Yana boshqa qo'shimcha gaplar
Salafiylar “Alloh osmonda!”, deyar ekanlar, o'zlarining gaplarini quvvatlash maqsadida bu gapni Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahulloh ham aytgan, degan ma'noda “al-Fiqh al-absat” hamda “al-Asmo va-s-Sifot” kitoblaridan shubhali iqtiboslarni keltiraveradilar. Biz yuqorida mazkur iqtiboslarning asli yo'q va yolg'on ekanini ko'rib chiqdik. Bor bo'lgan taqdirda ham, ularning ma'nosi salafiylar aytayotgandek emas, balki bu ularning o'zlariga qarshi fikrlar ekanini ham ahli sunnat va jamoat ulamolarining izohlari orqali aytib o'tdik. Huddi shunday, salafiylarning “Boshqa mazhabboshilar ham Alloh taoloni osmonda ekanini aytgan”, degan gaplari ham shubhalidir. Zotan, salafiylarning Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohning gapi deb asli yo'q va shubhali iqtiboslarni ko'tarib yurishidan bizda ularning salafi solihin imomlarimizning barchasidan keltirayotgan iqtiboslari borasida shubha qo'zg'ataveradi va bu borada birorta g'uborsiz sahih rivoyatlar etib kelmagan degan ishonchni paydo qilaveradi. Ular keltirayotgan kitob va manbalarning mualliflariga nisbati shubhalidir hamda rivoyat va hikoyatlarning asli yo'qdir, roviylari shubhalidir, manbashunoslik va hadisshunoslik nuqtai nazaridan zaif va mavzu' (to'qima, soxta)dir! Salafiylar o'zlarining gaplarini qo'llab-quvvatlash maqsadida bu ma'lumotlarni (faktlarni) ommadan yashirib keladilar, aytmaydilar, aytishdan qochadilar. Ana endi, anavi salafiylar o'zlarining keltirayotgan rivoyatlarining “sahih”ligini isbotlashga tushib ketsa, ajab emas. Lekin, biz bu borada gapni ko'paytirmaslik maqsadida boshqa bir muhim masalaga o'ta qolamiz. Chunki, salafiylar o'zlarining botil e'tiqodlarini oqlash maqsadida Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahulloh borasida ishonchsiz va shubhali rivoyatlarni bemalol keltirib yuribdilarmi, demak, boshqa salafi solihin imomlarimiz borasida ham shunday yo'l tutishlarining ehtimoli katta, deyishimiz mumkin.
Imom al-Bayhaqiy rahimahulloh ham mazkur “al-Asmo va-s-Sifot” asarining ana shu joyida, ya'ni, Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohning salafiylar iddio qilayotgan gapi kelgan joyida, yuqorida aytganimizdek, “agar bu hikoyat sahih bo'lgan taqdirda”, deb turib, u zotning ana shu gaplarini ta'vil qilishga majbur bo'lganlar. Ya'ni, Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahulloh mazkur gapni aytishlaridan maqsad Alloh taoloning erda bo'lishini – biror makonda bo'lishini inkor qilish edi. Shuning uchun u zot oyatning zohirini aytgan bo'lishlari mumkin. U oyat esa Imom al-Bayhaqiy rahimahulloh aytishicha, “Yo sizlar “osmondagi” zot (Alloh)dan xotirjammisiz?!”, degan “Mulk” surasining 16-17 oyatlarining zohiri bo'lishi mumkin. Chunki, Imom al-Bayhaqiy rahimahulloh fikricha, biz Alloh taolo zoti to'g'risida hech narsa gapirmaymiz. Imom al-Bayhaqiy rahimahulloh ana shu joyning o'zida o'z fikrini quvvatlash maqsadida mashhur olim Sufyon ibn Uyayna rahimahullohning quyidagi gaplarini naql qilganlar:
ما وصف الله به نفسه فتفسيره قراءته ليس لأحد أن يفسره الا الله تبارك و تعالى او رسله صلوات الله عليهم
“Alloh o'zini vasf qilgan sifatlarning tafsiri uni qiroat qilishdir. Hech bir kimsaga uni tafsir qilish joiz emas! Faqatgina Alloh taboraka va taoloning va uning payg'ambarlarining aytganlarini takrorlashgina joiz” (2/866).
Ya'ni, Imom al-Bayhaqiy rahimahullohning bu erdagi maqsadlari o'tgan ulamolarimiz mutashobeh sifatlar borasida aynan biz aytayotgan “tafviz” yo'lini tutganlarini anglatish edi. Ya'ni, Allohning bu xildagi sifatlari tafsir qilinmaydi, ma'nosi aytilmaydi, sharhlanmaydi, qandayligi ta'riflanmaydi. “Tafviz” bu mutashobeh sifatlarning ma'nosini aytmasdan, ularning ma'nosiga va kayfiyatiga – qandayligiga kirishmasdan, ularning hukmini Alloh taologa havola qilishdir. Shuning uchun ham, Sufyon ibn Uyayna rahimahulloh: “Hech bir kimsaga uni tafsir qilish joiz emas!”, deganlar. Mana shu aksari salafi solihin ulamolarimizning qo'llagan uslublaridir. Biroq, anavi soxtadan soxta salafiylar esa buni tushunmay, bir necha ehtimolli va bir qancha lug'aviy ma'noga ega bo'lgan sifatlarda o'zlarining nafsi havosi xohlagan bir ma'nosini mahkam ushlab olib, ana shuni salafi solihinlar ushlagan ma'no deb tuhmat qilmoqdalar. Huddi shunday, ular bizning buyuk imomimiz Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohga nisbatan ham yolg'on to'qimoqdalar. Aslida, ana shunday tuhmatchi va yolg'onchilar ko'payib ketmasin, deb mutaaxxirin – keyingi davr ulamolari “ta'vil” uslubini ma'qul ko'rishgan edi…
HULOSA
Salafiylar “Alloh osmonda!” der ekanlar, moturidiylarga e'tiroz bildirib, Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohga nisbat qilinuvchi “al-Fiqh al-absat” nomli kitoblaridan hamda muhaddis Imom al-Bayhaqiy rahimahullohning “al-Asmo va-s-Sifot” nomli asarlaridan iqtiboslar olib, “Anaa, Abu Hanifa ham biz aytgan gapni aytgan!”, degan ma'noda qichqiraveradilar. Salafiylar o'zlarining “Alloh osmonda!” degan gaplariga bu iqtiboslarni keltirib qo'yavermasdan, haqiqiy hanafiylarga, haqqoniy moturidiylarga ta'na qilaveradilar, bular Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohga ergashmaydi, degan tuhmatni aytaveradilar. Holbuki, ta'kidlab aytaman: ming yillardan beri hanafiy olimlarining oldingilari ham, keyingilari ham Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohning har bir gapini, har bir fatvosini, har bir fikrini birma-bir, batafsil va mukammal ravishda o'rganib, tahlil qilib chiqqanlar. Keyingi davr ulamolarini, ming yillik moturidiy-hanafiylarni o'tgan salaflariga, o'zlaridan oldin o'tgan ulamolarga ergashmaydi, deyish haqiqatdan ham ularga nisbatan bo'hton va juda katta tuhmat hisoblanadi! Zotan, aniqki, ular o'z salafi solihinlari, o'zlaridan oldin o'tgan ulamolari, mazhabboshilari, mujtahidlarining gaplarini, fikrlarini va fatvolarini anavi salafiylardan ko'ra ming chandon yaxshi bilishardi, to'g'ri tushunishardi.
Mazkur maqolada biz salafiylar keltirayotgan iqtiboslarning asli yo'q ekanini, Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahulloh hech qayerda, hech qachon “Alloh osmonda!” demaganligini dalillar bilan ko'rib chiqdik. Salafiylar bu borada ayrim yaqqol ko'rinib turgan ma'lumotlarni (faktlarni) ommadan yashirib kelishlarini ko'rsatib berdik. Ular bizning buyuk imomimiz Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohga nisbatan shu ishni qilgan ekanlar, boshqa mujtahid imomlarga nisbatan ham shu yo'lni tanlagan bo'lsalar ajab emas. (Bu haqida ham alohida maqola yozilmoqda).
Anavi salafiylar tomonidan Imomi A'zam Abu Hanifa rahimahullohga nisbat qilinayotgan “al-Fiqh al-absat” hamda “al-Asmo va-s-Sifot” kitoblaridagi gaplarning asli yo'q, ishonchli emas, zaif, mavzu' – to'qima va soxtadir. Uni dalil qilish to'g'ri emas! Agar mazkur iqtiboslarning asli bor degan taqdirimizda ham, u salafiylar aytayotgan ma'noda emas, balki uni haqiqiy hanafiy olimlari tushungandek tushunmoq darkor bo'ladi. Bu tushuncha esa anavi salafiylar aytayotgan gapning o'ziga raddiya bo'ladi.
Anavi salafiylar o'zlarining “Alloh osmonda!” degan gaplariga dalil sifatida oyat va hadislarning zohiriy ma'nosini olib, “mushabbiha”lik yo'lini tutishlari sir emas. Biz yuqorida Sufyon ibn Uyayna rahimahullohning bu borada qanday yo'l tutish lozimligi haqidagi gaplarini keltirib o'tdik. Biroq, zamonaviy salafiylar uning gaplariga ko'nmasdan mutashobeh oyat va hadislarning zohiriy ma'nolarini ushlab, ularni o'zlari istagan, o'z tushunchalaridagi ma'noda deb turib, o'zgalarni ayblayveradilar. (Salafiylar dalil qilib ushlaydigan mazkur oyat va hadislar borasida alohida maqolalar tayyorlamoqdamiz).
Alloh subhonahu va taolo moturidiylarni yomonlashdan charchamayotgan; insof doirasidan, ulug'larni hurmat qilish chegarasidan tamoman chiqib ketgan soxtadan soxta salafiylarga insofu tavfiq bersin! Alloh hammamizni haq yo'llardan adashtirmasin!
Maqola muallifi: Hamidulloh Beruniy.
Ilmiy maslahatchi: Ismoiljon domla Ho'qandiy.
Halollik va rostgo‘ylik insonning shaxsiy fazilatlari bo‘lish bilan birga, oila mustahkamligi, jamiyat taraqqiyoti va ijtimoiy munosabatlarning barqarorligini ta’minlaydigan muhim milliy, diniy, ma’naviy-axloqiy qadriyatlardir.
Islom dinida halollik va rostgo‘ylikka inson hayotining barcha sohalarini qamrab oluvchi muhim tamoyillar sifatida qaraladi. Halol va haromni farqlash, shubhali ishlardan saqlanish, o‘zgalarning haq-huquqini poymol qilmaslik, rostgo‘y va adolatli bo‘lish insonning nafaqat shaxsiy kamoloti, balki jamiyat oldidagi mas’uliyatini ham belgilaydi.
Qur’oni karim oyatlari va Payg‘ambarimiz Muhammad sollallohu alayhi vasallamning ko‘plab hadisi shariflarida insonlarni halollik va rostgo‘ylikka da’vat qilish, har doim halol bo‘lishga undash, aldov va yolg‘on guvohlik berishdan qaytarishga alohida e’tibor qaratilgan. Zero, halollik va rostgo‘ylik insonning ma’naviy kamolotini, imoni mustahkam va axloqi go‘zalligini namoyon etuvchi eng muhim fazilatlardir. Harom va yolg‘on esa nafaqat shaxsning obro‘si va unga ishonchini yemiradi, balki jamiyatda o‘zaro ishonchsizlik, adovat va nizolar kelib chiqishiga ham sabab bo‘ladi.
Alloh taolo "Nahl" surasining 105-oyatida bunday marhamat qilgan: “Yolg‘on so‘zlarni faqat Allohning oyatlariga imon keltirmaydiganlargina to‘qiydilar. Aynan o‘shalarning o‘zlari yolg‘onchilardir”.
Bu o‘rinda yolg‘onning qanchalik og‘ir ma’naviy illat ekani bayon qilinib, uning Allohning oyatlariga munosabat bilan bog‘liq jihati ko‘rsatib berilyapti. Oyatning nozil bo‘lish sababi Makka mushriklarining Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamga nisbatan turli asossiz da’volarni ilgari surgani, jumladan, u zotni yolg‘onchilikda ayblaganidir. Ular Qur’oni karimni go‘yo Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning o‘zlari to‘qib chiqargani to‘g‘risida asossiz da’volarni ilgari surgan. Qur’oni karim esa bunday iddaolarni ochiq-oydin rad etgan.
Aslida yolg‘onni faqat imonsiz kishilargina to‘qiydi. Chunki, mo‘min kishi yolg‘onni katta gunoh deb biladi. Yolg‘on sababli qiyomatda azobga qolishdan qo‘rqadi. Shuning uchun har qanday vaziyatda rostgo‘y bo‘lishga intiladi. Hatto o‘z manfaatiga zid bo‘lgan holatlarda ham haqiqatni aytishni afzal biladi. Zero, haqiqiy imon insonni faqat ibodatlarga emas, balki yuksak axloqiy fazilatlarga ham undaydi.
Islom ta’limotida halollik va to‘g‘riso‘zlik maqtalgan, yolg‘on gapirish va haqiqatni yashirish keskin qoralangan. Jumladan, Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam bunday deganlar: “Nabiysollallohu alayhi vasallam:“Rostgo‘ylikni o‘zingizga lozim tutingiz (rostgo‘y bo‘lingiz)! Chunki, rostgo‘ylik yaxshilikka yetaklaydi, yaxshilik esa jannatga yetaklaydi. Kishi doim rost gapirsa, Allohning huzurida “siddiq” (o‘ta rostgo‘y) deb yozib qo‘yiladi. Yolg‘ondan saqlaning! Chunki, yolg‘on fojirlikka (gunoh va buzuqlikka) yetaklaydi, fojirlik esa do‘zaxga yetaklaydi. Kishi yolg‘on gapiraversa, Allohning huzurida “kazzob” (o‘ta yolg‘onchi) deb yozib qo‘yiladi”, dedilar”. (Imom Buxoriy rivoyati).
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam rostgo‘ylik va yolg‘onchilikning inson axloqi, ma’naviy hayoti va oxiratiga qay darajada ta’sir qilishini ochiq tarzda bayon qilib beryaptilar. Hadis mazmunidan anglashiladiki, insonning jannatga yoki do‘zaxga tushishida uning tili, ya’ni rostgo‘yligi yo yolg‘onchiligi hal qiluvchi omillardan ekan.
Payg‘ambarimiz Muhammad sollallohu alayhi vasallam halol va harom o‘rtasidagi shubhali narsalardan saqlangan kishi dini va obro‘yini pok saqlashi borasida bunday marhamat qilganlar: No‘’mon ibn Bashir roziyallohu anhudan rivoyat qilinishicha,“Rasululloh sollallohu alayhi vasallam bunday deganlarini eshitdim: “Halol ham aniq, harom ham aniq. Ularning o‘rtasida shubhali narsalar bor. Ko‘p odamlar buni bilmaydi. Kim shubhalardan saqlansa, dini va obro‘yini pok saqlaydi...” (Imom Buxoriy rivoyati).
Bu o‘rinda Nabiy sollallohu alayhi vasallam insonlarni ehtiyotkorlik va poklikka da’vat etmoqdalar. Chunki, halollik tamoyillariga amal qilgan inson hayotning har bir jabhasida, jumladan, so‘zida, oilaviy munosabatlarida, ta’lim olishda, mehnat faoliyatida va jamiyatdagi o‘zaro munosabatlarida adolat, poklik va rostgo‘ylikka intiladi. O‘zgalarning haq-huquqlarini hurmat qiladi, birovning mol-mulki yoki mehnatining mahsuliga tajovuz qilmaydi, aldov, xiyonat va manfaatparastlikdan uzoq bo‘lishga harakat qiladi. Bunday fazilatlar insonning shaxsiy obro‘-e’tiborini yuksaltirish bilan birga jamiyat a’zolari o‘rtasida o‘zaro ishonch va hamkorlik muhitini mustahkamlaydi.
Muxtasar qilib aytganda, halollik va rostgo‘ylik ijtimoiy hayotning barqarorligini, insonlar o‘rtasidagi ishonch va jamiyat taraqqiyotini ta’minlovchi muhim ma’naviy-axloqiy asosdir. Islom ta’limotidagi halollik, rostgo‘ylik, adolat va omonatdorlikka oid ko‘rsatmalar bu qadriyatlarning inson va jamiyat hayotidagi o‘rni naqadar muhim ekanini ko‘rsatadi. Har bir inson o‘z hayoti va faoliyatida halollik, rostgo‘ylik, adolat va vijdonlilikni ustuvor tamoyilga aylantirsa, jamiyatda sog‘lom ma’naviy muhitni shakllantirish imkoniyati ortadi.
Yo‘ldoshxon Isayev, Imom Buxoriy xalqaro ilmiy-tadqiqot markazi ilmiy xodimi.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati