Yurtmizdagi xotirjamlik va barqarorlik tufayli xalqimiz barcha ibodatlarni emin Erkin qilmoqdalar, xrnodonlarda to'yu tomoshalar, bayramu shodiyonalap bo'lmoqda. Bu ne'matlarga chin ma'noda shukrona qilish va ularning qadriga etish kerak.
Din niqobidagi turli buzg'unchi oqim va firqalar mamlakatdagi tinchlik, osoyiishtalik, millatlar va dinlar o'rtasidagi ahillikka raxna solish maqsadlardan qaytganlari yo'q Bu esa xar birimizdan doimo xushyorlik va ogohlikni, yoshlar tarbiyasiga ma'suliyat bilan yondoshishni, ularning diniy bilimi va savodxonligini tinmay oshirib borishni, shu yo'l bilan jaxolatga qarshi ma'rifatni qarshi qo'yib ular qalbini chetdan bo'layotgan barcha xurujlardan qat'iy himoya etishni talaba etadi.
Yoshlarimizni turli xil yot oqimlardan himoya qilish dinda mutaassibona e'tiqodda bo'lish va sof islomiy e'tiqoddan bexabarlik sabab jamiyatda beqarorlik va fitnalarni keltirib chiqaradi. Jaholatdan o'zini asrash har bir e'tiqodli insonning musulmon sifatidagi burchidir.
Bugungi kundagi ko'plab muammolarning ildizi mutaassiblik va haddan oshish ekanligini hammamiz chuqur anglashimiz lozim. Dinda mutaassibona harakat, dinda chuqur ketish, haddan oshish, Qur'on va Sunnatda kelgan ta'limotlarga zid ravishda o'z fikriga ergashishdir.
Payg'ambar sollallohu alayhi vasallam esa: “Dinda haddan oshishdan ehtiyot bo'linglar. Chunki, sizlardan oldin o'tganlarni dinda haddan oshishlik halok qilgandir” deb uqtirganlar.
Diniy mutaassiblik ikki ko'rinishda namoyon bo'ladi. Birinchisi, boshqa dinlarga nisbatan mutaassiblik. Ikkinchisi, dinda mutaassibona harakat qilishdir.
Dindagi mutaassiblik - kufr va shirk, asossiz takfir, nohaq qon to'kishning sababidir. Mutaassibning ishi esa ilohiy ta'limot bir yonda qolib shaxsiy tor tushunchalar uchun kurashish, shu yo'lda o'ziga qarshi chiqqanlarni ko'r-ko'rona dushman e'lon kilish, bu yulda diniy shiorlardan foydalanish va aslida esa ilohiy dinga emas, balki shaxsiy fikrlarga boshqalarni kuch bilan majburlashdir.
Uchqo'rg'on tuman Saidxon eshon jome masjidi imom xatibi Akbarali Yusufjonov
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV