Mehribon va Rahmli Alloh nomi bilan (boshlayman).
«(Ey Muhammad!) Rabbingiz “fil egalari”ni ne qilganini ko'rmadingizmi? (U) ularning makrlarini yo'qqa chiqarmadimi?! Ularning ustiga to'da-to'da qushlarni yubordi. (Ular) sopol toshlar bilan ularni otar edi. (Bas,) ularni (Ka'bani buzishga kelganlarni) eb (chaynab) tashlangan somondek qilib qo'ydi».
Fil voqeasi milodiy 570 yilda sodir bo'lgan.
Bu erda Alloh taolo “أَلَمْ تَرَ” (ko'rmadingizmi?) desa-da, mazmunan “Bilmadingizmi?” ma'nosi kelgan. Ibn Abbos bu jumlani “Eshitmadingizmi?” deb tafsir qilgan. Hitob Payg'ambar sollallohu alayhi va sallamga qilingan, hukmi esa umumiydir. “Men filning sohiblarini nima qilganimni eshitmadingizmi?” degan ta'kid bor.
Alloh taolo aytadi: “(U) ularning makrlarini yo'qqa chiqarmadimi?!” Ya'ni bekorga chiqarmadimi? Abdulmuttalib o'g'li Abdullohni ular qanday baloga yo'liqqanini bilish uchun jo'natishdi. Abdulloh borib qarasa, mayda toshchalar ularning jasadlarini ilma-teshik qilib tashlagan, barchasi halok bo'lgan edi.
Ibn Abbos roziyallohu anhumodan rivoyat qilinadi: “Men Rasululloh sollallohu alayhi va sallamdan eshitdim, u zot: “U osmon bilan er oralig'idagi qush bo'lib, uya qurib, (tuxumdan) bola ochadi”. Oysha onamiz roziyallohu anho: “Ular qaldirg'ochlarga o'xshardi”, degan. Said ibn Jubayr roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: “U tumshug'i sariq yashil qushdir”. Ba'zilar: “Tumshug'i oq edi”, deyishadi. Muhammad ibn Ka'b: “Ular tumshug'i va changalida tosh bo'lgan, qora rangli dengiz qushlaridir”, degan. Ikrima aytadi: “Ular abobil, ya'ni guruh-guruh qushlardir”.
“Sihoh” kitoblarida: “Sijjil toshlari bilan”, deb keltiriladi. Ba'zilar: “Do'zaxda pishirilgan loy-toshlardir, unda o'ldirilgan odamning ismi yozilgan”, deyishadi. Abdurrahmon ibn Abza esa “sijjil”dan maqsad “osmondan kelgan qushlar”, deydi.
Ikrima aytadi: “Qushlar toshni ularning ustiga uloqtirardi. Tosh no'xatdek, yasmiqdan kattaroq edi”. Ibn Abbos aytadi: “Birovining ustiga tosh tushsa, uning terisi kuyib qolardi. Bu chechak kasalligining birinchi ko'rinishi edi”.
Ibn Abbos aytadi: «“Ularni eyiladigan somondek qildi” oyati “Ularni doni eyilgan bug'doy po'stlog'idek qildi” ma'nosini anglatadi». .
Rivoyat qilinishicha, tosh ulardan birining ustiga tushsa, qornidagi hamma narsani chiqarib tashlagan. Shu sabab doni olib tashlangan bug'doy qobig'iga o'xshatilgan. Ibn Mas'ud aytadi: “Qushlar tosh otgan vaqtda Alloh shamolga amr qildi. Shamol toshlarga urilib, ularning shiddatini oshirib yubordi. Tosh tekkan kishi darhol halok bo'ldi. Faqat Kinda qabilasidan bir kishi tirik qolgan edi. U:
“Agar uni ko'rgan bo'lsang, bas, etar, Mug'ammisda biz ko'rgan azobni ko'rma”, deydi.
Fil surasining yana bir afzalligi shuki, unda Allohga tavakkal qilish bayon etilgan. Sura Allohning amrlariga amal qilganlarga rizq va madad berishini bilib, mo'minlarni iymonlarida sobit bo'lishga va Islom dinini yoyishda davom etishga da'vat qiladi.
Imom Qurtubiyning “al-Jome' li ahkamil Qur'on” tafsiri asosida
Imom Termiziy xalqaro ilmiy-tadqiqot markazi ilmiy xodimi Faxriddin HUDOYNAZAROV tayyorladi.
"Hidoyat" jurnalining 12-sonidan olindi
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Ota-onaga yaxshilik qilish bilan hayotda muvaffaqiyatga erishishni shartli ravishda “egizak”lar deyish mumkin! Chunki birinchisi bor joyda albatta ikkinchisi bo‘ladi.
Abu Hurayra roziyallohu anhu xonasidan chiqib, onasining hujrasi oldidan o‘tayotganida uning eshigi oldida to‘xtar va: “Assalomu alaykum va rohmatullohi va barokatuh, onajon!” derdi. Onasi javoban: “Va alaykum assalom va rohmatullohi va barokatuh, bolajonim!” deb alik olardi. So‘ng o‘g‘il: “Meni kichikligimda tarbiyalaganingizdek, Alloh sizga rahm qilsin!” der, ona: “Keksayganimda menga yaxshilik qilganingdek, Alloh senga rahm aylasin!” derdi. Abu Hurayra roziyallohu anhu bu ishni har kuni qilardi.
Yodda tutingki, baxt-saodat turlari qancha ko‘p bo‘lmasin, ular ichra eng go‘zali ota-ona duosidir! Kimki ota-onasi duosiga muyassar bo‘lib yashasa, ular xizmatida qoim tursa, uning bandalik maqomi ko‘tariladi, hayoti davomida muvaffaqiyatlarga noil bo‘ladi!
Buyuk tobeinlardan Hujr ibn Adiy onasining to‘shagini o‘z qo‘li bilan solib, yumshoq va tekisligiga ishonch hosil qilgach, onasini yotqizardi.
Shu zamonamizda bir yigit masjid sovitkich (konditsioner)larini sozlash bilan shug‘ullanar ekan. Undan qancha maosh olishi haqida so‘rashganida, onasi unga masjiddagi ishi uchun maosh olmaslikni nasihat qilgani, shu bois u masjidlardan mutlaqo haq olmasligini aytdi. Farzandi ongiga shunday go‘zal tushunchani singdirgan onaga tasanno! Onasining nasihatini mahkam tutib, unga hurmat ko‘rsatayotgan u yigitga ofarin!
Endi buning mutlaqo aksi bo‘lgan holat – ota-onaga yaxshilik qilmagan holatda ham bu yomon illat bilan yutqiziq, xorlik “egizak”dir. Unday banda dunyoda ham, oxiratda ham haqiqiy maqom-martaba, ehtirom topmaydi.
Bir yigit otasi vafotidan keyin onasini qariyalar uyiga olib borib, bir-bir xabar olib turadigan bo‘libdi. Bir kuni qariyalar uyidan onasining o‘lim yoqasida ekani haqida xabar kelibdi. O‘g‘il onasi tirigida bir ko‘rib qolish maqsadida darhol yetib boribdi. Onasidan so‘rabdi: “Onajon, siz uchun nima qilishimni xohlaysiz?”. Onasi: “Yelparrak olib berishingni istayman, chunki bu yerda dimiqib ketyapman. Yegulik saqlash uchun muzlatkich ham olib bersang. Necha kundan beri och uxlayapman”, debdi. O‘g‘il bu gaplardan hayron qolib: “Axir nega bu narsalarni endi so‘rayapsiz? Nega avvalroq aytmadingiz?” debdi. Onasi ma’yus holda: “O‘g‘lim, men-ku issiqqa ham, ochlikka ham ko‘nikdim. Lekin ertaga sen ham qarib, bolalaring bu yerga olib kelishganida qiynalmagin, deb aytyapman”, deya javob beribdi.
Ota-onasiga yetarlicha ehtirom va yaxshilik qilmayotganlar o‘zlarini o‘nglab, ko‘zlarini ochib olishsin! Shayx Ali Tantoviy rahimahulloh aytadi: “Onasining yaxshiligini unutgan yoki onasiga bitta gap bilan bo‘lsa ham ozor beradigan odamni ko‘rsangiz, unga aslo ishonmang, ishlaringizni unga topshirmang! Onasining yaxshiligini bilmagan boshqaning yaxshiligini bilarmidi, qadriga yetarmidi?!”.
Hasson Shamsiy Poshoning “Metin qoyalar” kitobidan
Ne’matulloh Isom, G‘iyosiddin Habibulloh tarjimasi