“Abu Ali G‘assoniy aytadi: Abu Fath Nasr ibn Hasan Sakatiy Samarqandiy hijriy 464 (milodiy 1072) yili bizning huzurimizga keldi. Bir necha yillardan beri Samarqandda qurg‘oqchilik hukm surardi. Odamlar qayta-qayta istisqo qilib, Allohga duo-iltijo etsalar ham, yomg‘ir yog‘mayotgandi. Shunda taqvodorligi bilan tanilgan bir solih kishi Samarqand qozisining oldiga borib:
– Menda bir taklif bor, – dedi.
– Qanday fikr ekan? – so‘radi qozi.
– Siz boshchiligingizda Imom Muhammad Ismoil Buxoriyning qabri yoniga jamoat bilan borib, u zotni vasila qilgan holda Allohga iltijo qilsak. Shoyad, Alloh bizga yomg‘ir yog‘dirsa", dedi.
Qoziga bu taklif ma’qul bo‘lib, odamlar to‘planib, qabr sohibi Imom Buxoriyni o‘rtaga qo‘yib Allohga yig‘lab iltijo qilishdi. Va nihoyat, Alloh taolo ularga yomg‘irni yubordi. Bir hafta davomida tinimsiz yomg‘ir yog‘di. Odamlar yomg‘ir tinishini kutib bir hafta Xartangda qolib ketishdi”.
Imom Zahabiyning
“Siyari a’lom an-nubala” asaridan
Robbimga ishonch ila duo etarman,
Ko‘p o‘tmay uning ijobatin ko‘rarman.
Ertalab uyg‘ongan vaqtingizda bir oz o‘ylab ko‘ring. Bugun tong otdi. Ushbu tong qanchadan-qancha faqirlar ustidan nur sochdi, siz esa ne’mat ichidasiz. Bu tong minglab hibsdagilar, qanchadan-qancha ochlar uzra nur sochmoqda, siz esa qorningiz to‘q va ozodlikdasiz. Qanchadan-qancha ayollar musibatga uchragan, yaqinlarini yo‘qotgan, siz esa salomat va baxtiyorsiz. Qancha ayollarning ko‘zida yosh, minglab onalarning qalbida azob va yana qancha go‘daklarning tomog‘ida alam qichqirig‘i bor. Siz esa tabassum bilan yashamoqdasiz. Shunday ekan, Allohning karami va lutfi uchun U zotga hamd ayting.
O‘zingiz bilan yolg‘iz qoling hamda sizda qancha mol-dunyo va ne’matlar borligini bir hisob-kitob qilib ko‘ring: Chiroy, mol-mulk, oila, uy, Vatan, nur, havo, taom, dori-darmon va hokazo... Shunday ekan, xursand bo‘ling va baxtni his eting!
Shu’la: O‘zingizdagi pullar evasizga faqirlar duosi va miskinlar muhabbatini sotib oling.