قدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى ٰ
Батаҳқиқ, ким пок бўлса, ютуқ топадир..
وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّىٰ
Ва Роббиси исмини зикр қилса ва намоз ўқиса ҳамдир.
(Аъла сураси 14-15-оятлар)
Фитр садақаси ушбу оят билан фарз бўлган.
Касир ибн Абдуллоҳдан, отасидан, бобоси розияллоҳу анҳудан ривоят қилинган ҳадисда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламдан ушбу оят ҳақида сўралганда, "Фитр садақаси ҳақида нозил бўлган", деганлар.
Фитр садақаси Рамазондан фитр (оғиз очиқликка) чиқиш муносабати билан берилгани учун ҳам шундай ном олган. Фитр садақаси ҳанафий мазҳабида вожиб амал бўлиб, бошқа садақалар молдан қилинса, бу киши бошидан қилинади.
Фитр садақасининг бир нечта номлари бор. Улар:
Ушбу номлари ҳадисларда ворид бўлган.
Фарз бўлишининг ҳикматлари:
Фитр садақасига оид баъзи ҳукм ва маълумотлар:
а) рўза тутувчини турли хил ёмонликлардан поклаш учун.
Вакиъ ибн Жарроҳ роҳимаҳуллоҳ: "Рамазон ойида фитр садақасини беришлик, намоздаги саждаи саҳв кабидир. Саждаи саҳв намознинг нуқсонларини тўғрилагани каби у ҳам рўзанинг нуқсонларини тўғрилайди".
б) у мискиннинг ўша кундаги таоми бўлгани учун.
Ибн Aббос розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: "Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: "Фитр садақаси рўзадорни бекорчи ва фаҳш сўзлардан покловчи ва мискинларга таом улашишдир", дедилар". (Aбу Довуд ривояти)
Умар ибн Aбдулазиз роҳимаҳуллоҳ айтдилар: "Фитр садақасини бериб, соънг ийд намозида чиқилади".
Ибн Умар розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: "Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳар бир ҳур ва қул ёки ҳар бир эркак ва аёлга фитр садақасини фарз қилдилар". (Муттафақун алайҳи ривояти)
“Ҳадис ва ислом тарихи фанлари” кафедраси мудири Ф.Хомидов
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Сеҳргар асло бахтли ҳаёт кечирмайди. У инсонларнинг энг бахтсизидир. Сеҳргар Қуръони каримни эшитишни ёмон кўради ва азондан қўрқади. Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: “Ким Менинг зикримдан юз ўгирса, албатта, унга торчилик ҳаёти бўлур ва қиёмат куни уни кўр ҳолида тирилтирурмиз” (Тоҳа сураси, 124-оят).
Сеҳргар имкон қадар одамлардан узоқда яшайди, улар билан муомала қилишни истамайди. У кечаси тинч ухламайди, тонгда хурсанд бўлиб уйғонмайди. Тунларини исириқлар, қоронғу жойларда ширк амаллари билан ўтказади.
Сеҳргарнинг ҳар бир гуноҳ амали ўзига ҳам, унинг ҳузурига келганларга ҳам уради. Аллоҳ таоло: “Ер юзида мутакаббирлик ва ёмон макр учун (қилдилар). Ёмон макр эса, фақат ўз эгасига қайтадир” (Фотир сураси, 43-оят).
Сеҳргар ҳеч қачон ва ҳеч қаерда ютуққа ҳам, бахтга ҳам эришмайди. Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: “Сеҳргар қаерда бўлса ҳам, зафар топмас” (Тоҳо сураси, 69-оят).
Имом Қуртубий раҳимаҳуллоҳ айтадилар: “Сеҳргар ер юзининг қаерига борса ҳам нажот топмайди”.
Сеҳргар Аллоҳга куфр келтиргани учун унинг барча амаллари ҳабата (беҳуда) бўлади. Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: «Батаҳқиқ, сенга ва сендан олдин ўтганларга ҳам: “Агар ширк келтирсанг, албатта, амалинг беҳуда кетур ва, албатта, зиёнкорлардан бўлурсан. Йўқ! Аллоҳгагина ибодат қил ва шукр этгувчилардан бўл!” деб ваҳий қилинган» (Зумар сураси, 65-оят).
Сеҳргарга дўзах ваъда қилинган бўлса, унинг олдига бориб, ундан нимани умид қилиш мумкин?! У инсонларнинг энг бахтсизи бўлса, қандай қилиб ундан бахт сўраш мумкин?!
Даврон НУРМУҲАММАД