Kunlar soviy boshladi. Ammo Azamat har kungi ishi – plastik idish va qog‘ozlarni yig‘ishi kerak... Chunki uyda to‘shakka mixlanib qolgan onasi va singlisining rizqi u topadigan shu pulga bog‘liq edi.
O‘n, o‘n ikki yoshlardagi bola maktabdan qaytishi bilan yelkasiga qop olib, ko‘cha kezardi.
Shunday kunlarning birida bankomat oldida shoshib, qulog‘iga telefon tutib turgan ayolni ko‘rdi. U shoshilgancha pul yechib oldi-yu, bankomat tirqishida qolgan kartasini unutib, moshinasiga yugurdi.
Buni ko‘rgan Azamat uning ortidan?
– Hoy, xola! – deb yugurdi.
Ayol uni ko‘rinishidan tilanchi deb o‘yladi, shekilli, ortiq e’tibor bermadi. Avtouloviga o‘tirarkan, Azamat unga yetishdi. Ayol esa mashina oynasini ko‘tarib, uni eshitmoqchi emasdi. Shunda Azamat unga kartasini ko‘rsatdi. Ayol kartasini unutib qoldirganini eslab, xijolat bo‘ldi.
– So‘ng eshigini ochib, bolaga rahmat aytib, kartasini oldi.
– Umringdan baraka top, bolam! Sendek halol bolani o‘stirgan ota-onangga ming rahmat!..
Ayol unga pul bermoqchi edi, Azamat olmadi:
– Men buning uchun qilmadim...
So‘ng o‘z ishiga qaytdi. Ayol ortidan qarab qoldi...
Kun botib, tergan idish va qog‘ozlarini topshirib, topgan ozgina puliga uyda kasal yotgan onasi uchun dori va non oldi.
Uyga yetib borib, avval onasiga dorisini berdi, so‘ng amallab kechki ovqat tayyorladi. Ona o‘g‘lining charchagan ko‘zlariga qarab yig‘lardi:
– Bolam, bizni deb qiynalib ketding. Alloh iqbolingni baland qilsin...
Azamat onasining qo‘lini mahkam ushlardi:
– Unday demang, oyijon. Kuchim boricha xizmatingizni qilaman. Axir o‘zingiz o‘rgatgansiz-ku, o‘g‘il bola oilaning erkagi, boquvchi bo‘lishi kerak, deb. Siz qayg‘urmang...
O‘sha kundan beri bolaning kunlik ishini kuzatib yurgan haligi ayol bir kuni uning qaysi uyda yashashiga qiziqdi. Kuzatib, ko‘rib ketgach, bir kuni u yo‘g‘ida narsalar olib kelib, eshik oldiga qo‘yib, eshikni taqillatdi. Kirib, onasi bilan tanishdi. Vaziyatni bilgach, o‘zining shifokor ekanini aytib, Azamatning onasini tekshiruvga, so‘ng davolanishga olib bordi. Bu ishga o‘g‘lining birgina ishi sabab bo‘lgan edi...
 

Akbarshoh Rasulov