Ba'zi namozxonlarning namoz o'qiyotganda qiyom holatida oyoqlari orasini haddan ziyod keng qilib o'qiyotganiga guvoh bo'lib qolamiz. Agar ular jamoat bilan o'qishsalar oyog'ini yonidagi namozxonning oyog'iga tekkazib olishadi va shu narsani sunnat deb bilishadi.
Ularning bunday o'qishi yonidagi namozxonning xushu'sini ketishiga ham sabab bo'lib qoladi. Payg'ambar sollallohu alayhi vasallam zarar berishdan qaytarganlar:
عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: أَنَّ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ سَلَمَ قَالَ: لَا ضَرَرَ وَ لَا ضِرَارَ ... رَوَاهُ الْحَاكِمُ
Ya'ni, Abu Said Hudriy roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “(Dinda) zarar berish va zarar ko'rish yo'qdir”, dedilar. (Hokim rivoyati, sahih)
Mo''tabar to'rt mazhab imomlari ham oyoqlarni mazkur kenglikda qo'yishga buyurmaganlar. Bunday holat hadislarni to'g'ri tushunmaslik sababli paydo bo'lgan yangi holatdir. Hadislarni to'g'ri tushunish uchun asri saodat zamonasiga yaqinroq yashagan zotlarning so'zlariga murojaat qilishimiz lozim bo'ladi. Zero ular hadislarni bizdan ko'ra yaxshi bilganlar, yaxshiroq tushunganlar va shunga muvofiq hukm chiqarganlar. Bu haqida mazhabimizning mo''tabar kitoblaridan bo'lgan “E'lous sunan” kitobida quyidagicha kelgan:
عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ يَقُولُ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى النَّاسِ بِوَجْهِهِ فَقَالَ «أَقِيمُوا صُفُوفَكُمْ» ثَلاَثًا «وَاللَّهِ لَتُقِيمُنَّ صُفُوفَكُمْ أَوْ لَيُخَالِفَنَّ اللَّهُ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ». قَالَ فَرَأَيْتُ الرَّجُلَ يُلْزِقُ مَنْكِبَهُ بِمَنْكِبِ صَاحِبِهِ وَرُكْبَتَهُ بِرُكْبَةِ صَاحِبِهِ وَكَعْبَهُ بِكَعْبِهِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ
Nu'mon ibn Bashir roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: Rasululloh sollallohu alayhi vasallam insonlarga yuzlandilar va “Saflaringizni to'g'irlanglar, (deb) uch marta aytdilar. Allohga qasamki, albatta saflaringizni to'g'irlaysizlar yoki Alloh taolo qalblaringizning o'rtasini xilof qilib qo'yadi”, dedilar. (Nu'mon) aytdi: Men bir kishini elkasini sherigining elkasiga, tizzasini sherigining tizzasiga, to'pig'ini uning to'pig'iga tekkazib turganini ko'rdim. (Abu Dovud rivoyati)
عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: أَقِيمُوا صُفُوفَكُمْ، فَإِنِّي أَرَاكُمْ مِنْ وَرَاءِ ظَهْرِي ، وَكَانَ أَحَدُنَا يُلْزِقُ مَنْكِبَهُ بِمَنْكِبِ صَاحِبِهِ وَقَدَمَهُ بِقَدَمِهِ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Anas roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: Nabiy sollallohu alayhi vasallam: “Saflaringizni to'g'irlanglar, chunki men sizlarni ortimdan ham ko'rib turaman”, dedilar. Bizlarning har birimiz elkamizni sherigimizning elkasiga va oyog'imizni uning oyog'iga tekkazib turar edik. Buxoriy rivoyati
Zamonamizda bir toifa insonlar bu hadisning zohirini ushlab, safda oyoqlarini yonida turganlarning oyoqlariga tekkazish lozim deb o'ylaydilar va mana shu narsada namozning oxirigacha o'zlarini qiynaydilar.
Albatta elkani elkaga, tizzani tizzaga tekkazish bilan birgalikda oyoqlarni oyoqlarga tekkizib turishda katta mashaqqat borligi sir emas. Hususan namozning oxirigacha mana shu holatda bardavom bo'lishning mashaqqatligi ko'rinib turibdi. Mashaqqat esa (ya'ni, ibodatda o'zini qiynash kabi mashaqqatlar) dalil bilan ketkazilgandir. (Chunki Alloh taolo: "Alloh hech bir jonni toqatidan tashqari narsaga taklif qilmas". (Baqara;286) deb marhamat qilgan)
Bu a'zolarning hammasini bir-biriga tekkazib turishni amalga oshirishning imkoni yo'q. Chunki namoz o'quvchilarning qomati, bo'ylari har xil. Hadisdan iroda qilingan ma'no (safni to'g'irlash uchun) mazkur ba'zi a'zolarni ba'zisiga to'g'ri qilishdir.
Hofiz ibn Hajar “Fathul Boriy” kitobida ushbu hadisning sharhida shunday degan: Imom Buxoriyning “Safda elkani elkaga, oyoqni oyoqqa tekkizish bobi”dan murod safni to'g'irlashlikda va oradagi ochiq joylarni yopishlikda mubolag'a qilish qasd qilingandir. (Iqtibos tugadi)
“Avnul Ma'bud” kitobida Ibn Umar roziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisdagi “وَحَاذُوا بِالْمَنَاكِبِ” ya'ni, “Yelkangizlarni tenglashtiringlar” so'zini sharh qilib, elkalarning ba'zisini ba'zisiga barobar qilinglar. Bu shunday bo'ladiki, namoz o'quvchilarning har birining elkasi boshqalarning elkasiga to'g'ri va bir yo'nalishda parallel bo'lib, elkalar, bo'yinlar va oyoqlar bitta chiziqda bo'ladi, deyilgan. (Iqtibos tugadi)
Shayx aytadi (ya'ni, shayx Ashrof Aliy Tahonaviy): Agarda oyoqni oyoqqa tekkazishning haqiqiy ma'nosi olinganda ham safni to'g'irlash uchun iqomat vaqtidagi jarayon iroda qilinadi. Chunki bu a'zolar o'rtasini tekkazishlik safni to'g'irlashlikning hosil qilish yo'lidir. Hadisda namozga kirishgandan keyin ham mana shu holatda qolishga dalolat qiladigan narsa yo'q, kimki shu narsani (ya'ni, namozni ichida ham oyoqni oyoqqa tekkazishni) da'vo qilsa, unga dalil keltirsin. (Iqtibos tugadi)
Men aytamanki (ya'ni, Zafar Ahmad Usmoniy Tahonaviy): Anas roziyallohu anhuning “Bizlarning har birimiz elkamizni sherigimizning elkasiga va oyog'imizni uning oyog'iga tekkizib tutar edik” degan so'zlari mazkur ish Nabiy s.a.v.ning zamonlarida bo'lgan, undan keyin davom etmaganligiga dalolat qiladi. Bu ma'noni Ma'marning rivoyati ochiq-oydin bayon qiladi. Unda “Agar bu narsa (ya'ni, oyoqlarni bir biriga tekkazish) ularga nisbatan qilinganida, ular xurkak hachirdek qochib ketardilar”, deyilgan. Agar oyoqni oyoqqa tekkizish namozning qasd qilingan sunnatlaridan bir sunnat bo'lganda edi, sahobai kiromlar buni tark qilmagan bo'lardilar va hech kim undan qochmagan bo'lar edi. Hullas sahih gap biz aytgan narsa, ya'ni, mazkur oyoqni oyoqqa tekkizishlik iqomat vaqtida safni to'g'irlashlikda mubolag'a qilish uchun bo'lgan. Iqomatdan keyin namozning ichida bo'lmagan. Buni anglab eting! (E'lous-sunan kitobidan iqtibos tugadi)
Fuqoholar namozxon qiyomda turganda qadamlari yaqinligi qay darajada bo'lishi haqida ixtilof qilganlar:
Shofeiylar bir qarich miqdorida bo'ladi deganlar.
Hanbaliy va Molikiy mazhabi fuqaholari oyoqlar orasini keng ham qilmasdan, bir biriga tekkizib ham olmasdan, balki o'rtacha, odatdagidan oshib ketmagan holda bo'lishni mustahab deganlar.
Bizning Hanafiy fuqaholarimiz esa to'rt barmoq miqdorida bo'lishi sunnat, chunki bu xushu'ga yaqindir, deganlar. Lekin bu o'lchov miqdori oyoqlarini keng qilishga uzri yo'q kishilar uchun belgilangan o'lchovdir. Ammo gavdasi katta, semiz va barvasta kishilar kabi mo''tadil muvozanatni saqlashda oyoqlar orasini kengroq qo'yishga ehtiyoji bor kishilarga odatdagi holatida turishga ruxsat berilgan. Chunki bundan maqsad uzoq vaqt qiyom holatida turganda ham xushu'ni yo'qotmasdan turishga imkon yaratib beradigan darajada bo'lishdir.
Foydalanilgan adabiyotlar:
1. Sahihul Buxoriy
2. Sunani Abu Dovud
3. E'lous Sunan
4. Al-Fiqhul islamiyyu va adillatuhu
5. Hoshiyatut-Tohtoviy
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM