Inson zotida yaratilish e’tibori bilan nuqsonlar juda ko‘pdir. Lekin unda ajoyib bir jazba yashaydi. Agar uning jazbasi jo‘sh o‘rsa, undagi zaiflik quvvatga, jahli esa ilmga o‘zgaradi. Kamchiliklari mukammallikka aylanadi.
Shunda u inson jannatga haqli bo‘ladi. Bu jazbaning nomi “Ilohiy ishq” deyiladi. Bu xuddi niholning tagidagi suv kabidir. Agar suv bo‘lmasa, daraxt yam-yashil bo‘lib ko‘karmaydi. Uning tagida suv bo‘lsagina gullaydi, meva beradi. Insondagi ilohiy ishq ham daraxtning suvi kabidir. Agar insonda ilohiy muhabbat bo‘lsa, uning imoni gullay boshlaydi va undan mo‘minlik ifori taraladi va yon-atrofni ham o‘rab oladi.

Shayx Zulfiqor Ahmad Naqshbandiyning "Ilohiy ishq" kitobidan
Nodir Odinayev tarjimasi