Hanafiy mazhabining buyuk mujtahidi, mazhab tarqalishida beqiyos xizmat qilgan Ya'kub ibn Ibrohim Ansoriy (Abu Yusuf) rohimahulloh shunday rivoyat qiladilar:
“Abu Hanifa rohimahullohdan o'n olti yil ilm o'rgandim. Hadis va fikhga astoydil edim. Oilamiz kambag'al, otam ilm xalqasida kun o'tkazishimga u qadar ro'yxushlik bermasdi. Bir kuni u menga: “Abu Hanifaning ilm bilan mashg'ul bo'lishiga imkoni etarli, mol-dunyosi ko'p. Ammo bizda imkoniyatlar tor, sen darsga bormay menga qarash!”,- dedi. Men otamning aytganini qilib, ko'p darslarga borolmay qoldim. Abu Hanifa rohimahulloh meni xalqada kamnamo bo'lib kolganimni sezib, so'rab-surishtiribdi.
Imkon topib bir darsga borganimda: “Nega bizning xalqaga kelmay qo'yding?!”,- dedi. Men otam shuni istaganini, oilaviy qiyinchilik tufayli otamga qarashayotganimni aytdim. Dars tugab, hamma ketayotganda Abu Hanifa rohimahulloh meni qolishimni aytdi. Yolg'iz o'zim qolgach menga bir hamyon berdi va: “Buni oilangga ishlat, qachon tugasa menga bildirib qo'y, ammo darsni qoldirma!”, - dedi. Qarasam, hamyonda yuz dirham bor ekan. Keyin darslarga qatnashib turdim, orada yana so'ramasam ham yuz dirham berdi. Shu tarzda mendan xabar olib turdi, men biror marta pul so'ramadim, ammo u zot go'yo sezgandek pulimiz tugash arafasida o'zi pul berardi. Bu holat men boy bo'lib ketgunimcha davom etdi...”

Ibrat: ilm va uning ahliga yaxshilik qilish ulug'larning odatlaridandir. Bir bolaning ehtiyojini qondirib, uning butun ummatga xizmat qilishiga sababchi bo'lish haqiqiy rabboniy ulamolarning ishi xisoblanadi. Biz ham Abu Hanifa rohimahulloxdan ibrat olib, u zot kabi ilm homiylari bo'lsak, jamiyat rivojlanadi, olimlar ko'payadi, in shaa Alloh.

“Taqvo ahlining go'zal qissalari” kitobidan.