ekan!», dedi. Shunda Anas: «U sendan yaxshiroq. U Nabiy sollallohu alayhi vasallamga o‘zini taqdim qildi», dedi.
عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ، وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ، فَقَالَ عُمَرُ: عَرَضْتُ حَفْصَةَ عَلَى عُثْمَانَ، فَقَالَ: سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي، فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ لَقِيَنِي، فَقَالَ: قَدْ بَدَا لِي أَلَّا أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا. فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ فَقُلْتُ: إِنْ شِئْتَ زَوَّجْتُكَ حَفْصَةََ، فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ، وَكُنْتُ أَوْجَدَ عَلَيهِ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ، فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ، ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللهِ، فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ، فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ: لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَيَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَيَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا، قَالَ عُمَرُ: قُلْتُ: نَعَمْ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ: إِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ عَلَيَّ إِلَّا أَنِّي كُنْتُ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ ذَكَرَهَا، فَلَمْ أَكُنْ لِأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، وَلَوْ تَرَكَهَا قَبِلْتُهَا. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ.
Ibn Umar roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: «Hafsa Xunays ibn Huzafa as-Sahmiydan beva qoldi. U Nabiy sollallohu alayhi vasallamning sahobalaridan bo‘lib, Madinada vafot etgan edi. Bas, Umar aytdi: «Hafsani Usmonga taqdim qildim. U «O‘ylab ko‘ray-chi», dedi. Bir necha kun kutdim. So‘ng u menga uchrab, «Hozirgi kunda uylanmay turganim ma’qulga o‘xshaydi», dedi.
Abu Bakr Siddiqqa uchrab, «Xohlasang, senga Hafsani nikohlab beraman», dedim. Abu Bakr indamadi. O‘shanda undan Usmondan achchig‘im chiqqanidan ko‘ra ko‘proq achchig‘im chiqdi. Bir necha kun turganimdan so‘ng unga Rasululloh sollallohu alayhi vasallam sovchi bo‘ldilar va men uni u zotga nikohlab berdim. So‘ngra Abu Bakr menga uchrab:
«Hafsani menga taqdim qilganingda, men esa senga javob bermaganimda, achchig‘ing chiqqan bo‘lsa kerak?» dedi.
«Ha», dedim.
«Meni senga javob berishdan faqat Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning uni zikr qilganlarini eshitganim man qildi, xolos. Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning sirlarini fosh qilishim mumkin emas edi. U zot tark qilganlarida, uni qabul qilar edim», dedi Abu Bakr».
Buxoriy rivoyat qilgan.
Bizning sharoitimizda, odatda, sovchilik yigitning ota-onasi yoki ular tayinlagan kishilar tomonidan kelinlikka nomzodning ota-onasiga yoki oila a’zolariga qilinadi.
Aytaylik, mazkur ish sodir bo‘ldi. Erkak tomondan ayol-qiz tomonga sovchilik qilindi. Endi ayol-qiz taraf munosib kuyov tanlash majburiyatida qoladi. Albatta, ular ham bu tanlashda Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning ko‘rsatma va tavsiyalariga amal qilsalar, juda ham yaxshi bo‘ladi va bunday o‘ta nozik, umr savdosi bo‘lgan ishda eng to‘g‘ri yo‘l tutgan bo‘ladilar.
"Baxtiyor oila" kitobidan
Ichkariga kirar-kirmas:
– Nimang bor? Olib kel, qornim och, – deb baqirdi.
– Ovqat qilishga hech vaqo qolmagan, bolalar ham och…
Ayolini eshitishga toqati ham yetmagan er yana baqirdi:
– Senda doim yo‘q, senga qolsa, ochlikdan o‘lsam…
U g‘o‘drana-g‘o‘drana yana ko‘chaga ravona bo‘ldi. Qo‘rqib burchakda berkinib turgan bolalar yugurib kelib onasini quchoqlashdi.
Masturaxon turmushga chiqqanidan buyon ko‘pincha ahvol shu. Tongda turib tomorqada ishlar, ba’zan kimningdir kirini yuvar, uyini supurib-sidirar, xullas, ro‘zg‘or uchun pul topib kelardi. Eri esa ko‘cha-ko‘yda tentirab, ichishdan boshqa narsani o‘ylamasdi. Biror kun yo‘q, shu ayol xotirjam tong ottirsa, biror tun yo‘q, halovat bilan uxlasa. Farzandlari ham otaning baqir-chaqiridan qo‘rqib-qo‘rqib so‘zlardi. Ayol kechki taomga nima tayyorlashini bilmay oshxonaga kirar ekan, bexosdan darvoza ochildi, to‘rt-besh kishi erini ko‘tarib olib kirishdi. Uning hamma yog‘i qon edi.
– Qo‘shni, xo‘jayiningizni ko‘cha boshida mashina urib ketibdi. Sabrli bo‘ling, iloj qancha?! Banda taqdirda borini ko‘radi, – deya do‘konda savdo qiladigan qo‘shnisi dalda berdi…
* * *
Oilada o‘z mas’uliyatiga, vazifasiga panja orasidan qaragan erkak o‘zini ham, qo‘l ostidagi ojiza ayolini ham baxtsiz qilishi tayin. Alloh taolo: “Ular (ayollaringiz) bilan totuv turmush kechiringiz” (Niso surasi, 19-oyat), deb amr qilgan. Ayolini xo‘rlamaslik, unga aziyat yetkazmaslik, e’tiborsiz tashlab qo‘ymaslik erning ma’naviy burchi hisoblanadi.
Qur’oni karimda yana bunday marhamat qilinadi: “Erkaklar xotinlar ustidan (oila boshlig‘i sifatida doimiy) qoim turuvchilardir. Sabab – Alloh ularning ayrimlari (erkaklar)ni ayrimlari (ayollar)dan (ba’zi xususiyatlarda) ortiq qilgani va (erkaklar o‘z oilasiga) o‘z mol-mulklaridan sarf qilib turishlaridir” (Niso surasi, 34-oyat).
Rabbimiz er kishini oilada boshliq, rahbar etib qo‘ygan. Erkaklar ham jismonan, ham ma’nan shu maqomga mas’ul. Oilaning nafaqasi, sarf-xarajati, farzandlarning moddiy ehtiyoji, oilani himoyalash erning zimmasida. U oilani boshqarishda aslo qo‘pollik, zulm qilishi mumkin emas. Qolaversa, erning rahbar qilinishi aslo ayolni kamsitish kerak, degani emas. Ayrim g‘animlar da’vo qilayotganiday, uning huquqlarini cheklash ham emas, balki oila-ro‘zg‘or tashvishlaridan ayolni ozod qilish, turmush mashaqqatlarini tabiatan baquvvat yaratilgan erkakka yuklashdir.
Dinimizda erkak kishining ayoliga yaxshi munosabatda bo‘lishi uni insonlarning eng yaxshilari qatoriga qo‘shadi. Rasululloh sollallohu alayhi va sallam bunday marhamat qilganlar: “Sizlarning yaxshilaringiz o‘z ahliga yaxshi muomala qilganingizdir. Men o‘z ahliga yaxshi muomala qiluvchirog‘ingizman” (Imom Termiziy rivoyati).
Erkakning eng muhim burchi qaramog‘idagilar – oila ahlining o‘zgalar qo‘liga qarab qolishlariga yo‘l qo‘ymaslikdir. Darhaqiqat, erkaklarning zimmasiga ayol va farzandlar ta’minoti farzdir. Payg‘ambarimiz alayhissalom: “Kishi o‘z qaramog‘idagilarini nafaqasiz tashlab qo‘yishi uning qattiq gunohkorligiga kifoya qiladi”, deganlar (Imom Abu Dovud rivoyati).
Erkaklar o‘z burchlariga rioya qilsalar, oilalar mustahkam, ayollar esa baxtli bo‘lishadi!
Oydinoy RAVSHANOVA,
Navoiy viloyati Qiziltepa tumani bosh imom-xatibining xotin-qizlar masalalari bo‘yicha o‘rinbosari
“Mo‘minalar” jurnalining 2026 yil 4-sonidan
http://hidoyatuz.taplink.ws