Inson o'zini eng bexavotir, emin-erkin sezadigan maskani uning uyidir. U o'z uyida boshqaning nazari tushishidan, gaplari eshitilib qolishidan xavfsiramay, aziyat chekmay yashashi kerak.Aks holda uning uyidagi rohat-farog'ati ketadi, halovati yo'qoladi. Donishmandlarning «Uying sig'dirsin» deb qilgan duolarida ajib hikmat yashiringan. Hattoki zamonaviy qonunlarda uy-joy daxlsizligi haqida alohida moddalar kiritilgan. Axloqimizda esats birovning xonadoniga, huzuriga iznsiz nazar solgan, ruxsat so'ramay kirgan kishi qattiq qoralanadi va odamlar bu yomon ishdan hamisha qaytarib kelingan.
Maskan so'zi “sokinlik topish joyi” degan ma'noni anglatadi. Bizda insonning o'z oilasi bilan birga yashaydigan joyi “maskan”, ya'ni turar joy, hovli-haram deyiladi. Inson hayotida xavfu xatardan omonlik topish, issiq-sovuqdan pana topish, molu mulkini daxlsiz saqlash, ahli ayoli bilan farog'atda yashash, hayotdagi mashaqqatlar va charchashlardan dam olib, rohat topish uchun, qisqa qilib aytganda, barcha narsalardan sokinlik topish uchun bir maskanga muhtoj bo'ladi. Shuning uchun ham Rasululloh sollallohu alayhi vasallam keng maskan musulmon kishining saodati omillaridan biri ekanini o'z hadislarida e'lon qilganlar.
Nofe' ibn Abdulhorisdan rivoyat qilinadi:
«Nabiy sollallohu alayhi vasallam: «Keng maskan, solih qo'shni va yaxshi markab musulmon kishining saodatidandir», dedilar».
Buxoriy «Adabul-mufrad»da rivoyat qilgan.
Rasululloh sollallohu alayhi vasallamdan musulmon kishining saodatiga omil bo'ladigan narsalar haqida bir qancha rivoyatlar sobit bo'lgan. Ushbu hadisi sharif o'shalardan biridir.
Keng maskan kishi saodati omillaridan biri bo'lishi bejizga emas. Albatta, maskan – turar joy odam bolasi umrining ko'p qismini o'tkazadigan erdir. Umrning eng nozik va mas'uliyatli qismi odamning shaxsiy maskanida o'tadi.
Maskanning keng bo'lishi yashash sharoitining qulayligi ma'nosidadir. Kishi o'z uyida yashash uchun barcha sharoitlarga ega bo'lsa, saodatli bo'lishi turgan gap. Umrining ko'p qismi o'tadigan maskanda o'zi uchun kerak bo'lgan barcha qulayliklar mavjud bo'lsa, albatta, bu narsa ham saodat omillaridan biri bo'ladi.
Inson dunyo hayotida yashar ekan, turli holatlarga duch keladi. Charchaydi, asabiylashadi, dam olgisi keladi, uxlaydi va hokazolar. Shunday paytlarda uning o'z uyi o'lan to'shagiga aylanadi. Jamoatchilik joylari, safarda, mehmonxona yoki ijaraga turgan erida kerakli sokinlikni topa olmaydi. O'z uyiga esa bemalol kirib boradi, echinadi, orom topadi, hordiq chiqaradi... Shuning uchun ham Islomda keng maskan kishi saodati omillaridan biriga qiyoslangan.
Islom inson hayotining barcha sohalarini qamrab olgani va buzilishdan isloh qilgani kabi maskan sohasini ham qoyillatib qo'ygan. Maskanlarni qurish va ularni tutishning go'zal namunalarini butun dunyoga namoyish qilgan. Musulmonlar qurgan maskanlar qulayligi, go'zalligi va boshqa imtiyozlari ila barchaning tahsiniga sazovor bo'lgan. Samarqandu Buxoroga kelgan bir g'arblik sayyoh “Bu musulmonlarning boshqa narsalari kabi qurgan binolari ham kishiga xotirjamlik bag'ishlaydi-ya” deya ajablangan ekan. Maskanlarning moddiy tarafi bilan birga ma'naviy tarafiga ham alohida e'tibor beriladi.
Islomda har bir shaxsning maskani daxlsizligi kafolatlangan. Kim bo'lishidan qat'i nazar, har bir insonning turar joyi, undagi oilaviy sirlari himoya qilinadi. O'zining roziligisiz hech kim uning maskaniga kira olmaydi, nazar solib qaray olmaydi, u erdagi gaplarga quloq solib eshita olmaydi. Kim biror xonadon eshigi oldida turib, hovli ichiga sohiblarining iznisiz nazar solsa hatto unga nisbatan eng og'ir tanbeh va jazo choralarini qo'llashga ijozat berilgan. Agar biror kishi yopilmagan eshik, pardasiz deraza oldidan o'tayotib ichkariga nazar solsa, buning gunohi unga emas, uy ahliga bo'ladi.
Hazrati Usmon masjidi imom-xatibi Nishanov Mansurxon
Ulamolarning ba’zilari: “Barcha yaxshiliklar shu hadisda jamlangan”, degan bo‘lsalar, ayrimlari: “Ushbu hadis Islomning yarmidir, chunki hukmlar Haq taologa yoki maxluqotlarga tegishli bo‘ladi. Ushbu hadis maxluqotlarga tegishli hukmlarni yoritib bergan”.
“Jome’ul kabir” kitobida Muhammad ibn Abdulloh ibn Salom aytadi: «Kunlarning birida Rasululloh sollallohu alayhi va sallamning huzurlariga kelib: “Menga qo‘shnim ozor beryapti”, dedim. Shunda u zot: “Sabr qil”, dedilar. Ikkinchi marta kelganimda ham: “Sabr qil”, dedilar. Uchinchi bor kelganimda: “Ko‘ch-ko‘roningni yig‘ishtir-da, ko‘chaga olib chiq. Kim uchrasa, unga: “Qo‘shnim menga ozor bermoqda”, deb aytgin”, dedilar. Shu sabab o‘sha qo‘shning insonlarning malomatiga qoladi» deb, so‘ngra: “Kimning Allohga va oxirat kuniga iymoni bo‘lsa, yaxshi gap gapirsin yoki jim tursin. Kimning Allohga va oxirat kuniga iymoni bo‘lsa, qo‘shnisiga yaxshilik qilsin”, dedilar.
“Kimning Allohga va oxirat kuniga iymoni bo‘lsa…” jumlasidagi “iymon”dan murod “mukammal iymon”dir. Alloh va oxirat kuniga xoslanganining hikmati shuki, Yaratgan Zotga va qiyomatda amaliga yarasha jazo berilishiga iymon keltirgan kishi “Yaxshi gap gapirsin yoki jim tursin”.
Imom Navaviy rahmatullohi alayh aytadi: “Agar bir kishi gapirishni xohlasa, gapiradigan gapi haqiqatan yaxshi va savobga loyiq bo‘lsa, gapirsin. Agar gapirmoqchi bo‘lgan gapi haromga yoki makruhga eltadigan bo‘lsa, tiyilsin”. Chunki Alloh taolo Qur’oni karimda: “U (inson) biror so‘zni talaffuz qilmas, magar (talaffuz qilsa), uning oldida hoziru nozir bo‘lgan bir kuzatuvchi (farishta u so‘zni yozib olur)”, degan (Qof surasi, 18-oyat).
Abu Muhammad ibn Abu Zayd Molikiy rahmatullohi alayh aytadi: “Barcha yaxshi odoblar to‘rt hadisdan tarmoqlanadi:
Luqmoni Hakim o‘g‘liga bunday vasiyat qilgan: “Agar gapirish kumush bo‘lsa, sukut oltindir”.
Ibn Muborak aytadi: “Agar gap Alloh taoloning toati borasida bo‘lsa, kumushdir, Alloh taologa gunoh qilishdan sukut qilmoq esa oltindir”.
Zunnun Misriy rahmatullohi alayh aytadi: “Insonlarning eng yaxshisi o‘z tiliga egalik qila olganidir”.
“Kimning Allohga va oxirat kuniga iymoni bo‘lsa, mehmonini hurmat qilsin”. Qo‘shniga yaxshilik qilish, unga ozor bermaslik mo‘min kishi Islomining to‘g‘riligi va iymonining komilligidan hisoblanadi. Alloh taolo O‘z Kalomida bunday degan: “Allohga ibodat qilinglar va Unga hech narsani shirk keltirmanglar. Ota-onaga, qarindoshga, yetimlarga, miskinlarga, yaqin qo‘shniga, yon qo‘shniga, yondagi sohibga, yo‘qsil yo‘lchiga va qo‘lingizda mulk bo‘lganlarga yaxshilik qilinglar. Albatta, Alloh dimog‘dor va maqtanchoq kimsani suymas” (Niso surasi, 36-oyat).
Imom Buxoriy rahimahullohdan rivoyat qilingan hadisda Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi va sallam bunday marhamat qilganlar: «“Allohga qasam, mo‘min bo‘la olmaydi, Allohga qasamki, mo‘min bo‘la olmaydi, Allohga qasamki, mo‘min bo‘la olmaydi”. Shunda Rasulullohdan so‘raldi: “Ey Allohning Rasuli, kim u?” U zot: “Qo‘shnisi uning ozorlaridan, yomonliklaridan va aziyatlaridan omonda bo‘lmagan kishi”, dedilar».
“Kimning Allohga va oxirat kuniga iymoni bo‘lsa, mehmonini hurmat qilsin”. Bu xislat payg‘ambarlarning va solih kishilarning xulqlari, odatlari va Islomning go‘zal odoblaridandir. Ibrohim alayhissalom “Mehmondo‘stlarning otasi” deb kunyalangan. Chunki u zot bir yoki ikki mil (o‘rtacha 4000 qadam) yurib, shu asnoda duch kelgan kishini uyiga olib kelib mehmon qilgan.
O‘tkir MAHMUDOV,
“Xoja Buxoriy” o‘rta maxsus islom ta’lim muassasasi o‘qituvchisi
“Hidoyat” jurnalining 2025 yil 9-sonidan
http://hidoyatuz.taplink.ws