Alhamdulillah, yildan yilga diyorimizda dinimizni o'rganib, ilm o'rganayotgan, bilganiga amal qilayotgan, ixlosli kishilar ko'payib bormoqda. Ko'plab kitoblar chop qilinib, xalqimizning ma'rifati oshib bormoqda. Bu kitoblarni o'qish asnosida yangi-yangi masalalar o'rtaga chiqib, xalqimiz haqni botildan, rostni yolg'ondan ajratishni o'rganib bormoqdalar.
Ana shu ijobiy o'zgarishlar sabab qanchadan-qancha unutilayozgan sunnatlar ihyo qilinmoqda, kundalik turmushimizga suqulib kirib qolgan bid'atlar tark qilinmoqda. Bu g'oyatda quvonchli hol, albatta. Bir vaqtlar «birinchi zarbada elkalarigacha, ikkinchi zarbada bellarigacha» deb tortishib yurgan bo'lsak, endilikda tolibi ilmlarimiz halolni haromdan farqlash, qaysi amal e'tiqodga zid, qaysi amal esa oxiratda najotga sabab bo'lishi haqida ilmiy munozaralar qilishmoqda. Kechagina tahorat qilish, namoz o'qishni endi o'rgana boshlagan bo'lsak, bugungi kunga kelib masjidlarimiz to'lib, endi namozning nozik masalalarini ham mushohada qilmoqdamiz. Ushbu mo''jaz maqolada masjid odoblari hamda jamoat namoziga oid ana shunday masalalardan biri haqida so'z yuritamiz.
Shu kunlarda bir masala – jamoat namozi muntazam ado qilinadigan masjidda ikkinchi bor jamoat bo'lib namoz o'qish masalasi yuzaga chiqdi. Hadis kitoblarimizda bu borada «Bir bor jamoat bilan namoz o'qilgan masjidda ikkinchi bor jamoat bo'lish» deb nomlangan boblar ochilgan. Jumladan, imom Termiziyning hadis to'plamlarida Abu Sa'id, Abu Umoma, Abu Muso va Hakam ibn Umayr roziyallohu anhumdan bu haqda rivoyatlar qilingan. Shuningdek, Bayhaqiyning «Sunanul kubro» kitobida ham bu haqda rivoyat kelgan. Imom Buxoriy esa «Jamoat namozining fazli» nomli alohida bob ochib, unda Anas ibn Molikning xabarini ta'liq shaklda keltirgan. Unda, jumladan, shunday deyiladi: «Anas masjiddga kelganida namoz o'qilib bo'lgan edi. U azon va iqomat aytib, jamoat bilan namoz o'qidi».
Imom Termiziy keltirgan rivoyat esa quyidagicha:
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ سُلَيْمَانَ النَّاجِيِّ الْبَصْرِيِّ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ وَقَدْ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ : أَيُّكُمْ يَتَّجِرُ عَلَى هَذَا فَقَامَ رَجُلٌ فَصَلَّى مَعَهُ.
قَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي أُمَامَةَ وَأَبِي مُوسَى وَالْحَكَمِ بْنِ عُمَيْرٍ. قَالَ أَبو عِيسَى رحمه الله : وَحَدِيثُ أَبِي سَعِيدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ وَهُوَ قَوْلُ غَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ مِنَ التَّابِعِينَ قَالُوا لاَ بَأْسَ أَنْ يُصَلِّيَ الْقَوْمُ جَمَاعَةً فِي مَسْجِدٍ قَدْ صَلَّى فِيهِ جَمَاعَةٌ وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ ، وقَالَ آخَرُونَ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يُصَلُّونَ فُرَادَى وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَمَالِكٌ وَالشَّافِعِيُّ يَخْتَارُونَ الصَّلاَةَ فُرَادَى
Abu Sa'id roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallam namoz o'qib bo'lganlarida bir kishi kelib qoldi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «Qay biringiz bu bilan tijorat qilasiz?» [yoki «Qay biringiz bu bilan birga (namoz o'qib) ajr olasiz?] dedilar. Shunda bir kishi o'rnidan turib, u bilan birga namoz o'qidi».
Imom Termiziy shunday deydi: «Bu Nabiy sollallohu alayhi vasallamning sahobalari hamda tobe'inlardan iborat bir jamoaning qavlidir. Ushbu hadisga binoan, imom Ahmad, Ishoq va bir necha ahli ilmlar shunga fatvo bergan. Boshqa ahli ilmlar «Kech qolgan alohida o'qiydi», deyishgan. Sufyon, Ibn Muborak, Molik va Shofe'iy ham «Bunday kishi namozni yolg'iz o'qiydi», deganlar.
Hanafiy ulamolaridan Yusuf Bannuriy o'zining «Ma'orifus-sunan» kitoblarida ushbu hadisni keltirib, quyidagilarni yozgan: «Bir kishi masjiddagi jamoatdan kech qolsa, namozni yolg'iz o'qiydi yoki uyiga kelib, ahli oilasi bilan jamoat qiladi yoki boshqa jamoatga boradi. Shunisi yaxshiroq».
«Roddul muhtor»da «Fathul Qodir»dan rivoyat qilinib, «Hanafiylar ittifoqiga ko'ra, jamoatni qidirib, boshqa masjidga borish vojib emas», deyilgan.
Mahalla masjidlarida azon va takbir aytib, ikkinchi jamoat qilish tahrimiy makruhdir. Ibn Obidiyn «Roddul muhtor»da: «Mahalla masjidida azon va takbir aytib, ikkinchi jamoat qilish tahrimiy makruhdir».
Abu Hanifa rohimahulloh: «Keyingi jamoatning azon va iqomatsiz jamoat bo'lib o'qishi tahrimiy makruhdir», degan. Mana shu «zohirur-rivoya»dir.
Abu Yusuf rohimahullohdan qilingan shozz rivoyatda: «Ikkinchi jamoat avvalgisi kabi bo'lmasa, makruh bo'lmaydi», deyilgan. Bu rivoyat «Roddul muhtor»da: «Abu Yusufdan rivoyat qilinadi» degan lafz bilan kelgan.
Keyingi jamoat bo'lib, mehrobdan boshqa joyda o'qish ham avvalgi jamoatdagi kabi bo'lmaydi. Bu gap sahihdir. Abu Yusufdan boshqa bir rivoyatda: «Ikkinchi jamoat birinchisidan ko'p bo'lsa makruhdir. Ammo uch yoki to'rt kishi bo'lsalar, masjid burchagida o'qisalar makruh emas», deyilgan. Lekin fatvo Abu Hanifa rohimahullohning qavliga bo'lib, ikkinchi jamoat makruhdir.
Imom Muhammad: «Kelinglar, jamoat qilamiz, deb bir birlarini chaqirib, jamoat qilsalar makruh, aks holda makruh emas», degan.
Rashid Ahmad Gango'hiy rohimahulloh o'zining «Al-Qutuful doniyah fi hukmi jamoatis-soniyah» deb nomlangan risolasida shunday deydi: «Abu Hanifa va jumhur ulamolar ikkinchi jamoat makruhligiga Tabaroniy «Al-Kabir» va «Al-Avsat» kitoblarida Abu Bakra roziyallohu anhudan rivoyat qilingan ushbu hadisni dalil qilganlar:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallam Madina tomondan namoz o'qimoqchi bo'lib kelsalar, qavm namozni o'qib bo'lgan ekan. Shunda uylari tomon yo'l oldilar va ahllarini jam qilib, namoz o'qidilar».
Ikkinchi jamoat makruhsiz joiz bo'lsa, Rasululloh sollallohu alayhi vasallam savobi bir necha bor ziyoda bo'ladigan masjidlaridagi namozni qoldirmas edilar. «Badoi'» kitobining sohibi Kosoniy rohimahulloh ham shuni dalil qilgan. Anas roziyallohu anhudan qilingan hadisga kelsak, keyingi jamoatni makruh deyuvchilar: «Anas roziyallohu anhuning hadisi hujjat bo'lmaydi. Rivoyatlar bir-biriga zid, birida Banu Sa'laba masjidida deyilsa, boshqasida Banu Rifo'a masjidida deyilgan. Bir rivoyatda Anas roziyallohu anhu imom bo'laturib safdan oldinga chiqmay turgan, deyilgan. Vaxolanki bunday turishning o'zi makruh. Boshqa rivoyatda esa «oldinga chiqib», deyilgan. Shuningdek, «Badoyi'» kitobida Anas roziyallohu anhuning o'zidan: «Rasululloh solallohu alayhi vasallamning sahobalari jamoatdan kech qolsalar, masjidda yolg'iz o'qir edilar», degan rivoyat keltirilgan. Shayximiz «Osorus-sunan»ga yozgan ta'liqotlarida Hasan Basriydan ham: «Sahobalar (jamoatga ulgurishmasa) yolg'iz o'qishar edi», degan rivoyatni keltirgan (Yusuf Bannuriy).
Shuningdek, barcha hadis zahiralarimizga qarasak, Masjidun Nabaviyda Termiziy keltirgan birgina voqeadan boshqa ikkinchi jamoat bo'lgani zikr qilinmagan. Qolaversa, hadisda kelgan voqeada nafl o'quvchining farz o'quvchiga iqtido qilgani aytilgan. Vaholanki bu erda gap farz namoz o'qimoqchi bo'lgan kishining farzga o'qiyotgan kishiga iqtido qilishi haqida bormoqda. Sahobalarda «Jamoatdan kech qolgan kishi ikkinchi jamoat qilib o'qiyveradi», degan odat ham bo'lmagan. Anas roziyallohu anhu o'qigan masjid yo'l bo'yida joylashgan masjid bo'lishi ham mumkin. Madinadagi barcha kichik-kichik masjidlar zikr qilinganda, bu nomdagi masjid aytib o'tilmagani ham bu gapni quvvatlaydi. U holda, yuqorida aytib o'tganimizdek, imomi tayin bo'lmagan masjidda ikkinchi jamoat bo'lib o'qish aslo makruh emas.
Qolaversa, kundalik besh mahal namozlar muntazam ravishda jamoat bo'lib o'qiladigan masjidlarda ikkinchi jamoat hosil qilish Islom ruhiga ham ziddir, chunki bunda birinchi jamoatga beparvolik, tarqoqlik, guruhbozlik bor, Islomning shiori sanalgan jamoatga putur etkazish bor. Ikkinchi jamoatning makruhligini bilgani uchun yolg'iz o'qiyotganlarga malomat qilish esa hanafiy mazhabiga va jumhur mazhablarga ziddir.
Samarqandning yuragi boʻlgan Registon maydoni hududidagi Shayboniyxon va uning sulolasi dafn etilgan maskan ziyoratgohga aylantiriladi.
Registon majmuasi rahbari Xonqul Samarovning soʻzlariga koʻra,1960–1962-yillarda hozirgi Islom Karimov koʻchasini kengaytirish, obodonlashtirish ishlari jarayonida mazkur daxma shu hududda boʻlgan Shayboniyxon madrasasi hovlisidan Registon maydoniga – Tillakori va Sherdor madrasalari yoniga koʻchirilgan.
“Maʼlumki, mazkur hudud Amir Temur bobomiz davrida Samarqand shahrining eng muhim markazlaridan biri boʻlgan, bu hududda koʻplab madrasa va masjidlar bunyod etilgan. Jumladan, Amir Temur masjidi va uning roʻparasida Bibixonim madrasasi qad rostlagan. Keyinchalik Mirzo Ulugʻbek bobomiz tomonidan ulkan madrasa qurilgan. Balki Shayboniyxon ham ana shu ulugʻvor madrasa va masjidlarga havas qilib, ularning yonida madrasa qurgandir. Chunki, tarixiy manbalardan bilamizki, Muhammad Shayboniyxon ham ulugʻ hukmdor boʻlish bilan birga ilm-maʼrifat homiysi, ilmli inson va ijodkor sifatida Samarqandda ulkan bunyodkorlik ishlarini amalga oshirgan, koʻplab masjid va madrasalar qurdirgan. Amir Temurdan keyin qudratli davlat tashkil etib, uning chegaralarini kengaytirgan, obod qilgan”, deydi Registon majmuasi rahbari.
Tarixiy manbalarda Shayboniyxon 1510-yilda Eron shohi Ismoil Safaviy bilan boʻlgan jangda halok boʻlgach, uning boshsiz tanasi Samarqandga keltirilib, Baland Sufaga dafn qilingani yozilgan.
Baland Sufa oʻz vaqtida Shayboniyxon madrasasida boʻlgan va keyinchalik (1960–1962-yillarda) oʻz holicha Registon hududiga koʻchirilgan daxmadir.
Xonqul Samarovning qoʻshimcha qilishicha, shu paytgacha Muhammad Shayboniyxon shaxsiga munosabat ortidan bu joyga ham yetarli darajada eʼtibor qaratilmagan.
Shuningdek, u oltmish yildan ortiq vaqtdan buyon ushbu hududda turgan bu ziyoratgoh haqida oddiy odamlar, hatto koʻpchilik tarixchilarda ham ma'lumot yo'qligini, bunga sabab esa hududda hech qanday koʻrgazmali vosita yoki yozuv mavjud emasligini taʼkidlaydi.
“Yillar davomida xalqimiz ongiga Bobur ijobiy, Shayboniyxon salbiy shaxs sifatida singdirildi. Aslida esa davlatchilik tariximiz, qolaversa, adabiyotimiz rivojida bu ikki buyuk bobomizning ham oʻz munosib oʻrni, hissasi bor. Zahiriddin Muhammad Boburning oʻzi ham “Boburnoma”da bu zotning nomi haqida toʻxtalib, “Shayboq”, yaʼni “kuch-qudratli” degan taʼrif bergan. Shayboniyxon va shayboniylar tomonidan Samarqandda, umuman, ushbu mintaqada katta bunyodkorlik ishlari amalga oshirilgani haqida tarixiy manbalarda koʻplab maʼlumotlar uchraydi. Masalan, Shayboniyxon bir necha bosqichli oʻqitish tizimi joriy etib, barcha ilmlardan xabardor boʻlish uchun bola 26-yil taʼlim olishi kerak, deb hisoblagan. Ikki yillik maktab taʼlimidan soʻng har biri 8-yildan iborat uch bosqichli madrasa taʼlimini olish zarur boʻlgan”, deya maʼlumot beradi Registon majmuasi rahbari Xonqul Samarov.
Maʼlumot uchun, Shayboniyxon kuchli sarkarda, hukmdor boʻlish bilan birga ijodkor sifatida nafis gʻazal va ruboiylar, dostonlar yozgan. Jumladan, “Bahr-ul xudo” nomli dostoni va oʻgʻli valiahd Temur sultonga atalgan pand-nasihatlardan iborat kitobi mavjudligi qayd etiladi.
Tarixiy manbalarda keltirilishicha, u bobosi Abulxayrxon vafotidan keyin parokanda boʻlib ketgan qabilalarni birlashtirib, koʻchmanchi oʻzbeklar davlatini qayta tiklagan. Movarounnahr, Xorazm va Xurosonni egallab, qudratli davlat barpo qilgan. Muhammad Shayboniyxon butun mintaqani yagona bir markaz – Samarqand qoʻl ostida birlashtirgan.
O'zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati