Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) Kumaylga: «Ilm moldan yaxshidir, u seni muhofaza qiladi, molni esa sen qo'riqlaysan. Ilm hokim, mol mahkumdir. Mol nafaqa qilish bilan kamaysa, ilm ziyoda bo'ladi», degan.
Ali (roziyallohu anhu) yana aytadi: «Olim kishi kechalari qoyim, kunduzlari ro'zador Alloh yo'lidagi kishidan afzaldir. Olim vafot etsa, Islomda bir yoriq paydo bo'ladi. U yoriqni faqat olimning o'rinbosarigina to'ldiradi». Abdulloh ibn Muborakdan: «Komil insonlar kimlar?» deb so'rashganda u zot: «Olimlar», deb javob berdi. Yana: «Podshohlar kim?» deb so'rashdi. «Zohidlar», deya javob qildi. «Pastkashlarkim?» degan savolga esa: «Din nomidan dunyo eydiganlar», deb javob berdi.
Ibn Muborak olimlardan boshqasini komil inson demadi. Chunki insonni hayvonlardan ajratib turadigan asosiy xususiyati aql bo'lsa, aqlni peshlaydigan narsa ilmdir. Inson nima bilan sharafli bo'lsa, o'sha narsa tufayli insondir. Uning afzalligi jismoniy quvvatida emas. Zero, tuya insondan ancha baquvvatdir.
Jismning kattaligi bilan ham afzal emas, zero, fil undan kattaroqdir. Afzallik shijoat bilan ham o'lchanmaydi, chunki yirtqich hayvon undan ko'ra shijoatliroqdir. Yeb-ichish bilan ham afzal emas, ho'kizning qorni unikidan kattaroq.
Demak, inson faqat o'z aqli va ilmi bilan boshqa jonzotlardan ajralib turadi. Zero, uning bu dunyoda yaratilganidan asosiy maqsad Rabbisini tanib, ibodat qilishidir. Rabbisini tanish uchun ilm o'rganishi lozim. Hakimlardan biri aytadi: “Men ikki kishiga achinganimchalik boshqa hech kimga achin maganman: ilmni tushunmasdan turib o'rgangan kishiga, ilmning muhimligini tushunib, uni o'rganmagan kishiga”.
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu) ilm o'rganish va o'rgatish haqida aytadi: “Ilm o'rganinglar, zero, uni o'rganish Allohdan qo'rqish, uni talab qilish ibodat, muzokarasi tasbeh, uni izlash bamisoli jiddu jahd qilish, bilmaganga o'rgatish sadaqa, uni o'z ahliga bildirish Allohga yaqinlik hosil qilishdir.
Ilm tanholikda hamroh, xilvatda do'st, to'g'ri yo'l ko'rsatuvchi dalil, xursandligu xafalik paytida ko'makchi, do'stlar oldida vazir, begonalar oldida yaqin do'st va jannat yo'lining mash'ali dir. Alloh ilm bilan qavmlarni yuksaltirib, etakchi qilib qo'yadi. Ular odamlarni yaxshilikka etaklaydi, boshqalar ularning izidan yuradi, qilgan ishlari e'tiborli bo'ladi”.
Yahyo ibn Muoz: “Olimlar Muhammad (sollallohu alayhi va sallam) ummatlariga ota-onalaridan ham mehribondir”, dedi. “Nima uchun?” deb so'rashdi. “Ota-onalar farzandlarini dunyo otashidan himoya qiladi, olimlar esa ularni oxirat olovi – jahannamdan muhofaza etadi”, deb javob berdi
Olimxon Isaqov
"Hidoya" o'rta maxsus islom
bilim yurti o'qituvchisi
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV